Voor wie benieuwd is naar de afloop van mijn-zoon-krijgt-zijn-kuren-verhaal ... op vrijdagmiddag was hij weer helemaal de grote schat van weleer. Hij had braaf zijn attestje-met-vermelding-Latijn gaan afgeven en vrolijk huiswaarts gekeerd. Hij wrong zich in duizend bochten om terug in mama`s gratie te komen. Ik omarmde mijn lieve schat. Echt een pluspunt dat dat ventje niet blijft mokken. Nadien ben ik met de twee tieners pizza gaan eten en kleren gaan shoppen !
Het weekend startte met onze jaarlijkse feesten in het dorp. Op het programma stond CPEX. De meest vrouwonvriendelijke groep ter wereld die liedjes het heelal instuurt als : mijn ambriage is een ravage (dankzij zijn vrouw), liedjes over houtbewerking, want vrouwen die kunnen zagen ... allemaal de woorden van Clement Peerens.
Het weekend startte met onze jaarlijkse feesten in het dorp. Op het programma stond CPEX. De meest vrouwonvriendelijke groep ter wereld die liedjes het heelal instuurt als : mijn ambriage is een ravage (dankzij zijn vrouw), liedjes over houtbewerking, want vrouwen die kunnen zagen ... allemaal de woorden van Clement Peerens.
Een beetje op onze honger blijven zitten, want het liedje over Blankenberge en zijn Nancy is niet gepasseerd.
Misschien speelde het weer ook wel de spelbreker. Het goot.
De dochter is halverwege afgedropen want, haar oren deden pijn, ze vond de vibraties in haar buik niet leuk, en de liedjes waren stom. Geen concerten voor de dochter. Wel met een spannend boek in de auto wachten op mama en papa.
Dus heb ik met echtgenoot een feestje gebouwd onder moeders paraplu.
Op zaterdag heb ik hem gevonden ; de langverwachtte bikini !
Na een te smakelijke caffé latte en een ontbijtkoek te hebben verorberd chez Lowie, voelde ik hoe mijn darmen opborrelde ... de omgeving was niet voorzien op een diaree-aanval. Ik zat in het hol van een shoppingcenter, putje Brussel. Ik begaf me nog moedig richting sportzaak met echtgenoot en zoon, maar terwijl echtgenoot rakelde als een losgeslagen kip bij al die blinkende sporttruitjes, brak het angstzweet me uit. Mijn buik rommelde als een onweer dat er aankwam. Ik voelde hoe het bloed in mijn kaken wegtrok en het volgende moment riep ik : Ik moet lopen !
En weg was ik, als een cavia in een doolhof, op zoek naar de hoofdprijs ; de toiletten. Security-mensen lastigvallend onderweg ... waar zijn de toiletten !!! Paniek, want die mannen verstonden geen nederlands.
Ik heb het net gehaald en op mijn weg naar de verlossing, met toegeknepen billen, zag ik in mijn ooghoeken een ietsiepietsie lingeriewinkeltje met bikini`s in E-cup.
Om een lang verhaal kort te maken, op de terugweg gestopt in de lingeriewinkel en een mooie passende bikini gekocht ! Missie geslaagd !
Op zondag hadden we nog een inhaal-verjaardagsfeestje, aangezien mijn beide kinderen jarig zijn in de examenperiodes. Zeer lekker gekookt, al zeg ik het zelf en in de late namiddag iedereen buiten gegooid, want ik had opnieuw een romantisch onderonsje met de echtgenoot tijdens een optreden van Frank Boeijen.
 |
| Let op de staart van Nelleke. |
Genieten ! Onze Frank had zijn programma aangepast aan het festivalpubliek en zong al zijn klassiekers.
Met een glas cava in de ene hand en mooie man in de andere hand heb ik genoten van dit concert. En toen het was een beetje koud in mijn hart werd gespeeld dacht ik even aan de donkere tijd die we samen hebben doorgemaakt en moest ik even slikken. Dat liedje draag ik dus op aan mijn man :
Mischien was ik stil
En dacht je wat denkt ze nou
En misschien dat ik
Wel iets anders wou
Ik was heel even weg
Ik was er even niet
Want weet je liefste
Het was een beetje koud in mijn hart
Overal zag ik zwart
Terwijl het wit had moeten zijn
Maar schijn bedriegt
Ik wist het even niet
Want weet je liefste
Het was een beetje koud in mijn hart
De grote finale heb ik, godverdomme, aan me laten voorbij gaan : Kronenburgerpark, want ik was in verhit gesprek met een leuke kennis, die ik alweer 20 jaar niet gezien had. Man, wat hadden wij veel te vertellen ! Wat een geweldige madame was me dat. Ik hoop dat we terug contact houden.
Op maandag propten we de auto vol. Op de achterbank de dochter en de mama, gesplitst door twee kattenboxen. Onderaan onze Raf en bovenaan, top of the bill, ons Nelleke. Op de voorbank ons duracelkonijn, de zoon, en de papa aan het stuur. Tot zo ver de feiten.
De situatie daarentegen laat niets aan de verbeelding over. Ons Nelleke haat het om mee te rijden in een auto. Dat laat ze duidelijk merken door elke 2 seconden een schelle miauw door de ruimte te kaatsen. Elke 2 seconden. Dreigen, sussen, niks helpt. Ik word er zot van ! Net zoals onze Raf, die na 30 minuten de spurt inzet en heel dwangmatig zijn voorpootjes begint te wassen. En opnieuw en opnieuw en opnieuw ...
Naast de katten, hebben we ook nog het-gele-auto-tellen en wordt er vlot op elkaars hoofd getokt. Gele Auto ! Miauw ! Gele Auto ! Miauw ! En dat nog 24.310 keer ...
Ik heb hier leren mee leven. En ik begon me af te vragen of dat reizen met de poezen (nooit langer dan twee uur) wel verantwoord was voor mijn babietjes. Eenmaal op bestemming recuperen ze zeer snel en genieten evenzeer van het vakantiegevoel door achter konijntjes te hollen en door het privilege te hebben bij de mama in bed te mogen slapen. Maar we wijken af.
We zaten dus bij Nelleke, die heel consequent miauwde. Komt er toch geen tunnel in zicht. Tunnels hebben ze nog niet vaak beleefd en zeker geen lange, donkere tunnels.
Het werd dus donker en ons Nelleke haar gemiauw ging over in gegrol. B en ik moesten er hard om lachen en toen begon ons Nelleke te blaffen (echt waar!) ... het licht ging vervolgens terug aan en wat bleek ... ons meisje had in haar broek gedaan. Een kattenbox vol kattenpis. Het lachen verging ons al snel en de auto die rook vervolgens naar kattenpis in `t kwadraat. Jakkes.
En ik, ik mocht ons meisje met kattenpis-punkerkapsel meteen een badje geven bij aankomst.
Fris gewassen kon haar vakantie beginnen. Een konijn !
 |
| Terwijl Nelleke een bad krijgt, ga ik alvast op konijnenjacht. Ha. |
Geen opmerkingen:
Een reactie posten