E Viva Madrid !

Een lang weekendje Madrid. Het tweede blok van onze vakantie dit jaar.

Vorig jaar hebben we deze prachtige stad leren kennen en aan elkaar beloofd op een dag terug te keren. Iets sneller dan voorzien was deze dag dus aangebroken.

De vakantie begint voor mij al op de luchthaven. Eénmaal voorbij de controle duiken we in de TaxFree shops en drinken een koffietje bij Starbucks.

Het is altijd een beetje mijn hart vasthouden ... want de verrassingen kijken meestal om de hoek. Vorig jaar kwamen we aan op de luchthaven en bleek dat we een extra lege valies mee hadden. De dochter had alles wat er in de hall stond meegegeven aan de taxichauffeur. En wij maar puzzelen en tellen, zodat we binnen onze marge van toegelaten kilo`s bleven. Paniekmomentje op Zaventem.

We raakten dit jaar niet zo vlot voorbij de controle. Ik had al gemerkt dat we in ons kielzog een tiental wilde meiden meesleurden, maar ik kon er niet de vinger op leggen. 

Bij de controle toverde een hotte controleur twee Axe-deo`s uit de zak van de zoon en met een glimlach van `wij mannen onder elkaar` kieperde hij de deo`s in de vuilbak (na ze denkbeeldig te hebben leeg gespoten onder zijn beboste oksels). Jammer. We hadden de kinderen honderden keren gewaarschuwd en dan sluipen er niet één, maar zelfs twee deo`s mee. Wat moet hij daar toch mee ? Zich een ongeluk spuiten ? De dochter die toverde eens een vijs van 10 cm lang uit haar zakken op het moment dat ze gescand ging worden. Vuilbak !!!! Het is altijd een beetje sterven aan de controle.

Bij de landing in Madrid begon de dochter te twijfelen of we nu in Barcelona zaten, of dan toch in Madrid ... Daar zorgt onze jongen voor ... hij kan ze stiepelzot draaien en had haar wijsgemaakt dat het vliegtuig taxiede van Barcelona naar Madrid. En dan hoor je die radaartjes draaien in haar hoofd.

We doken de stad in en zagen dat er niks veranderd was. Hoewel ... de vlaggen hingen half stok. Spanje was in rouw om de 79 doden van het dramatische treinongeval van donderdag.

Later op de avond, ter hoogte van de Plaza del Sol, merkten we een veelvoud aan politieagenten op ... alsof ze zich vermenigvuldigden. Plop Plop Plop. Hier en daar doken mensen op met pancartes waarop NO stond.

Het signaal om te vertrekken. Er was een betoging gepland. De zoveelste ! 

Ik heb te doen met die Spanjaarden ... na jaren van dictatuur, hebben ze nu een crisis om U tegen te zeggen.

We namen bus 53 naar het hotel. Ik moet er even bij vermelden dat ik ondertussen licht geägiteerd was door het kinderlijke agressieve gekibbel van vader en zoon ... ze kunnen er wat van die twee.

En een ambetante Krisje dat voorspelt niet veel goeds. Op Las Ventas reed de bus langs de impressionerende stierenarena. Het folterpaleis. Honderden mensen verzamelden zich aan de ingang om getuige te zijn van barbaarse gruwelen. In volle bus stak ik mijn middenvinger omhoog. Echtgenoot en de kids sloegen groen uit en deden alsof ik mentaal niet verantwoordelijk was voor mijn daden. Een Spaanse dame in kwestie, op een metertje van de dochter, was wel heel beledigd en dacht dat de middenvinger voor haar bedoeld was. Een spannend moment ... en hopen dat de busmensen ook niet barbaars werden.

Op zaterdag hebben we de hele dag in het museum Reina Sofia rond gehangen. Wat een prachtig gebouw. Een mix van modern en authentiek bouwwerk. Ook hier was de eigenlijke collectie niet de mooiste die ik al gezien had ; veel Spaanse kunstenaars en een handjevol Picasso`s. En ik zou het nog vergeten ; de echte en enige Guernica hing hier.

Maar hadden wij geluk ! Er liep een expo over Salvator Dali. Aangezien N. er bij was ... vond ik het goed dat we deze middelmatige collectie konden afsluiten met de knallende surrealistische werken van deze exentriekeling. Ik was verwonderd te zien dat Dali in zijn begintijd mooie realistische schilderijen maakte. Evengoed vind ik het fantastisch dat hij nadien het meesterschap van het schilderen heeft gecombineerd met de wildste fantasieën, vaak gevoed door de gruwel van dictatuur en oorlog.

Op enkele accefietjes na was het een fijne en boeiende uitstap geweest. Aangezien ik en echtgenoot het Spaans niet machtig zijn, tenzij je Sangria, Ola! en Calamares zou stellen als volwaardige vocabulair ... en aangezien de Spanjaarden enkel Spaans spreken ... het heeft weer mooie tafereeltjes opgeleverd. Laat ons zeggen dat ik net geen museumwachter heb gewurgd en dat de echtgenoot net geen security-man door zijn museumscan heeft gedraaid. Wij Vlamingen zijn het zo gewoon om met Frans en Engels ons plan te trekken en eigenlijk verwacht je dat van alle Europaburgers, niet dus.

Oscar Dominguez.

De vrouwen bij het raam.

De vrouw bij het raam. Zo kan Dali dus ook.

Na nog een bezoekje aan De Korte Engel, ...dat hebben wij er ondertussen van gemaakt. Nu blijkt dat El Cortes Inglès niets meer of niet minder betekent dan De Engelse Snit. Zoals je ziet, laat ons Spaans nog veel aan de verbeelding over. Letterlijk.

