De Vakantie van ons Leven - De Koning verkloot mijn dag !

Ik had jullie beloofd mee te nemen naar de orthopedist, de beenhouwer-dokter. Maar eerst even een korte resumé van de 24 uren die er aan vooraf gingen. Want dat het weer niet vanzelfsprekend zou zijn, kan je al raden.

Op zondag bracht ik de dag door bij mama en papa. Ze genoten met volle teugen om op hun blenderdochter te kunnen passen. Op de middag stak ons mama me vol met verse groentjes, patatjes en hete soep. Na al die aanvallen van rommelfood de afgelopen dagen, was het tijd voor een oerdegelijke vlaamsche maaltijd. Ze keken er op toe dat ik schoon mijn bordje leeg at, veegde mijn mondje schoon met mijn bavetje en wachtte met spanning op een boerke. Missie volbracht.

Spinnend en voldaan rolden we onszelf de zetel in en gingen een beetje TV kijken.

Laat ons mama nu een grote fan zijn van SyFy-programma's. We hebben in onze familie allemaal wel iets met onverklaarbare dingen, geesten en spoken. 
En zo keken we dus naar Ghost Haunters. En terwijl ons mama er één voor één al haar nagels afbeet, zat ik geamuseerd mee te kijken en genoot van het gefluister in het donker, de witte lichten en de dark shadows. Geen haar op mijn hoofd dat recht kroop van spanning, geen kippenvel. Ik ben op een punt gekomen dat ik zo'n dingen kan relativeren en absoluut niet bang ben van geesten en andere creepy toestanden.

Later op de avond gingen we nog een croqueske eten op verplaatsing. Ik was terug het kleine Krisje, die met mama en papa aan de hand, op stap mocht. Genieten.

En toen kwam ik thuis. Ik had me voorgenomen om vroeg te gaan slapen, want op maandag had ik mijn afspraak in het ziekenhuis. Het kriebelde in mijn buik en ik wou fris en monter voor de beenchirurg verschijnen.

2 poezen in het krakende dekbed en de gsmverbinding met Amerika op stand-by. Ik knipte het licht uit en wachtte op Morpheus.

Wist ik veel dat Morpheus een dagje verlof had, hij zat samen met de kids en echtgenoot on the beach of Los Angeles. Hij stuurde zijn zwarte kat, in de vorm van fluisterstemmetjes, krakende trappen en ja hoor, dark shadows. Dees kon toch niet. Ik die geen schrik had van al die spooky-toestanden, lag klaarwakker met wijd opengesperde ogen en voelde hoe mijn hartslag een tandje bij stak.

Ik zag de tijd verstrijken, had nog geen minuut geslapen. Om het half uur werpte ik het dekbed op en ging wat wandelen. Ik verlichtte het hele huis... er kon elk moment een vliegtuig landen met al dat licht. En de poezen sprongen elke keer verrukt op en riepen joepie, het is ochtend, laat ons naar ons eetbakje spurten ..., maar ze hingen eraan voor de moeite en zo geschiedde dat Raf en Nelleke op den duur helemaal gedesoriënteerd waren en niet meer wisten in welke tijdzone ze waren.

Op een bepaald moment lag ik zo te griezelen onder de dekens, dat ik besloot, na het afwerpen van het dekbed, na het omzeilen van twee katten die zich weer maar eens ochtendlijk uitrekten en joepie riepen, op zoek te gaan naar de hoofdschakelaar van de sauna in de garage. Ik sneed de elektriciteit af en hoopte zo niet meer mee te maken wat ik eerder dit jaar had meegemaakt. De cd-speler van de sauna die 's nachts Daar gaat ze begin te kreunen. Normaliter heb ik een warrior in mijn bed liggen die me beschermt tegen aliens en andere spoken, maar nu, had ik slechts twee katten met jetlag en stond ik er alleen voor.

Ik maakte me zo zot dat ik overwoog om in de auto te springen in the middle of the night om naar ons mama te rijden. Ding Dong. Mama, er zit een spook onder mijn bed en theoretisch gezien is dat jouw fout.

Ik startte een schriftelijke luchtbrug met de VS, ten einde raad. Maar echtgenoot en kids lagen te zonnen op het strand en konden van op afstand de monsters niet wegjagen. Fuck.

