 |
Onze tweeling.
2 tweelingen, 1 waterman en 1 weegschaal, allemaal luchttekens. Yeahhh! |
17 juni 1997. 20 voor tien.
Een verloskamer. Een kamer vol opgetrommelde dokters. Het is stil. 38 uren hebben jij en ik er over gedaan om jou op de wereld te zetten. Alsof je niet bij me weg wou. Nog niet.
Je wordt geboren, Je huilt niet. Je kleurt grauw. Je wordt niet in mijn armen gelegd. Er wordt een visbokaal op je hoofdje gezet en weg ben je, samen met een delegatie van dokters en een echtgenoot, die niet meer van je bedje zal wijken. We worden brutaal gescheiden. Jij verhuist naar neonatale en ik krijg een slaapprik. Ik ben te uitgeput. Onze eerste nacht is verschrikkelijk eenzaam, jij in je veel te kleine glazen kastje, ik drie verdiepingen lager, verslagen.
Nochtans was de zwangerschap zo mooi verlopen. Alsof ik onbevlekt ontvangen was (ik wist wel beter) en 9 maanden omgeven was door een engelachtig aureool. Ik straalde, ik zweefde, ik genoot van dat kleine meisje in mijn buik. Nog effe bevallen en ons leven samen kon beginnen. Maar viel dat even tegen.
Er zijn 20 uren verstreken als ik jou voor het eerst zie. Een mooie dikke wolk van 4.200 kg. De teentjes tegen het venstertje van je couveuse gedrukt. Een naaldje in je hoofd en een spalkje aan je arm, om je bakster vast te houden. Zo sterk was je. Mijn kleine prinses.
Maar we vergeten snel onze slechte start. Een week later mag je het ziekenhuis verlaten en wordt je plechtig over de drempel van ons huisje binnengedragen door je verliefde papa.
Je bent een luxebabietje. Geen getier, geen gekrijs. Je lacht en slaapt. Een droom. Al na een week slaap je door. We hebben ze niet gehoord vannacht ! Paniek ! Wat zijn we slechte ouders !
Misschien komt dat wel omdat papa elke avond met je ging wandelen, ongeacht de weersomstandigheden. Frisse lucht, daar slaapt ze van, was zijn motto.
Je bent zo`n schatje, zo voorbeeldig. Enkel op je doopplechtigheid kom je wat bruut uit de hoek. In je mooiste kanten kleedje, in de arm van je mama, laat je een boer om u tegen te zeggen. De akoestiek van de kerk helpt een handje mee en de boer is kilometers ver te horen. De haren van de pastoor waaien weg en ik, ik krijg de slappe lach. Zowel links, door je papa, als rechts, door je oma, wordt in mijn armen genepen om me het zwijgen op te leggen. Ik kan niet meer stoppen met lachen.
Op drie maanden komen je eerste tanden door, op 12 maanden loop je net geen marathon. Je breekt alle records. Je leert praten ... Oh My God ! Waarom, Waarom, Waarom ? Dat wordt je lievelingswoordje. Later gaat dat over in Weet je ? en Begrijp je ? Alsof mama en papa van Mars komen, leg jij het nu allemaal aan ons uit.
Je bent geliefd in de kribbe, heel anders dan je broer. Van zodra je mobiel bent, steel je de tutjes van de newborns, ocharme. Je plukt gewoon de tutjes van weerloze babietjes uit hun mond om er dan zelf stiekem op te sabbelen ! Maar niemand neemt jou iets kwalijk. Jij komt overal mee weg, met de glimlach.
Je gaat met plezier naar school,
toch de eerste jaren. Juf Moniek van het eerste kleuterklasje doet de eerste vaststelling van je verstrooidheid en schrijft een ontroerend verhaaltje over jou in de schoolkrant :
het verstrooide lieveheersbeestje. Op een dag stuurt ze je naar de buurklas om iets te gaan vragen aan een andere kleuterjuf. Je fladdert, gekleed in een rood jurkje met zwarte stipjes, het klasje uit. Binnen de 5 minuten sta je terug bij haar met de vraag
`wat moest ik weer gaan vragen, juf?`. We maken ons nog geen zorgen en vinden het vertederend.
Je bent geen klassiek meisje.
No dolls for you. Als je zes bent, overhandig ik jou plechtig mijn al die jaren gekoesterde Barbiepop, een collectorsitem. Na 2 uren is Barbie onthoofd en heeft ze een vivisectie achter de rug.
Elke avond als we checken of je slaapt stellen we vast hoe je de kamer onder handen hebt genomen. Dierenknuffels en poppen hangen in rijtjes van zes, met hun hoofdje vastgeklemd tussen bed en muur. Heel synchroon, heel mooi, heel angstaanjagend.