Dus naar de Korte Engel ! Er zijn er wel 20 in Madrid. Neem een Belgische Inno en vermenigvuldig hem maal 50 ! Een reusachtig warenhuis. En alles Rebajas !!!!! Solden in het kwadraat, `s avonds open en op zondag. man, man, man.

Moe en voldaan kropen we in ons gigantisch bed. 4 bedden op een rij in een standaardkamer. Alsof we op één grote matras lagen. Echtgenoot was al vrij snel in dromenland. Ik was pompaf van al dat slenteren en was zo wanhopig dat ik 5 euro bood voor een massage van mijn benen.

Voor ik het wist zat de zoon boven op mijn rug en begon in WallStreet-talk te onderhandelen met zijn zus en met arme ik. Binnen de korste tijd was ik 20 euro armer, werd de wekker afgesteld op 10 minuten per beurt en wisselde hij met zijn zus per massage. Ik was in `t zak gezet door mijn eigen bloed. Door zijn massages tintelde mijn hele lijf van het meppen en het hakken. De dochter maakte het allemaal goed met haar gouden handjes.

De zoon deed nog een voorstel om de papa te masseren in zijn slaap en de biljetten uit zijn geldbeugel te halen voor de verdiensten. Maar dat vond ik er over.

Wat we wel deden is met rode stift de echtgenoot volkrabbelen met smiley`s en andere Zorro-toestanden op benen, armen, kaken en voetzolen.

Mijn buik deed pijn van het lachen. Wat een zotte bende zijn we toch.

Op zondag zijn we gaan flaneren op El Rastro, volgens sommige toeristische gidsen de grootste rommelmarkt ter wereld. Gigantisch. Dat noem ik dan vakantie. Alleen kreeg ik het bij momenten Spaans benauwd omdat er te veel volk was. Maar zo nu en dan een Tinto de Verano en ik kon er weer tegen.

In de namiddag nog een Sangriaatje meegepikt aan het zwembad van het hotel.

De ideale omstandigheden. Kwam er een Nederlandse vrouw met drie zonen het terras opgewandeld en ik dacht nog, leuk, kan ik nog een praatje mee maken. Verkeerd gedacht. Binnen de korste keren ging de dame in de aanval, gaf de oudste zoon voor half Madrid een uitbrander van jewelste en dit met een frisse pint bier voor haar neus.

Ik zei tegen mijn ventje dat hij me moest tegenhouden, ik at al mijn nagels op uit frustratie. Wat maakte dat mens haar belachelijk. Wat had ik te doen met die jongen. Wat kon dat wijf het moment toch verkloten.

VAN KINDEREN EN DIEREN BLIJF JE AF !!! Ik wist dat als ik er zou tussenkomen die jongen nog meer zou uitgefoeterd worden ... We zijn vertrokken. Ik, balend van zo veel onrecht, echtgenoot opgelucht dat ik dat monster niet de kop had ingeslagen. Geweld oplossen met geweld, goe bezig ...

Dat zijn mijn zwakheden, maar tegelijkertijd mijn sterke punten. Ik kom op voor de zwakkeren. Iemand moet het doen.

En dat was in grote lijnen onze trip naar Madrid. Ik blijf er naar toe gaan.

En ik hoop dat ze creatief met deze verschrikkelijke crisis zullen omgaan. Ze hebben al veel te verduren gehad.  E Viva Madrid !

Een bezoekje aan het Stadion Bernabeu en shop.
De zoon in extase.

Pitufos !

Crea-kwadraat tot de zesde macht !

Een creatieve zomer.

Op alle vlakken laten we ons gelden.

Het begon allemaal met de rat die een krokodil wou zijn. De dochter had het afgelopen jaar een ratje geknutseld in papier-maché tijdens de lessen op de academie. Het werd een gevecht met een veel te groot stuk kippengaas, waardoor ze keer op keer andere leerlingen onbedoeld te lijf ging met al dat ijzeren geweld. Ze was niet populair, de dochter en de rat. En na x-aantal lessen baalde ze, verfde hem snel snel in lelijke kaki kleuren en stelde vast dat haar rat meer weg had van een depressieve krokodil.

De krokodil werd in de Mini gepushed, dak open en staart eruit ... het was geen zicht.

Eenmaal thuis hebben we hem gepimpt, het was nodig. We hebben er honderden kraaltjes opgeplakt. En hij heeft nu een ereplaatsje op de Wall of Fame. En Vosje, Fredje en Bambi hebben er gezelschap bij.

De krokodil en de kat.

De Wall of Fame. Met werken van mezelf en de dochter.

 

De krokodil, de kat en de strijkplank.

De Wall of Fame, omgedraaid en met krokodil.

Afgelopen weekend heb ik me aan de naaimachine gezet. Gezworen dat als mijn draad ook maar één keer zou breken, dat ik mijn naaimachine zou buiten kieperen.

Maar mijn machientje werkte mee, bang om op de schroothoop terecht te komen ...

Ik knutselde een tricotjurkje in elkaar en een heel devoot rokje. Ik en het hele gezin begrepen er niks van, het was veel te vlot gegaan allemaal, zonder scheldwoorden ... op naar meer.

En tijdens het naaien door rolden de tranen over mijn hooggevoelige wangen, want onze nieuwe Koning Filip was een feit. En snotteren dat ik deed. Ik kan er niks aan doen.

Er waren eens een kleedje en een rokje.

Mijn Lieve-Vrouwkes-Rokje. I like !

En vandaag wordt er geschilderd door de dochter en haar BFF, twee kunstenaars bij elkaar. Zo trots op deze dames. Ondertussen wordt er ook nog druk gespeculeerd over onze lichtvangers. Ze komen er aan.