Van grote miserie zette ik de radio op en probeerde zo de illusie op te wekken dat ik niet alleen was. Elk uur een nieuw journaal, ik hoorde ze allemaal en dan werd het vier uur en hoorde ik de volgende mededeling in de nachtelijke nieuwsuitzending : Lieve Krisje, jij die morgen afspraak hebt bij de dokter in het Heilig Hart Ziekenhuis van Leuven, lieve Krisje, weet dat uw Koning uw plannen flink zal dwarsbomen, want hij heeft morgen eveneens een bezoekje gepland aan onze schone stad. En dus Krisje, zullen wij alles in het werk stellen dat onze schone stad wordt afgesloten voor blenders en andere mankepoten. Of zoiets.

Godvermiljaardenondedju ! Moest dat nu echt ! Het was me helemaal ontgaan, maar onze Koning kwam morgen de slachtoffers van de Eerste Wereldoorlog herdenken en terwijl iedereen zich verheugde, trok ik wit weg.

Ik heb niet meer geslapen. 

Tegen de ochtend hadden zowel ik, als mijn jetlagpoezen, rode uitpuilende ogen, van onze horrornacht. We waren nu zelf de zombies geworden, waar we zo bang waren voor geweest.

Ik ging op zoek op het net wat de gevolgen zouden zijn van dit koninklijk bezoekje en merkte al gauw dat de halve stad werd lam gelegd en verkeersvrij zou gemaakt worden. Ik maakte mezelf wijs dat ik dus geen parking zou vinden of liever geen parking waar ik recht vooruit kan inrijden. Imagine, ik kan niet zijdelings parkeren zonder over mensen te rijden. Ik ben niet perfect. Ha.

Ik belde uitgeput naar de mama, die fris en monter en helemaal uitgeslapen aan de telefoon kwam. Verschrikkelijk. We maakten een deal : ik nam haar verantwoordelijk voor mijn spookhuistoestanden en dus nam ik haar mee naar de dokter en dus mocht ze mee op zoek naar een parking in het zwaar belegerde Leuven. Wat nen deal.

Maar met ons mama op de voorbank zou het lachen worden, want de mama is van dezelfde categorie geflipt als de dochter.

Ik ging dus de mama ophalen, plooide ze in de Mini en samen scheurden we, veel te vroeg, richting Heilig Hart Ziekenhuis.

En je zal het niet geloven, een uur te vroeg, reden we een parking binnen waar niemand te zien was. De Naamsestraat was leeg, het ziekenhuis was leeg. Alsof iedereen gevlucht was voor de Koninklijke entree. Daar had ik niet aan gedacht.

Het parking-hoofdstuk hadden we dus overleefd en een geluk bij een ongeluk, ik mocht een uur te vroeg bij de dokter binnen. 

Ik zag de dokter twijfelen ... moest die hier nu echt wel zijn voor haar knie ? Mijn rode oogbollen konden elk moment uit hun oogkassen spatten, en ik geeuwde om de haverklap ...

Het was een raar gesprek, kort, bondig, heel vreemd en binnen de drie minuten lag het woord operatie op de tafel. Mijn adem stokte heel even en ik begon zenuwachtig te giechelen.

Of het overmorgen kon ? What the fuck, overmorgen ?!!! Nee, nee, meneer de beenhouwerdokter, dat gaat echt niet, want ik heb mijn kids achtergelaten op de luchthaven enzo ...

Zo meteen belde de dokter de psychiatrische afdeling, dacht ik. Hij bladerde verder in de agenda en vermelde tussendoor nog even dat ik langs het labo moest voor een bloedafname ... en toen kwamen de legendarische woorden uit de mond van ons mama gerold : Ge kunt het misschien vandaag doen ? 

Hadden we dit nu goed gehoord. De dokter bekeek me met  een stand-up-comedian-blik en hoorde het donderen in Leuven en ik bekeek ons mama met die rode uitpuilende ogen van me, waar de schrik nu helemaal in zat. Ik kon zelfs niet meer knipperen ... Ik was nog niet bekomen van het woord overmorgen en ons mama wou me hier en nu, op dit eigenste ogenblik, verteerd door zotheid en waanzin, overleveren aan de dokter.

Ze had natuurlijk de bloedafname bedoeld.

