Voetbalweduwe in een feestweekend !

Het was een feestweekend. 

Zowel ons mama als het ventje zijn jarig op 29 september. Schoonzoon en schoonmoeder, jarig en dat in één zin. Zonder vonken. Dezelfde zin, maar dan met de woorden schoondochter en schoonmoeder ... Mét vonken en vuur, denk ik dan maar.

Wie zich één van mijn eerste blogjes herinnert, weet dat ik, toen ik op zoek was naar een voortplantingsman, enkel kon bekoord worden door een waterman of een weegschaal. Ik heb de jackpot gewonnen. Het ventje is zeer elegant, diplomatisch, evenwichtig, met een tikkeltje sarcasme en vooral zeer besluitloos. En hij houdt mij, de crazy waterman, met mijn voetjes op de grond. En ik maak hem gegarandeerd stiepelzot.

Op zaterdag was het de big party, want ons mama werd 70. ZEVENTIG godverdomme ???? Ik heb altijd gedacht dat ze eeuwig `ergens in de zestig` zou blijven. Niet dus. Het was leuk. We zijn één grote bende van kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen. Komt er bij ! We proppen onszelf dan in de kleine nostalgische living, eten Koud Buffet en vertellen verhalen van `toen we klein waren`. Altijd hetzelfde stramien, altijd even leuk.

Het feestje voor de papa was niet veel, eigenlijk niks. We hebben afgesproken dat één van de volgende weekends de echtgenoot gaat duo-springen. Nee, niet in duo met mij ... Dus dat heeft hij nog te goed.

De dochter had wel aan haar vader gedacht. Stel je de situatie even voor. Tussen de soep en de pattaten door duwt ons Bo een platieken zak van de Expo onder echtgenoot zijn neus. Papa zijn soep mag effe wachten. En dan mag hij de zak openen. Geen kadoverpakkingen, nee, nee. Wel kleine pakketjes, in grijs winkelpapier gewikkeld. En hier en daar nog een grote barcode met prijs, die de papa er mag afpulken. Het had iets komisch.

Ons Asperge-Boke die het nut niet inziet om kadootjes te verpakken, als het papier er toch af moet.

Wat zijn we toch een bijzondere familie.

De rest van het weekend was ik weer de voetbalweduwe.  3 KEER hebben ze me achter gelaten, bedroefd en verweesd ... Dedju !

Neen, ik ben het gewoon. Onze Noah is een voetballer in hart en ziel. Hij traint twee keer per week en speelt tegenwoordig ook twee matchen per weekend voor zijn ploeg. En dan mag ik blij zijn, dat mijn kleine god een sporter is en zijn tijd nuttig vult. Maar toch, de matchen ondermijnen onze sociale agenda.

En laat ze nu ook nog allebei een abonnement hebben op de thuismatchen van Anderlecht. Ja, je mag medelijden hebben met me.

En dan vergeet ik nog te vermelden, dat bij zonnig weer, ons ventje in de lucht hangt met zijn ULM-vliegtuigje, maar da`s mijn fout. Ik heb de kat bij de melk gezet.

Als onafhankelijke waterman-vrouw heb ik daar geen probleem mee. Mensen moet hun ding doen, hun hart volgen, hun leven leven. Een huwelijk mag geen beknotting zijn. Een weekend bestaat meer uit dan `naar de winkel gaan`.

Ik betaal een hoge prijs en zit vele weekends alleen met de dochter, maar die vullen we dan creatief in. In de weekends zit ik meestal hele dagen achter mijn computerscherm, aan `t ontwerpen, dat geeft me dan meer speling tijdens de week. Of we gaan naar musea. Of we kijken een melige film. Gisteren was dat The Great Gatsby. We volgen dan evenzeer onze passies.

En de avonden in `t weekend zijn voor ons heilig. Want dan komen 4 relatief gelukkige mensen bij elkaar en wisselen we onze indrukken van de dag met elkaar en merken dat het goed is.

Ook al grom ik dan af en toe dat ik weer voetbalweduwe van dienst was. Een klein beetje.

Op zaterdag zijn we foto`s gaan nemen van kleine Noémie, zoals u wel kon zien in de vorige blog. Dat artikel is meteen op 1 binnen gekomen in de Toplist. Haha.

Dat zijn de leuke momenten. Samen  met de echtgenoot fotokes gaan nemen. Op zaterdag iets moeilijker, omdat ons fotomodel van vier weken er geen zin in had. De belichting zat niet goed. Allemaal kleine dingen, waar we veel van leren.

Op zondagmorgen, heel vroeg, zijn we met statief en camera het dorp ingetrokken. De opkomende zon, de parelende dauwdruppels, het kippenvel op mijn kippenbenen ... het was leuk. We waren in de ban van ritmefoto`s en we hebben ze gevonden. Fijn om ons zo samen te buigen over schoonheid en techniek en dat zonder elkaars haren uit te trekken.