Een engeltje in fimodeeg voor de lichtvanger.

En deze wou ik jullie niet onthouden.

Een schilderijtje an sich !

Een slapend kunstwerkje.

Waar is da feestje ?

Het is komkommertijd, overal, in de pers en de media, in blogland. De blogstatistieken bewijzen het, iedereen is van de aardbol verdwenen.

Ik was gisteren in een vreemde mood. De mood van ik twijfel weer aan alles en iedereen, zie weer stoute spoken, en vermoed dat er in elke lieve dame een monster schuilt, die het weer allemaal op mij gemunt hebben.

En dan denk ik, stop Krisje, met jezelf zo open te stellen naar iedereen, want er wordt alleen maar misbruik van je gemaakt. Altijd maar geven en merken dat er zure haringen mijn richting uit komen. Balen. Stoppen met mensen zo makkelijk het vertrouwen te geven ...

Maar dan pep ik me op aan de gedachte aan de mensen die me omringen, die het wel goed met me voorhebben. Dat handjevol oprechte lieve en eerlijke mensen. Die vriendengroep die er altijd zal zijn.

Niet de buitenstaanders die zo vaak beoordelen en veroordelen zonder me te kennen.

En gelukkig mag ik op dit moment fijne geboortekaartjes ontwerpen, dat helpt ook.

Maar de mood was van korte duur en de zoon had het lumineuze idee om naar Brussel te gaan. Ik herken mijn zoon niet meer; hoe spetterend en uitbundig hij nog was in juni, des te zombie is hij nu in juli. Slapen tot de middag, het deuntje van het één-uur-journaal is zijn wake-up-call. Schandalig, ik weet het. Ik laat hem maar begaan. Het is alsof hij echt moet bijslapen deze maand van een heel jaar naar school gaan en sporten. En we noemen het een zomerslaap.

Ik was zo wanhopig deze week over zijn neurotische tienerverschijnselen, dat ik hem nog last-minute een sportkamp wou boeken, maar dat zag hij niet zitten, want hij is zo graag thuis. Ik snap er nikske van.

Dus wij naar Brussel. Ons avontuur start hier in het dorp, want we hebben het geluk dat we een tramverbinding hebben met de hoofdstad.

Van zodra je één voet op de tram heb gezet, ben je in de Europazone en verdwijnt het volledige Vlaamse karakter van onze gemeente. Op de tram zitten Amerikanen, Nederlanders, Engelsen, Zuid-Amerikanen, Oostblokkers... de expads en hun Poolse kuisvrouwen. Ik geniet er altijd van.

Brussel kreunde onder een hete namiddagzon. Onze trip kon beginnen. Uitgestapt aan de Broukère, gepasseerd langs de Nieuwstraat, het Muntplein en de Beurs en wat geshopt voor mijn jongen, halt gehouden op de Grote Markt en een veel te dure Mort Subite gedronken op een terrasje met zicht op het stadhuis. Een ijsje gekocht voor N. , die er in slaagde voor de SuperDry Store zijn bol ijs op de grond te kieperen. De kids hebben geleerd om met geen ijsjes de winkels binnen te gaan. Ik denk dat het te lang duurde voor hem, hij wou persé naar binnen. Doorgewandeld tot aan de Sint-Goedele-Kerk en vastgesteld, dat het aan de binnenkant maar een doodnormale kerk is, zonder veel tierlantijnen. Geen kerk voor koningen.

En ons dan neergevleid op een bankje in het park voor de kerk, naast het Boudewijnstandbeeld, wachtend op de echtgenoot, om samen iets te gaan eten. Ik was croustiant gebakken toen hij met een uur vertraging arriveerde, maar het plezier was er niet minder om. Genieten van een meute toeristen, waarvan we dan proberen te achterhalen uit welk land ze komen, afgaande op hun  soms toch carnavaleske kleding, ... een stralende zon en Daft Punk meezingen op de Ipod van de zoon.

En, o ja, weer eens een oerkreet laten, zodat heel Brussel een minuut lang zijn adem inhield, omdat er een zwart beest op mijn schouder was geland.

Waar is da feestje ?

Nu dacht ik toch dat we zondag een belangrijke gebeurtenis op de agenda staan hebben ... maar hiervan was niks te zien. Hooguit wat vlaggetjes, die te koop werden aangeboden. Ik vind dat zo`n gemiste kans. Nu kunnen we een keer de stad uitbundig versieren, ons voor een keer profileren als een groep Belgen die samen iets te vieren hebben. Maar dat viel tegen. Royalist of niet, Waal of Vlaming, dat maakt toch niet uit ... feesten moeten we doen. Is bij de Nederlanders gaan kijken en zien hoe zij het doen.

Ik was van plan om zondag naar het Warandepark te gaan om me te smijten in de massa, maar ik vrees dat de massa zal bestaan uit feestvierende toeristen.

We hebben de avond niet in schoonheid beëindigd. De verkeerde pizza besteld in het verkeerde restaurant. Degoutant.

We hebben alsnog een poging gedaan om te gaan lopen ... voor 10 uur deze keer. Wil niet meer geconfronteerd worden by night met breedsmoelkikkers, die zich voor mijn voeten werpen en kamikazevleermuizen die het op mijn haardos gemunt hebben.

Maar de rauwe pizza zat in de weg. Halverwege de sessie was ik kotsmisselijk !

En vanavond fladderen we verder ... op naar Beleuvenissen. En zo blijf ik pendelen tussen twee prachtige steden. Leve de zomer !

Een fotoshoot op een bloedhete dag !