We dropen af en van zodra we uit het kabinet waggelden zijn we beginnen schateren van het lachen. En elke keer we dachten dat de zuurstof uit onze longen opgebruikt was, herhaalde één van ons beiden Ge kunt het vandaag doen, meneer den doktoor, en schoten we opnieuw in een onbedaarlijke lachbui.

Met een datum op zak, doodmoe van alle emoties vertrok ik terug naar huis. Ik snakte, samen met Raf en Nelleke naar mijn bed ... Maar dan ...

Wordt vervolgd.

http://krisjeendecootjes.blogspot.be/2013/08/who-you-gonna-call-ghostbusters.html

De vakantie van ons Leven : Aspergesoep in de Blender

En nu effe serieus. Het kan niet altijd doldwaas en crazy zijn.

Komt een vrouw bij de psychologe. Het was ondertussen dinsdag. Ik wou weten wat er mis met me was en waarom ik het vertikt had het vliegtuig te nemen. Claustrofobie of was er toch iets anders aan de hand ?

Het weerzien met haar was hartelijk en innemend, alsof er geen vier jaren hadden tussen gezeten. We namen de draad opnieuw op.
Het is een luxe bij iemand terecht te kunnen die je door en door kent, die het gezin kent, die onmiddellijk de vinger op de wonde kan leggen.

Ik had het natuurlijk zelf kunnen verzinnen : ik was mezelf de laatste maanden weer kompleet voorbij gerend. Te veel prikkels, die ik als HSP-er, niet meer kon verwerken en dan ontploft de boel. In het verleden was dat nog eens gebeurd en toen had ik mijn job opgezegd, remember. Gevaarlijk spel. Ik moet echt luisteren naar de signalen van mijn lichaam, letterlijk rust nemen als mijn brein overuren maakt. Ondertussen heb ik leren mediteren en dat scheelt, maar toch.

Even hadden we het erover om me medicatie voor te schrijven, zodat de scherpste emo-pieken zouden afgetopt worden. Maar zou ik dan nog wel de echte Krisje zijn ? Zouden er nog knotsgekke blogjes uit mijn pen rollen als ik pilletjes zou nemen?

En ja ik was moe, al maanden. Fysiek had ik de nodige pijntjes ondergaan : van een schildklier die opblies als de kop van een breedsmoelkikker, mijn hormonenstelsel dat helemaal ontregeld was en voor de nodige verrassingen had gezorgd, tot een knie die met plakband bij elkaar moest gehouden worden.

Maar het was vooral psychisch zo moeilijk geweest de laatste maanden. De interne communicatie met echtgenoot was zo stroef geweest, dat ik het eigenlijk had willen opgegeven. Ons hele gezin had er onder geleden dat ik een beetje verbitterd was geworden omdat we niet meer liefdevol rond de tafel konden zitten ... Elk huis draagt zijn kruis.

En toen kwamen de gevleugelde woorden van mijn allerliefste vriendin, de psychologe : Lieve Kris, je bent een sterke madame, en vergeet niet dat je 2 Aspergers in je gezin hebt. Laat nu maar de vijfde van Beethoven weerklinken ...

Het was eruit, eindelijk viel alles in zijn plooi. We wisten dat Bo een Aspie-girl was, maar nooit hadden we de link gelegd naar echtgenoot. Wij zelf toch niet. Maar anderen dus wel. Hoe was ik zo blind geweest ? Logisch was het wel, want het arspergerschap wordt vaak genetisch doorgegeven.

Was ik in shock ? Eerder opgelucht. Er kwamen nu de antwoorden op zo vele vragen. Ik was mama en echtgenote van een Asperger. Yeah. Ik kon op de markt gaan staan met mijn Vlaamsche Groentjes. En misschien had ik ook wel een standbeeld verdiend.

Bij thuiskomst bestelde ik op Bol onmiddellijk twee boeken over het Asperger zijn, waaronder eentje: Partner van een Asperger, (wordt u er ook zo kierewiet van ?) Euh ?

Op woensdagmiddag zat het pakketje bij de post. Op woensdagavond had ik het boek uit. Ik had me helemaal kunnen vereenzelvigen met de zotgedraaide madammen van het boek. Vele madammen hadden de hoop opgegeven en de relatie gestopt ...