Je speelt niet met vriendinnetjes op de speelplaats. Jij verzamelt stenen en leest boeken. Harry Potter introduceert je in de wondere wereld van letters en woorden. Een nieuwe wereld gaat voor je open.
Voor je het goed en wel beseft, vertoef je met je boeken in vampierenland en hoop je op een dag een beet te krijgen van Damon (Vampire Diaries).
We beginnen te merken dat je anders bent, dan doorsnee. De verstrooidheid verergert en de eerste nullen worden uitgedeeld op proefwerken omdat je nooit je naam op je blad zet. Het zet me in vuur en vlam als mama,
dank u juf Barbara en dat meen ik, ... en het clb wordt op mijn vraag ingeschakeld. Je bent hoogbegaafd en
hoog-verstrooid, op een bedje van
aspergers.
De kogel is door de kerk en alles valt in zijn plooi.
We zijn niet meer verwonderd als je belt om te zeggen dat je aan de andere kant van de stad uit de bus bent gestapt en of papa je kan komen oppikken
(ik sta in de Dorpsstraat, maar weet niet van wel dorp), Van nieuwe jassen nemen we onmiddellijk afscheid, die zien we nooit meer terug. Een nota in je agenda :
graag kleurpotloden voor je dochter kopen. Ze steken in de boekentas... Je vergeet boekbesprekingen te maken, jij de boekenlover, en ontvangt een nul van de ontzette lerares. Vorig jaar ben je erin geslaagd je volledig schoolboekenpakket ter waarde van 300 euro op de bus achter te laten. Ahhhhh ! Je studeert een heel weekend voor examen Nederlands, om te moeten vaststellen dat je examen Frans had. Toen stond mijn hart ook even stil
Spreekbeurt ? Welke spreekbeurt ? Over photoshop ! Je improviseert ter plekke en bouwt een verhaaltje rond de website van je mama ... ikke wel fier. Maar toch.
Euh, mama, wanneer kookt water ? Als het bubbelt B.
Je zet een pannetje met melk op het vuur en gaat wat andere dingen doen. De gouden regel in huis is dat je jongere broer moet thuis zijn, als jij met vuur speelt.
Papa, die je tegen beter weten in, wiskunde probeert uit te leggen.
Hoe schrijf je cosinus, B.? Euh, c..o..s..i..n..u..s, toch ? We hebben maar de MUG gebeld voor je vader en hem afgevoerd.
We worden er allemaal kierewiet van ...
En dan zou je denken, dat ik, je mama, je structuur moet bijbrengen in je leven, ... Alleen jammer, maar de verstrooidheid heb je voor een stuk genetisch doorgekregen via mij, kleine schat. En ik heb het dan weer van je oma. Wij drie bij elkaar, zijn een fatale combinatie, het ideale scenario voor een slapstickmovie.
Maar desalniettemin ben jij de sereenste, de nuchterste en ook wel de meest wijze van ons vier. Je stresst zelden, je straalt rust uit. Voor een hypermama, als mezelf is het fijn zo`n dochter te hebben. Vaak doen mama en papa met jouw een babbeltje en dan merken we dat jij dikwijls de antwoorden hebt, die we zoeken. De rationele oplossingen. In ons knettergek gezin ben jij voor ons een rustpunt. Een baken van rationaliteit en puurheid.
Je wordt vandaag 16, lieve schat.
Je bent zo`n prachtige verschijning. De look van de papa met de krullen van de mama. Als je `s morgens naar school vertrekt, kijk ik je vaak even na en dan zie ik een gestyled model op torenhoge hakken, kleurige hotpants en een stoere jacket, zo weggelopen uit de Franse Vogue. Brains en looks gaan wel degelijk samen.
Op die hakken vloek je wel eens ... als je wiebelend in de regen staat te wachten op de bus, die volgens jou nooit op tijd is.
En, je bent een kunstenares. Als ik zie wat jij uit je losse pols op het papier tovert, dan buig ik mijn hoofd voor jou, ik sta in je schaduw. Tekenen is jouw talent, jouw gave, jouw bijdrage aan de wereld.
Kunst vormt onze onzichtbare band en daar ben ik dankbaar voor.
Bovendien heb je een groot hart. Je ziet onrechtvaardigheid bij mensen en dieren en komt er voor op. Je bent vegetarisch en dat kan ik alleen maar aanmoedigen.
De poort naar je verdere leven staat op een kier ... Je komt er wel lieve, mooie schat.
 |
| Rap een tekening gemaakt op de achterkant van een flyerke. Zo mooi. |
 |
Uit haar schetsboek en bewerkt met Photoshop
door haarzelf. Treedt ze in mijn voetsporen ? |