We hadden enkele weken terug afspraak op een zondag. Bloedheet. De afspraak was al eerder gemaakt en we hadden er geen rekening mee gehouden dat in dit kleine landje de zon nog kon schijnen. Na 8 maanden duisternis en wolken geloof je niet meer in zonnestralen en hittegolven.

Het was net geen 30 graden, de zon op haar hoogste punt. Niet ideaal om foto`s te maken, hard licht en veel te veel schaduwen. We zijn nog steeds zoekend, hebben geen team rond ons dat schaduwen kan wegwerken met van die witte schermen.

Ik heb het geluk dat echtgenoot zich heeft verdiept in de technische zaken van ons toestel en hij speelt ondertussen met termen als witballans, objectief en sluitertijd.

Dus daar hebben we het mee gedaan : het brein van de echtgenoot, een statief, een goede camera en mijn creatieve inbreng en buikgevoel. Handig.

Menig fotograaf zal bedenkelijk de wenkbrauwen trekken, maar wij zijn alvast tevreden met het resultaat.

De eerste shoot hebben we foto`s genomen van dat kleine kereltje, want daar zijn we nog andere dingen mee van plan. Een peutertje dat nog geen benul heeft van wat die madame toch bedoelt. We waren pompaf !

Maar een nieuwe wereld is ondertussen weer open gegaan.

Aangezien kiezen moeilijk is, ga ik hier voor de 2 versies.

Met de eerste versie is serieus wat geknoeid, maar in een instagramtijdperk

is het moeilijk om achter te blijven.

Dit is de originele versie. Aangezien de omgeving vol stond met groenen draad,

tuinhuisjes en andere ongepaste attributen, hebben we beslist de lucht

als achtergrond te gebruiken.

Dat ik je mis !

Wat een weekend ! Genieten in het kwadraat !

Op zaterdag zijn we, alweer in Leuven, terechtgekomen. Ik heb weken dat ik er niet kom, of hoogstens met een lijstje van twee to-do winkels, zodat ik op een half uurtje het stad weer uit ben. Nu zitten we in een periode dat we genieten van wat een zomerse stad te bieden heeft ; soldekes, terrasjes, optredens, blote benen en vrolijke mensen.

Met een zak, geshopt bij .... Didi, in de hand, werd ik overvallen door Trinny, die ook in de stad was. Alsof ik me betrapt voelde ... kom ik in `t stad, dan hangt er elke keer een knalrode Didizak aan mijn hand te zwieren. Ik verschoot me rot. Lachen.

Later op de middag werd ik overrompeld door een allercharmanst aanbod van echtgenoot en zoon ... we gingen eten in een vegetarisch restaurantje. Beiden eten nog heel graag vlees, zeker de echtgenoot, maar deze keer gingen ze met mij veggie eten. Het was zelfs mijn idee niet. 

Zo fier op mijn twee mannen !

Op zondag hadden we afspraak op het vliegveld. Een vliegles voor de papa.

Het was weer even geleden en mijn ventje kennende, vermoed ik zelfs dat hij bij een vorige les een flinke schrik te pakken had.

Eind februari is er een instructeur met hem de lucht ingegaan. De omstandigheden zaten niet goed, het weer was kantje boord en het was alweer de vierde keer dat er een les last-minute (na een verplaatsing van 50 minuten met de auto) gecanceld werd door het slechte weer. De instructeur voelde hoe echtgenoot baalde en besliste met mijn superman de lucht in te gaan. Ze kwamen terecht in duizenden luchtzakken, tolden als een ballon op drift.

Eenmaal op de grond was er al lang beslist dat er niet meer mocht gevlogen worden die dag, maar het kwaad was al geschied. De zin was er even niet meer. Het ventje reed naar huis en was verplicht enige tijd langs de kant van de weg te parkeren, het bleef maar tollen in zijn hoofd.

Er kwamen voorlopig geen volgende lessen meer. Zowel het fantastische Belgische weer speelde in zijn voordeel, maar ook het feit dat echtgenoot op een mooie morgen besliste om in zijn duim te zagen met een houtzaag. Was het met voorbedachte rade ?

Ik vertrok die morgen naar de kapper en kuste de echtgenoot gedag. Hij was in kostuum en zou een half uurtje na mij vertrekken naar een meeting.

Twee uur later werd ik nietsvermoedend gebeld bij de kapper. Echtgenoot had zin gehad in snel een plankje zagen en had daarbij zijn duim gekortwiekt. Snap het nog altijd niet : echtgenoot, maatpak, plankjes zagen ... Gelukkig was er op deze loze donderdag een alerte buurman, die ook op weg was naar een vergadering en die het ventje naar een dokter heeft gebracht. En die er vooral voor heeft gezorgd dat mijn superman genoeg kriptoniet kreeg, zodat hij halverwege de rit niet flauw viel. Mijn ventje en bloed, dat gaat niet samen.

En dus ging de duim er half af en werd er weer aangenaaid. Er volgde nog sessies bij de kine, veel kusjes op de stoute duim en vooral volgde er een vliegverbod.

Maar de duim genas ... en toch werd er geen nieuwe afspraak geboekt.

Tot vorige week ... ik heb letterlijk de telefoon in zijn mishandelde hand geduwd.

En vandaag had ik terug een happy man. Als een kleutertje in de vliegertjes op de kermis. Een smile van hier tot in timboektoe en ratelen als de zotte slang in het aardse paradijs.

En ik, ik keek er naar, dronk een glaasje witte wijn op het terras van de vliegclub, las mijn boek en zag dat het goed was. Missie volbracht. 