Na 20 jaar kreeg onze relatie een nieuwe dimentie. Waar ik zo hard geprobeerd had om een harmonieus Libelle-gezin te creëren, stuitte ik bij elke nieuwe poging om gezellig samen taarten te bakken, op verzet. Ze houden niet van picknicken in het groene gras. Waarom tussen de mieren zitten, als je ook aan tafel comfortabel kan zitten ? 
Sociaal zijn ze een beetje gehandicapt. Ze hebben beiden een IQ van rond de 150 en leren sociaal te zijn door te stelen met hun ogen, door gedrag te kopiëren bij anderen. En dat helpt.

Waar ik als hoogsensitief stresskonijn verteerd wordt door emoties staat aan andere kant van de lijn een echtgenoot en een dochter, die het moeilijk hebben met emoties. Natuurlijk loopt het hier vaak vierkantig, natuurlijk word ik tureluut van hun egocentrisch ijskastgedrag, natuurlijk worden zij tureluut van mijn nervositeit ... want communiceren en praten over gevoelens staat niet meteen in hun Top 10. En als er gepraat wordt moet dat heel duidelijk zijn : niets dubbelzinnigs, niets cynisch, niet rond de pot draaien, want ze hebben de antennes niet om te begrijpen wat er nu juist bedoeld wordt. Ze kunnen ook zo bruut en cru zijn en draaien geregeld een caissière een figuurlijke draai rond de oren (vooral echtgenoot dan) ... en dan ben ik er om de excuses aan te bieden. 

Enfin, had ik op tafel geklopt en geroepen ik ga godverdomme niet mee naar The Fucking States, dan had echtgenoot het verstaan.

Maar het heeft ook zijn voordelen : waar ik weken heb getobt over het feit dat ik freakte over mijn gedrag op de luchthaven, sluiten zij ter plaatse het probleem af. Zij zijn het vliegtuig opgestapt met het idee dat alles opgelost was. Voor hen was de kous af. Hetgeen wat is gebeurd, is ook niet meer ter sprake gekomen. Afgehandeld voor hen. Een maand na de feiten heb ik, ondertussen helemaal suf gepiekerd, een gesprekje afgedwongen, maar echtgenoot begreep niet wat er nog over te vertellen viel. Dat lag toch achter ons ?

Ze zijn ook zeer analytisch van geest. Als ik ergens ten velde op zoek ben naar een juiste fotografische sluitertijd, maar die niet kan vinden omdat ik met mijn verwarde geest troebel zie, kan ik beroep doen op het heldere denken van Bo die me probleemloos de tabellen begint op te noemen. En dan sta ik paf.

Bij thuiskomst uit de States hebben we het er over gehad dat echtgenoot Asperger heeft en de berusting, bevestiging en herkenning was er meteen. Later op de week zaten echtgenoot en dochter grappige situaties op te halen, waar ze sociaal en onhandig volledig uit de bocht waren gegaan en waar ik dan meestal paars uitsloeg van plaatsvervangende schaamte.

En nu is er het aanvaardingsproces dat gestart is. Ik weet nu dat dit het is, dat ik niet tegen wil en dank mijn relatie moet veranderen, want dat zal niet lukken. 

Ik begin aan een nieuwe twintig jaar, met een nieuwe echtgenoot. Nu ik weet wat er speelt in dat knappe hoofd van hem, zal het misschien makkelijker worden. Hoop ik. En zelf zal ik proberen niet meer in overdrive te gaan van te veel prikkels. Voor hem niks zo erg als een partner die loopt te ratelen als een kip in de blender en op de vlucht slaat op de luchthaven.

Gelukkig kan ik mijn drang om mezelf te uiten en mijn fantasie kwijt in mijn blogjes en dat compenseert. En natuurlijk brengt de samenstelling van ons gezin, 2 Aspergers en een hsp'er  en 1 'normale' (zoals Noah altijd zegt) de meest originele verhalen met zich mee. Da's ook mooi meegenomen. Aspergesoep in de blender ...

Wordt vervolgd.

http://www.hspvlaanderen.be
http://www.aspergersyndroom.nl

De vakantie van ons leven : Meneer de belastingscontroleur jaagt me de stuipen op het lijf!