En hoe was jullie weekend ?

Noémie in the spotlights !

We hadden afgesproken op zaterdagvoormiddag.

Fotokes nemen van een klein prinsesje die de hele morgen braaf voor de lens zou blijven liggen, slapend als een klein Doornroosje, dat was de bedoeling.

Noppes. Ons klein poppeke kan met haar 4 weken nog niet echt bewegen, maar heeft toch haar best gedaan om regelmatig haar keel open te zetten, om de vijf seconden een vuistslag te verkopen aan elke toevallige bewonderaar en regelmatig haar beentjes te strekken, zodat ze meer op een gestript konijntje leek. En af en toe keek ze ook een beetje scheel ... Grappig.

En ze heeft het vertikt te slapen.

Het plan om poëtische foto`s te nemen moest bijgesteld worden. 

We hebben de focus dan maar verlegd naar de fiere ouders. En die waren ook blij.

Krisje

Mijn favoriet.

Ik kon het niet laten ...

Ze zijn nu ook vereeuwigd op de website www.hetdroomhuis.be

Dag van de stront !

Ik weet het. Niet meteen een aantrekkelijke titel.

Maar na Dag van De Klant en Veggiedag, roep ik vandaag uit tot Dag Van De Stront.

Katten en zindelijkheidstraining. Om u een breuk mee te lachen.

Dit is het schrijnende verhaal van onze gezapige, vatsige, hersenloze kater en onze met smetvrees bezoedelde, bitsige kattin en hun kattenbak. U zou er moedeloos van worden.

We hebben op die 8 jaar dat ze bij ons wonen al van alles geprobeerd en meestal ben ik de verliezende partij.

Hun kattenbak staat in de berging tegen de gemeenschappelijke muur met de slaapkamer van echtgenoot en mezelf.

In eerste instantie hadden ze elk hun eigen bak, dachten we toch. Want op `t einde van het plaskwartiertje bleek er meestal maar één bak gebruikt te zijn. We snapten er niks van.

En dus doen we niets anders dan strontjes verzamelen. Want als hare hoogheid Chanel vies is van de ongecontroleerde plasbuien van haar stiefbroer, deponeert ze als een echte rebel haar drollen voor de bak. En die stinken dan weer als hel.

Voor het gemak hebben we eens een open bak geplaatst. Jeehhh ! Toen was het hek helemaal van de dam. Met de regelmaat van de klok hoorden we een 15-bar plasstraal tegen de muur spuiten. Raf heeft het nogal moeilijk met richten, ziet u. De muur is ondertussen verzadigd, net als mijn neusbeen. Ze kunnen elk moment uit elkaar vallen. Soms staat hij als een echte fiere Vlaamse Leeuw met zijn voorpootjes op de bak en plast dan buiten de bak, met zijn neus in de richting van Waterloo.

Ik en Chanel, we worden er zot van. Zo dom.

Dus zou je denken, we plaatsen er terug een deksel op ... zonder deurtje. Want van het deurtje is onze kater bang. Maar evengoed is het voor hem een grote uitdaging en slaagt hij er in om in de bak te kruipen en met zijn poep door het deurgat te hangen en jawel, .... de berging te laten onderlopen met kattenpis.

Ze hebben ook goede weken en dan verloopt alles volgens de regels der kunst, maar de laatste tijd was het weer drolletjes rapen van onze kleine Miss België. Want om de fontein van stiefbroer op te vangen, had ik een frisgewassen handdoek met wasverzachter onder de bak gelegd en laat ze nu net high worden van Lenor Lavendelfris. Ik wil ook mijn gat wel afkuisen met Lenor Lavendelfris, natuurlijk.

Ten einde raad hebben we dit weekend de Rolls Roys der kattenbakken gekocht. Onze berging staat vol met een reusachtige plastieken mobilhome met deurtje. Ik was hun kinderlijke kuren zo beu en liet het deurtje hangen en geloofde niet in de algehele domheid van mijn katten.

Jammer, want het deurtje blijkt staatsvijand nummer één. Beide poezen bibberen uit hun vel bij het zien van zo`n grote, volautomatische poort. En ja, ik duw ze er dan in. En Chanel is er dan sneller uit als ze er werd ingepropt en verdwijnt dan boos voor de rest van de dag uit mijn zicht.

Onze Raf duw ik er met beide handen in. Plof. En dan zit hij daar, te koekeloeren. Ik kan ondertussen gerust gaan boodschappen doen, want drie uren later is hij nog geen centimeter opgeschoven. Help !

En toch geloofde ik nog in de intelligentie van mijn salonkatten. Ik vertikte het om het deurtje weg te halen.

Vanmorgen was alles nog mooi proper. We leefden op hoop.