Op de terugweg met mijn gelukkige man hoorde ik plots een liedje dat om aandacht schreeuwde. Zo mooi, zo puur. Zelden hoor je zo`n muziekjes, die je van de eerste noot omver blazen.
Echtgenoot had het al eerder gehoord en vertelde het verhaal er bij. Een meisje dat mee doet in Nederland aan een Singer-Songwriter-contest en die bij het zingen van haar eigen liedje `dat ik je mis` er in slaagt om twee juryleden aan het huilen te brengen.

Zelf zat ik ook te snotteren achter mijn donkere zonnebril. Mijn lieve man troostte me zachtjes.
Ik ben hoogsensitief en kan bijna dagdagelijks huilen (heel ambetant) om onrecht, pijn, maar ook om schoonheid. Zo is er de opera `Tosca` van Puccini en elke keer de schilder zijn dood tegemoet zingt, ben ik eraan en begin spontaan mee te janken. Bij `Madame Butterfly` van `t zelfde. Hopla.
Op donderdag haalde ik tijdens het lopen mijn eindspurtje van 7 minuten (onnozel, ik weet het) en in de flow van de muziek en de adrenaline ... moest ik me heel hard inhouden om niet te beginnen wenen.
Zeer vervelend als je jouw emoties niet kan controleren. Het zijn vooral de tranen die parten spelen en de neus. Ik heb de reukzin van een drughond, denk ik. Tijdens het eerste jaar dat we hier in ons huis woonden, rook ik elke morgen een rioolgeur. En Bik, de bouwfirma, zei, madammeke, dat zit in uwe kop. Maar ik heb gelijk gekregen ... na 2 jaar bleek dat ons hele afvoersysteem met ogen en haken in elkaar zat.

Ik zou zeggen, bekijk dit filmpje. Eerst zie je hoe de jury murw ligt bij zo veel schoonheid en dan hoor je deze engel haar liedje zingen. (een beetje de omgekeerde wereld).
Laat je beroeren, lieve mensen en omarm deze puurheid.

Happy Friday !

Begin van de week werd er nog kwistig rondgestrooid met hoge temperaturen voor de aanstormende vrijdag. En dus maakten Trinny en ik plannen om er een bikinidagje van te maken op het lees-thee-slurp-terras. De bikini`s hebben uiteindelijk het zonlicht niet gezien. De extra pulletjes werden uitgedeeld.

Lekker genieten. Lekker lachen.

Op het menu stonden deze week alleen maar recepten van Pascale Naessens. Ik heb ondertussen de drie boeken, Mijn Pure Keuken en kan haar helemaal volgen op het vlak van gezonde keuken.
Ik ben nog steeds aan `t hopen op die eerste kg die er wonderwel niet wil afgaan ... maar o zo lekker. Dus ook vandaag lekker gekookt voor mijn lieve vriendin Trinny.

Een spinazie/komkommersoepje met plantaardige room en basilicumolie.

Gegrilde paprika`s met mozarella.

Groene boontjes met garnalen, platte peterselie en bieslook.

En homemade mayo.

Zoals je ziet, kan je dit niet echt `koken` noemen. Geen werk aan. Superlekker. Geen calorieën en licht verteerbaar.

Als afsluiter een lekkere fruitsla en een heel pakje Bokkenpootjes. Was niet mijn idee !

En ons Nelleke genoot mee.

A l`improviste zijn we `s avonds Met Trinny en husband afgezakt naar Leuven, om er de sfeer mee te pikken van Beleuvenissen (http://www.leuven.be/beleuvenissen).

Het thema van deze week was Franse Chanson. Genoten van een optreden van Sandra Kim, zo`n geweldige hyperactieve madame en Jo Lemaire, nog geweldiger.

Een terrasje gaan doen op de Oude Markt, terwijl op de achtergrond Gerard Lenorman stond te zingen.

Er zijn ergere dingen.

De stad leefde. Moest ik als toerist terechtkomen in deze prachtige Gothische stad met haar mooie pleinen en gebouwen, haar bijna-wekelijkse optredens, haar kleine restaurantjes ... ik zou een geweldige citytrip beleven. Allen daar heen !

En de sangria mag op zo`n zomerse avond niet ontbreken.

Mayday Mayday ! Dinsdag naaidag !

U herinnert zich nog twee dingen : ergens heb ik vermeld dat dochterlief de verstrooidheid heeft geërfd van haar mama en dat mijn lieve nicht zich ging ontfermen over mijn naaikunsten, die op dit eigenste ogenblik neigen naar raw art in motion.

We gooien deze twee feiten bij elkaar en krijgen een intriest verhaal ... niettegenstaande ik er vandaag in geslaagd ben om mijn lieve nicht te doen huilen ... van het lachen.

Dinsdag-Naaidag. We hadden al een Donderdag-Veggiedag. Mijn nicht ging me helpen bij het maken van een tricotjurkje. Yeah !!!

Om tijd te winnen had ik gisteren alvast een poging ondernomen om het patroon te tekenen en uit te knippen.

So far, so good. Koud Kunstje !

Herinnert u zich nog het lees-thee-slurp-terras met platanen en lichtkristallen ? Uit deze prachtige bomen plukte ik na een windstoot mijn patroondelen, spelden en schaar. Om nog maar te zwijgen over de hele rol papier die door de lucht vloog. En maar hopen dat de buren me niet in de mot hadden. Beschamend.

Iets in mij blijft me influisteren dat ik niet in de wieg ben gelegd om kleedjes te naaien.

Vandaag stak ik mijn autootje vol met naaimachine, attributen en een wansmakelijke gekreukte rol patroonpapier, die het gevecht met de wind verloren had.