Het was dus maandagmorgen. Ik had het eerste weekend overleefd en vooral, ik had mijn kleine feniks zien herrijzen uit zijn schoendoos. Rafke at terug en ik danste van blijdschap in het rond door de slaapkamer en de dressing. Joehoe !

Nelleke schudde meewarig het hoofd en schaamde zich in mijn plaats voor de oncontroleerbare uitingen en oerkreten van vreugde.

Het leuke aan alleen thuis zijn is dat je met niemand hoeft rekening te houden. Wat een feest ! Ik had de afgelopen 20 jaren non-stop moeten zorgen voor mijn gezin. Elke dag opnieuw is er die immense verantwoordelijkheid van het moederschap en het partnerschap. Als moeder draai je constant rondjes, willen of niet. De rat-race van het moederschap met nooit eens een snipperdagje om te ontpuffen.

En nu Rafke beter was, kon ik letterlijk foert zeggen en genieten van me-time. Ik at wanneer ik wilde of als ik er zin in had, ik at pizza en andere rommel, liggend in de zetel. Ja, ja, Noah-lief, mama at pizza in de zetel, ha. Wat een schande.

De tv stond de hele dag aan, ter compensatie van een gesprekspartner, denk ik. Ik worstelde me door het hele Vitaya-aanbod, werd een fan van Sturm der Liebe en had zo te doen met ons Theresa.

Ik las 2 boeken tegelijkertijd, maar was te rusteloos om te begrijpen wat er speelde met de historische hoofdpersonages.

Tijd telde niet meer, ik leefde op het ritme van mijn gevoel.

Kleren aandoen was ook al niet echt een noodzaak. Tot de middag liep ik in mijn verhullend niemendalletje ...

Had ik beter niet gedaan.

Op maandagmorgen dus ging de bel. Ik stopte mijn devoot dansritueel om de goden te bedanken dat ik mijn kleine snotaap terug had ... de bel, ik keek naar Raf, Raf keek terug en dat was het ... de bel Raf, heb je dat ook gehoord ? In mijn kluizenaarsbestaan had ik geen rekening gehouden met de bel.

Een blik door het venster vertelde me dat het pijpenstelen goot, een wolkbreuk. Wie zou er zo moedig zijn om deze wolken-tsunami te trotseren? Wat kon er zo belangrijk zijn?

De bel ging nog eens. Ik hoopte op een zinnig antwoord van Raf, maar dat kwam er niet. De Stomme van Portici bekeek me vanuit zijn ziekenbed...

Ik besliste dan maar de deur te gaan open doen.

En toen besefte ik dat ik niet meer droeg dan een satijnen lapje. Ik griste snel een zijde kamerjas van de haak, drapeerde hem over mijn schouders en haastte me naar de voordeur. Onderweg schudde ik mijn haren in slowmotion los en fatsoeneerde mijn tweeling, die niet te temmen bleek in al die glijdende stofjes. Pamela Anderson was in the house.

Ik opende de deur. Er stond een man in Hugo Boss - maatpak te verdrinken in de regen. Ik maande hem aan dat hij mocht binnenkomen. Krisje, een vreemde man in je huis ? Wie zal je redden ? Foei! Foei! Hij droop. De regenstralen vielen van zijn maatpak op de vloer en vormden een idyllisch beekje in de hal.

En terwijl hij stond te druipen, stelde hij zich voor als DE BELASTINGSCONTROLEUR !!! En nu een muziekje van Hitchkock graag !

Net zoals ik geschrokken was van het woord belastingscontroleur was onze man helemaal van zijn melk door mijn verschijning, denk ik. Aan een tour door de Grand Canyon had hij zich op een maandagmorgen niet verwacht. Als hij hallo had geroepen in de richting van mijn decolleté, had het een kwartier geduurd vooraleer zijn echo zou uitgezongen zijn.

Dus we stonden daar allebei heel ambetant en verveeld. Hij kletsnat en ik met mijn kamerjas, toegeknepen met witte vuistjes rond mijn keel. Had het een C-film geweest dan had je het vervolg kunnen voorspellen, maar dit was de harde realiteit, het nu.

Het enige dat ik kon uitkramen was : wilt u een handdoekje ? Hij had zo graag die handdoek gehad, maar zulke formaliteiten waren niet toegestaan in zijn ambt. Of de heer des huizes thuis was ? Nee meneer, die zit in de echte Grand Canyon. En u bent dan ? vroeg hij.