Een half uurtje rijden, met veel omleidingen, grrrrr ...., toevallig langs het huis van mijn al lang geleden overleden grootouders gereden, helemaal uit de richting, maar het gaf een fijn gevoel de dochter te tonen waar ze de roots van haar zelf kon terugvinden. Nu ik er bij stil sta was deze plek de originele bron der dwaasheid, hier is het allemaal begonnen, hier heeft de verstrooidheid gekiemd en zich verspreid. Voor zo ver ik weet was ons moe, mijn grootmoeder, ook zo`n verstrooide madame. We zitten ondertussen aan de vierde generatie ...

Aangekomen op locatie bleek al meteen dat mijn patroon er aan was voor de moeite. Ik had belangrijke delen gewoon vergeten te tekenen. Euh ???

Of ik even de stof kon nemen. De Stof !!!!!! Die lag thuis op de strijkplank, fris gewassen. Tot zover onze naailes. Het duizelde mijn nicht, ze kon het niet geloven.

Ik had het haar weer geflikt. De dag dat ik een presentatie ging geven over een ontwerp voor de inrichting van haar zolder ... iedereen vol spanning rond de tafel gedrumd, wachtend op de Grote Peep-Show ... ik had mijn usb-stick niet bij.  Grote Domper op de feestvreugde. Ja, dat was dus dezelfde nicht.

Dit was te gek voor woorden. Ik belde even echtgenoot. Nog voor ik mijn verhaal kon doen, vroeg hij, met lichte paniek in de stem, of iets wist van zijn computer ? Het ventje had een topbespreking vandaag, veel voorbereidingen voor getroffen, vond vanmorgen zijn PC niet in de hall en  had dus geconludeerd dat hij wel op zijn werk zou zijn. Niet dus.

Ik wist wel iets van een computerzak die ik mee genomen had naar mijn bureautje op zolder en die, als ik hem opende, bleek niet van mij te zijn. Maar ik kon me niet herinneren wat ik er mee gedaan had. Echt niet.

Ik beëindigde maar snel het telefoongesprek ...

Op de achtergrond een dochter en een nicht die het nog meer hoorden donderen in Keulen en onbedaarlijk begonnen te lachen.

Nicht maakte de terechte opmerking dat ik wel eens verstrooider en chaotischer zou kunnen zijn dan mijn dochter. Daar had ik nog niet bij stil gestaan.

We gingen dan maar patronen overnemen. Moeilijk. Alsof ze in braille waren getekend en bedoeld voor slimme labradors. Een kluwen van rode strepen met dotjes en puntjes en streepjes en andere miserie. Het was een modelletje uit een Knip, anno 2005. Ik kan alleen maar vaststellen dat mensen 10 jaar terug een waanzinnig visueel brein hadden of dat juist door deze stafkaarten mensen er de brui aangeven en een trauma oplopen voor de rest van hun leven. We hebben er 3 uur over gedaan om de jigsawpuzzel te ontrafelen.

Terloops vertelde ik nicht nog een kleine anekdote, tussen het knippen door en dat had ik beter niet gedaan...

Vorige zomer ging ik raad vragen bij mijn mama. Ik had een rokje in elkaar geflanst en had nog een vraagje over de afwerking. Toen ons mama het rokje openplooide viel ons beider ogen, niet op de schoonheid van mijn haute couture rokje, dan wel op een gapend gat, de grootte van een kredietkaart. En toen wist ik het weer : ik had in alle haast een stukje stof geknipt uit mijn rok, maar dat wist ik alleen niet, dacht dat het een restje stof was ... want ik moest nog langs de Veritas voor een bijpassende rits. Mama, ik en de dochter, het triumviraat der verstrooidheid, we kregen de slappe lach. We zijn alle drie zo verstrooid als zwiepende achterdeuren en als er zo iets gebeurt, begrijpen we het ook. Buitenstaanders zouden panikeren, wij al lang niet meer. Vermoeiend is het wel.

Gelukkig is ons mama er in geslaagd het rokje nog te redden.

En nu was het de beurt aan mijn nicht om dubbel te plooien van het lachen. Tranen met tuiten. Haar dochtertje maande aan dat ze niet moest wenen ...

Enfin, ik was groggy ...  de chaos van de dag, het kruipt niet in mijn kouwe kleren. Ha.

Dus pakten we de auto en vertrokken huiswaarts.

Mijn beschermengel ... die wil echt niet dat ik ooit nog naai ... bij een fijne, geniepige voorrang-van-rechts-straat ben ik op de rem moeten gaan staan voor nen dikke Mercedes, met als gevolg dat mijn Toyota-naaimachientje door mijn Mini Cooper Cabrio vloog. Het landde net niet in de nek van de dochter. Gelukkig was het dak toe. En ja, er zijn wat dingetjes afgebroken ...

Mayday ! Mayday ! 

Volgende week een nieuwe poging. We geven niet op.

En nu, een paar uren later ... besef ik dat het vandaag woensdag is. Oh My God !

Waar gaat dat naar toe ?!! De waanzin nabij ?

Dit is ons ding !

Een greep uit de werken ... van mezelf, de dochter en andere kunstzinnige leerlingen.

Het zit er al weer een tijdje op. De eindejaarstentoonstelling van het BKO en dus ook het schooljaar.

Wat zullen we het missen, zowel de dochter als mezelf.

We ademen beiden kunst, zoals je eerder al kon lezen. Toen we verhuisden naar dit kleine plattelandsdorp met zijn mooie vergezichten en vriendelijke mensen en verder niks ... ontdekten we een academie in de buurgemeente. 10 minuutjes met de auto, een kwartiertje met de bus.