De kuisvrouw, zag ik hem denken, die het bont maakte nu haar baas er niet was.

Ik ben de echtgenote, meneer. Ding Dong. En toen snapte hij er niks meer van ...

Ik probeerde tijd te rekken, want belastingen en boekhouding, was nu niet meteen mijn voornaamste zorg geweest het afgelopen jaar. Mijn financiële resumé was er één van een grote berg papieren, op een stapeltje, onder een hoop boeken en tijdschriften, tussen enkele gebruikte koffiemokken. Een boekhouder zou groen uitslaan bij mijn ingenieus facturatie/koffiezet systeem.

Dus u kan me niet helpen ? Nee meneer.

Beiden waren we opgelucht toen hij vertelde dat hij best eens zou terugkomen als echtgenoot in de buurt was. Ja, meneer, hebt u groot gelijk in.

En de deur viel toe achter hem. Ik sprong een gat in de lucht, liep hysterisch naar de ziekenboeg, startte opnieuw met een regendans en riep : Rafke, de belastingscontroleur stond godverdekke aan de deur.

Miauw antwoordde hij.

Wordt vervolgd.

De vakantie van ons leven - Rafke twijfelt om een engeltje te worden.

Die nacht zou ik alleen in het grote bed moeten klimmen. Het leek me ineens zo enorm. Radiostilte aan de kant van papa en de kids, want die hingen ergens hoog in de lucht.

De regel van geen poezen in het bed, lapte ik aan mijn laars. Rafke en Nelleke begrepen er niks van, maar rolden gedwee door de pluimen van het krakende dekbed. De gsm in de aanslag, een dik boek in de buurt en twee donzige poezen om me gezelschap te houden. Het zou wel eens kunnen lukken ... hoopte ik ...

Na middernacht veranderde de stemming van dramatisch in verontrustend. Onze dikke Raf begon te braken als een exorcist. Waar ik nog dacht dat het om een verdwaalde haarbal ging, bleek hij veranderd in  Eyjafjallajökul, de vuurspuwende vulkaan uit Ijsland.

Veel heb ik die nacht niet meer geslapen. Met dweil en papierrol in de aanslag achtervolgde ik mijn kleine witte  kotsende wolk.

Tegen de ochtend was het ventje helemaal uitgeput en vond ik hem, na een poosje zoeken, weggemoffeld tussen de schoenen van echtgenoot in de dressing. Captain, we have a major problem.  De schoenen van papa zijn namelijk een teken aan de wand. Toen Raf jaren terug problemen had aan zijn niertjes, was de dressing met schoenenschap de ziekenboeg van dienst.

Ik belde de dierenarts en mocht met mijn kleine ventje langs gaan. Een keelontsteking. Gelukkig waren we er snel bij en hadden we een longontsteking kunnen vermijden. Raf kreeg enkele spuiten in zijn gat en de dokter gaf me een doosje antibiotica mee. Zo gingen we samen het weekend in.

Ik had geen tijd om te treuren om het Amerikaverhaal. Mijn kleine Rafke eiste mijn aandacht volledig op. 

Maar het ging niet goed met hem. Van kwaad naar erger. Hij at niet, hij dronk niet, hij plaste ter plaatse waar hij lag. Het zag er niet goed uit...

Meermaals per dag plooide ik mijn Knex-knieën in de goede positie en ging dan naast hem zitten. Hoe ik weer zou recht geraken met die Knex-knieën, dat waren zorgen voor later …. Ik waakte het hele weekend aan zijn zijde en zag alle energie wegvloeien uit zijn pluizige lijfje. Zijn haartjes stonden stug in een krans rond zijn lichaampje.

De antibiotica kreeg ik niet in zijn keel. Zus had nochtans gezegd : het pilletje in zijn strot duwen, op je tanden bijten, het lukt wel. Zus is dan ook Catwoman. Maar elke poging om een pilletje in mijn doodzieke kabouter te duwen … het mislukte elke keer en het pilletje katapulteerde met een grote boog terug door de kamer en stuiterde weg in de oneindigheid. Nelleke zag het allemaal gebeuren, maar ze liet er niet één keer haar slaap voor. De bitch ! Haar halfbroertje lag eenzaam weg te kwijnen in de ziekenboeg en onze kleine Miss-België-kattin kon haar alleen maar bekommeren om haar glanzende lokken. Soms zou ik gedacht hebben dat ze lag te grijnzen om Rafke zijn miserie.

Op zondagavond was hij nog een vodje. Ik zat naast hem, tussen de stinkschoenen van Echtgenoot. Ik nam hem op en kangeroede hem, legde hem op mijn borstkas en wiegde hem als een doodziek baby’tje. Hij liet het toe. In gezondere tijden had hij me allang een flinke rechtse verkocht.

Moest ik afscheid nemen van mijn mooie prins ? 

In gedachte vroeg ik me af wie zijn grafje zou delven in de achtertuin. Mijn papa bellen als het zo ver was ? Ik vroeg me ook af waarom dit juist nu had moeten gebeuren. Wat als ik toch het vliegtuig had genomen. Ik mocht er niet aan denken.

Ik kon alleen mijn kleine jongen bij staan. Gelukkig was ik er wel. En samen trotseerden we de donkere nacht, voor de laatste keer ...

En toen gebeurde er een klein mirakel. Later die nacht had ik gezien hoe mijn ventje een beetje water had gedronken uit het blauwe Ikea-potje, dat geparkeerd stond naast de linker Floris Van Bommel-schoen van echtgenoot. Eindelijk. 

Op maandagmorgen was Rafke terug onder de levenden, zij het nog wankel en zwak, maar hij was terug. De genezing kon beginnen.

Later die week is hij beginnen eten als een vraatzuchtige  Amerikaan en heeft zich onnozel gefret met de inhoud van tientallen Whiskaszakjes. Ik kon het niet bijhouden. Maar zijn verloren grammetjes en pondjes moesten terug aangedikt worden.

Hij heeft er ook nog een pracht van een snotvalling aan overgehouden. Niezen als een windturbine in de regendouche. Kletsnat was ik als hij zijn neus in mijn buurt stak. Zijn natte haren plakten langs zijn hippiekop, maar ik maakte me geen zorgen meer, want hij at nog altijd als een bourgondisch leeuwtje.

Ondertussen zijn alle virussen en bacteriën overwonnen en heb ik een pracht van een kater die niet meer van mijn zijde wijkt. We hebben samen de dark side getrotseerd, elk met onze eigen demonen, heel sereen en heel intens en we hebben een band gesmeed voor het leven. Onze Raf, da's liefde. En voorlopig bindt hij zijn vleugeltjes nog niet aan.

Wordt vervolgd.

De vakantie van ons leven. Het zakdoekenverhaal.

De vakantie van ons leven. Het zakdoekenverhaal.

Hadden we er naar uitgekeken ? Ik zeker niet. Ik had sinds januari lieflijk aan iedereen verkondigd dat ik niet mee ging naar Amerika. Waarom ik dat deed ... ik zoek ook nog een verklaring. Hoewel, de laatste twee keren dat ik gevlogen had, was niet meteen een succes geweest. Richting Turkijë had ik het gevoel gehad lichtjes te stikken ... Doe godverdomme die deur van het vliegtuig open, had ik willen roepen. Ik wou er gewoonweg af, maar het kon niet. Stel je voor.

En richting Bangkok was ik doodziek geweest, ijlend van de koorts had ik het luchtruim doorkruist en gezworen dat ik nooit meer op vakantie zou gaan met een vliegtuig. Ik die al 22 jaar lang de halve wereld had bezocht met tientallen vluchten, ik had er ineens genoeg van.

Maar dat was buiten de capriolen van Echtgenoot gerekend. Van zodra het vliegtuig zijn wieltjes op Zaventemse bodem zet, is hij alweer een nieuwe vakantie aan 't boeken. Zo vermoeiend. Soms wil ik eens nikske doen, hallo.

En dus boekte Echtgenoot de reis van ons leven. We waren immers 20 jaar getrouwd.  In juli zouden we Amerila doorkruisen, met 6 vluchten en ettelijke honderden kilometers racen door berg en dal met de wagen. Joepie, daar ging alweer een poging om eens een gezellige relaxvakantie te hebben, liefst van al onder de parasol in onze tuin of in een huisje in de Provence.