Van zodra we ons hier geïnstalleerd hadden op 1 september 2006, zijn we op de kar gesprongen. B. had zich aangesloten bij de lagere graad en ik, aangezien ik nog werkte en niet zo veel tijd had, ben begonnen aan op de opleiding `middelbare graad - kunstinitiatie` voor volwassenen.

Je komt in deze opleiding het hele spectrum tegen van wat kunst kan zijn en hoe je er mee werkt. Tekenen, boetseren, schilderen, knutselen.

Het is hier dat mijn lesgeefster vaststelde dat ik niet zo geduldig was (allé gij) en zij stelde me voor richting digitale kunst te gaan, eens mijn opleiding achter de rug was.

Op het moment dat ik mijn eerste getuigschrift mocht ontvangen, ging evengoed het licht uit in mijn bovenkamer en is mijn leven 2 jaar on hold gezet.

Maar op een mooie dag gaat het licht dan toch terug aan. Ping.
Aangezien ik geen werk meer had, besloot ik om het nuttige aan het aangename te koppelen en ging ik voor een opleiding, waarin ik al mijn creativiteit en passie in kwijt kon, waarmee ik in de toekomst zelfstandig kon beginnen. Ik startte een voltijdse dagopleiding Interieurvormgeving. 3 volle dagen les, gecombineerd met 4 dolle dagen thuiswerken. Ik smeet me volledig. Elke opdracht ging ik verder en verder. Haalde de beste resultaten (keifier).
Na mijn eerste eigenlijke opdracht, het renoveren van een studio in de stad, voelde ik dat ik nog iets mistte. Het hele creatieve aspect in het hele ontwerpproces, bedraagt slechts 20%. De resterende tijd maak je ruzie met aannemers.
Ik dacht er nog aan om met een vriendin een zaak te starten, maar administratief raakte we er niet uit wijs en ik denk dat ik er nog niet klaar voor was. Wat ik aan deze onderneming heb overgehouden was mijn domeinnaam ; Het Droomhuis. Ik heb hem maar bewaard. Het Droomhuis laat je dromen over huizen, en interieurs, maar evengoed over sprookjesachtige kaartjes en kunstzinnige portretten. Kortom in Het Droomhuis is alles mogelijk.

2 jaar geleden begaf ik me terug richting BKO. Ik had mijn zinnen gezet op de opleiding schilderkunst. Als kind zag ik mezelf, in toekomstige visioenen, altijd als de kunstenares met schildersezel ... en een knappe artistieke metgezel met lange wapperende manen ... (het is een beetje anders uitgedraaid : rationele wetenschapper met relatief weinig haar op dit moment.)
Tijdens de opendeurdagen passeerde ik rakelings lans de afdeling Toegepaste Grafiek. En het klopte. Na een heel jaar lang gejongleerd te hebben met Autocad en Sketchup, vond ik het logisch om in de digitale wereld te blijven. Ik ben mijn computer.
Een gesprekje met de leerkracht deed me ontdekken dat er nog 5 beschikbare plaatsen waren voor het nieuwe schooljaar. 2 minuten later was ik officieel ingeschreven. Nadenken zou ik later wel doen.

Ik heb het me geen moment beklaagd. Integendeel. Ik en mijn computer, meer is er niet nodig om gelukkig te zijn. Geen vervelende aannemers om mee te rollebollen. Enkel happy people, mensen die gaan trouwen, mensen die kindjes kopen en los daarvan blijf ik mijn eigenzinnige kunstwerken maken.
Rijk zal ik er niet van worden. Maar ik ben al rijk, in mijn hoofd. Ik mag mijn dag vullen met leuke dingen.
De passie voor de interieurvormgeving blijft ook bestaan. Af en toe help ik mensen en sta ze bij met deco-en kleuradvies. En om de haverklap tover ik een nieuw crea-idee uit mijn hoed om hier thuis uit te proberen.

Op het BKO zijn we nog lang niet uitgezongen. 

Enkele dagen vakantie in de Maasduinen !

De vakantie is dit jaar verknipt in kleine blokjes.

Aangezien het kattenpension vol geboekt was voor de maand juli, hebben we de plannen resoluut moeten omkeren.

Dit was alvast het eerste blokje : genieten in een huisje in Arcen, de Nederlandse Maasduinen.

Eveneens de thermaalbaden bezocht. Zalig.

Nog wat geëxperimenteerd met het fototoestel. Zondag staat er een fotoshoot op het programma. Ik ga een fotoreportage maken van een fijn gezinnetje. Hieruit gaan we leuke foto`s pikken om mee verder te werken ... Ik kan er natuurlijk niet veel over kwijt, allemaal Top Secret.

Over Frank Boeijen en blaffende katten

Voor wie benieuwd is naar de afloop van mijn-zoon-krijgt-zijn-kuren-verhaal ... op vrijdagmiddag was hij weer helemaal de grote schat van weleer. Hij had braaf zijn attestje-met-vermelding-Latijn gaan afgeven en vrolijk huiswaarts gekeerd. Hij wrong zich in duizend bochten om terug in mama`s gratie te komen. Ik omarmde mijn lieve schat. Echt een pluspunt dat dat ventje niet blijft mokken. Nadien ben ik met de twee tieners pizza gaan eten en kleren gaan shoppen !


Het weekend startte met onze jaarlijkse feesten in het dorp. Op het programma stond CPEX. De meest vrouwonvriendelijke groep ter wereld die liedjes het heelal instuurt als : mijn ambriage is een ravage (dankzij zijn vrouw), liedjes over houtbewerking, want vrouwen die kunnen zagen ... allemaal de woorden van Clement Peerens.

Een beetje op onze honger blijven zitten, want het liedje over Blankenberge en zijn Nancy is niet gepasseerd.

Misschien speelde het weer ook wel de spelbreker. Het goot.

De dochter is halverwege afgedropen want, haar oren deden pijn, ze vond de vibraties in haar buik niet leuk, en de liedjes waren stom. Geen concerten voor de dochter. Wel met een spannend boek in de auto wachten op mama en papa.

Dus heb ik met echtgenoot een feestje gebouwd onder moeders paraplu.

Op zaterdag heb ik hem gevonden ; de langverwachtte bikini !

Na een te smakelijke caffé latte en een ontbijtkoek te hebben verorberd chez Lowie, voelde ik hoe mijn darmen opborrelde ... de omgeving was niet voorzien op een diaree-aanval. Ik zat in het hol van een shoppingcenter, putje Brussel. Ik begaf me nog moedig richting sportzaak met echtgenoot en zoon, maar terwijl echtgenoot rakelde als een losgeslagen kip bij al die blinkende sporttruitjes, brak het angstzweet me uit. Mijn buik rommelde als een onweer dat er aankwam. Ik voelde hoe het bloed in mijn kaken wegtrok en het volgende moment riep ik : Ik moet lopen !

En weg was ik, als een cavia in een doolhof, op zoek naar de hoofdprijs ; de toiletten. Security-mensen lastigvallend onderweg ... waar zijn de toiletten !!! Paniek, want die mannen verstonden geen nederlands.

Ik heb het net gehaald en op mijn weg naar de verlossing, met toegeknepen billen, zag ik in mijn ooghoeken een ietsiepietsie lingeriewinkeltje met bikini`s in E-cup.

Om een lang verhaal kort te maken, op de terugweg gestopt in de lingeriewinkel en een mooie passende bikini gekocht ! Missie geslaagd !

Op zondag hadden we nog een inhaal-verjaardagsfeestje, aangezien mijn beide kinderen jarig zijn in de examenperiodes. Zeer lekker gekookt, al zeg ik het zelf en in de late namiddag iedereen buiten gegooid, want ik had opnieuw een romantisch onderonsje met de echtgenoot tijdens een optreden van Frank Boeijen.

Let op de staart van Nelleke.

Genieten ! Onze Frank had zijn programma aangepast aan het festivalpubliek en zong al zijn klassiekers.

Met een glas cava in de ene hand en mooie man in de andere hand heb ik genoten van dit concert. En toen het was een beetje koud in mijn hart werd gespeeld dacht ik even aan de donkere tijd die we samen hebben doorgemaakt en moest ik even slikken. Dat liedje draag ik dus op aan mijn man :

Mischien was ik stil 

En dacht je wat denkt ze nou

En misschien dat ik

Wel iets anders wou

Ik was heel even weg

Ik was er even niet

Want weet je liefste

Het was een beetje koud in mijn hart

Overal zag ik zwart

Terwijl het wit had moeten zijn

Maar schijn bedriegt

Ik wist het even niet

Want weet je liefste

Het was een beetje koud in mijn hart

De grote finale heb ik, godverdomme, aan me laten voorbij gaan : Kronenburgerpark, want ik was in verhit gesprek met een leuke kennis, die ik alweer 20 jaar niet gezien had. Man, wat hadden wij veel te vertellen ! Wat een geweldige madame was me dat. Ik hoop dat we terug contact houden.

 

Op maandag propten we de auto vol. Op de achterbank de dochter en de mama, gesplitst door twee kattenboxen. Onderaan onze Raf en bovenaan, top of the bill, ons Nelleke. Op de voorbank ons duracelkonijn, de zoon, en de papa aan het stuur. Tot zo ver de feiten.

De situatie daarentegen laat niets aan de verbeelding over. Ons Nelleke haat het om mee te rijden in een auto. Dat laat ze duidelijk merken door elke 2 seconden een schelle miauw door de ruimte te kaatsen. Elke 2 seconden. Dreigen, sussen, niks helpt. Ik word er zot van ! Net zoals onze Raf, die na 30 minuten de spurt inzet en heel dwangmatig zijn voorpootjes begint te wassen. En opnieuw en opnieuw en opnieuw ...

Naast de katten, hebben we ook nog het-gele-auto-tellen en wordt er vlot op elkaars hoofd getokt. Gele Auto ! Miauw ! Gele Auto ! Miauw ! En dat nog 24.310 keer ...

Ik heb hier leren mee leven. En ik begon me af te vragen of dat reizen met de poezen (nooit langer dan twee uur) wel verantwoord was voor mijn babietjes. Eenmaal op bestemming recuperen ze zeer snel en genieten evenzeer van het vakantiegevoel door achter konijntjes te hollen en door het privilege te hebben bij de mama in bed te mogen slapen. Maar we wijken af.

We zaten dus bij Nelleke, die heel consequent miauwde. Komt er toch geen tunnel in zicht. Tunnels hebben ze nog niet vaak beleefd en zeker geen lange, donkere tunnels.

Het werd dus donker en ons Nelleke haar gemiauw ging over in gegrol. B en ik moesten er hard om lachen en toen begon ons Nelleke te blaffen (echt waar!) ... het licht ging vervolgens terug aan en wat bleek ... ons meisje had in haar broek gedaan. Een kattenbox vol kattenpis. Het lachen verging ons al snel en de auto die rook vervolgens naar kattenpis in `t kwadraat. Jakkes. 

En ik, ik mocht ons meisje met kattenpis-punkerkapsel meteen een badje geven bij aankomst.

Fris gewassen kon haar vakantie beginnen. Een konijn !

Terwijl Nelleke een bad krijgt, ga ik alvast op konijnenjacht. Ha.