Echtgenoot en kids waren het laatste jaar selectief doof geweest voor mijn kreten en ik was misschien niet duidelijk genoeg geweest.

Met alle gevolgen van dien.

Ik zal je de pijnlijke details besparen ... maar op 24 juli zat ik huilend in een taxi, onderweg naar huis en niet naar Amerika. Ik had echtgenoot en de kids goodbye gekust en was er vandoor gegaan als een dief in de nacht. Alleen niet geruisloos, maar met veel drama en tranen en schaamte.

Een paniekaanval legde mijn rationele zijn volledig lam. Ik kon alleen maar denken aan claustrofobische martelpraktijken. Ik kon het vliegtuig niet op. Het ging niet.  Angst is een lelijk beestje. Een medewerker Van US Airlines cancelde mijn ticket. Het ging ineens snel.
Nadat ik Echtgenoot en kids de douane zag doorgaan, nestelde ik me achter een bancontact-terminal in de vertrekhal, weende de ogen uit mijn kop en stierf daar ter plekke een kleine dood. Ik belde de mama en mijn zusje, ik blies ze letterlijk uit hun ochtendlijke sokken : Jij hebt wat gedaan, godverdomme !

Maar de ontzetting en verontwaardiging maakte snel plaats voor medelijden en binnen de korste keren werkte de tamtam en schaarde mijn lieve familie zich rond me en beloofde me door de zwaarste drie weken van mijn leven te loodsen.

De taximan had met me te doen. Awel madammeke, uwe pas vergeten? Hij kwetterde als een marktwijf om de sfeer in de auto vrolijk te houden. Het mocht niet baten, ik huilde nog steeds ... hij zette me thuis af en zei dat ik goed voor mezelf moest zorgen en me moest omringen met familie en vrienden.

Bij thuiskomst belde ik meteen de psychologe, die ik alweer 4 jaar niet meer gezien had. Ze had me altijd op het hart gedrukt dat ik haar mocht bellen als ik er behoefte aan had. En dit was zo'n dagje, denk ik. Ik zocht bij haar een verklaring voor mijn panische gedrag, dat out of the blue, mijn leven op zijn kop had gezet.

Ik nam me voor er het beste van te maken. Van zodra ik hoorde dat de kids en de papa ok waren, kon ik weer wat ademhalen. Later zouden we elke dag skypen en zag ik dat het goed was en dat ze een unieke papa-zoon-dochter-vakantie beleefden die hun band alleen maar zou versterken.

Gelukkig zijn we ook een modern en vrij gezin en hebben we er geen probleem mee gehad om de vakantie apart door te brengen. In vele gezinnen, zou iedereen aan de grond gebleven zijn. 

En voor de rest besloot ik om mezelf op te sluiten, letterlijk en figuurlijk. Ik belde geen vrienden. Ik schaamde me veel te hard, voor hetgeen was gebeurd. Nu besef ik dat ik dat wel had moeten doen, want zo'n leven in isolement is niet leuk. Maar ik was niet klaar om negatieve opmerkingen te counteren. Iedereen zou zijn mening wel klaar hebben. Bovendien vond ik dat het goed moest zitten tussen mezelf en Echtgenoot, alvorens geruchten de wereld in te sturen. Worst case zette Echtgenoot me aan de deur bij thuiskomst. Je zou voor minder scheiden. Dat porseleinen huwelijk vertoonde misschien wel barstjes.

De enige die ik toeliet in mijn ellende, was mijn familie. Ze had me niet veroordeeld, maar gekoesterd en getroost in deze chaotische dagen.

Mijn opsluiting in totale isolatie heeft me stof genoeg opgeleverd voor een heel boek. Waar ik had gedacht dat het leven saai zou verder kabbelen is er die drie weken een tornado door mijn leven geraasd. Ik ben er nog altijd niet van bekomen. Het is op alle vlakken de vakantie van mijn leven geworden. Een vakantie van me-time, na 20 jaar zorgen voor, een vakantie van letterlijke pijn, omdat mijn Knex-knie een moertje en schroefje ontbrak, een vakantie van ontdekking en bezieling, eindelijk ontdekte ik wat er mis was met mijn porseleinen huwelijk en met mezelf en een vakantie van koesteren, want mijn allerliefste spinnende katertje werd ziek.

Wordt vervolgd.