Deze ochtend zag ik bij het wakker worden van de dag onze kleine dikke obesitaskater over straat waggelen om bij de buren in een hoopje zand zijn gevoeg te gaan doen. Hij is echt wanhopig. Want zo ver gaan ze nooit. Ze kunnen samen buiten spelen, voelen dat de blaas vol is en naar binnen rennen naar hun kattentoiletje om pipi te gaan doen. Om dan terug naar buiten te rennen. Ze zouden zichzelf nooit verlagen om in de struiken neer te hurken en te plassen  als wilde ordinaire katten ... Goe gij !

Tegen de middag rook het hele huis dus naar kattenstront. Wie het mij geflikt heeft ?

Jip of Jan ? In de hall lag een mooi hoopje te stinken en te blinken. Ik moest net niet braken, toen ik het mocht opkuisen ... ja, want toevallig ben ik vaak de opmerkzame, onnozele ziel die de drolletjes ziet liggen en mag opkuisen. De kinderen stappen er met grote passen over of doen of ze tijdelijk bevangen zijn door een blindheid. Wat had je gedacht.

En voor de mobilhome-kattenbak lag er ook nog een hoopje. Ach ja, want er zat een deurtje in de weg.

Goverdekke ! 

Ik doe ze pamperkes aan binnenkort. Maar ja, wie mag die dan weer vervangen ... Of ik steek een tampon in hun poep. Maar dan ontploffen ze binnen de kortste keren.

En het nieuwe shiny deurtje mag in de vuilbak. Vanaf nu is de mobilhome terug deurloos.

Na acht jaar ben ik er nog steeds niet in geslaagd om mijn strekenkatten op te voeden. Non De Dju !

Bij thuiskomst vanavond vertelde echtgenoot dat hij vanmorgen als eerste een hoopje ontdekt had, voor de nieuwe bak. Waarvoor dank aan Chanel. En echtgenoot was ook niet blij.

De Poolse kuisvrouw-tandarts die een SM-meesteres bleek te zijn ...

Ik en de tandarts. Het ene kan niet zonder het andere.

Ik was er al vroeg bij. Het is één van mijn vroegste herinneringen. Mama Eend met in haar kielzog vier kleine eendjes die het Sint-Rafaël ziekenhuis in Leuven binnen wandelden voor een jaarlijks nazicht van onze tandjes. Het was een schattig tafereeltje, weggeplukt uit een Tiny-boek.

Hieraan voorafgaand ... meestal weken van hysterische huilbuien, omdat we niet wilden overgeleverd worden aan de wilde terreur van brute en kinderhatende tandartsen in spe.

De enige troost in deze horrorfilm was de grote eekhoorn mèt konijnentanden (tiens) die her en der aan de muren hing (in de vorm van een poster, wel te verstaan) en ons aanmaande flink onze tandjes te poetsen.

Het is een keer echt de spuigaten uitgelopen. Ik zal een jaar of vijf geweest zijn en ik had besloten die dag dat geen enkele student-tandarts mijn mond mocht onderzoeken. Ik zette het op een brullen en de ene student na de andere werd opgeroepen om dit kleine dolgedraaide poppemieke haar tandjes te doen.

Ik dacht dat ik die dag de overwinning mocht kraaien. De studenten werden één na één groggy afgevoerd. Ha !

Totdat de professor zelf er zich kwam mee moeien. Daar had ik niet op gerekend. Moeder Gods, bid voor mij ... Hij maakte korte metten met mijn dramatische kuren en ontvoerde me, weg van mijn bezorgde mama. Oh O ! Ik zette het op een nog groter brullen. De prof sleurde me mee naar zijn praktijk. Een klinisch blauwe ruimte met van die blinkende tegeltjes (waar je het bloed makkelijk kan van afwassen). Een steriele folterkamer voor kleine meisjes.

Het eerste wat die man deed, was me in de hoek zetten bij de radiator, een handdoek pakken en er mee op mijn poep kletsen. Can you imagine ? De  Shiny Seventies, godverdekke !

Ik herinner me niet veel meer van wat er verder is gebeurd ... mijn tandjes waren behandeld, dat was een feit. Ik ben uit die grote stoel naar beneden geklommen als een klein angstig vogeltje, met een afkeer voor stoute tandartsen.

Na zo`n ervaring werd mijn schrik er niet minder om. En elk jaar kondigde ons mama op de meest onmogelijke momenten het nieuwe tandartsbezoek aan, waarop ik me dan verslikte in mijn chocomelk en begon te huilen en te flippen. Meestal was dat in de zomervakantie. En dus was de helft van de schoolvakantie eraan voor de moeite, want ik was bezig mezelf zot te draaien van schrik.

Ik heb dan ook de pech om de meest slechte tanden van het Noordelijk halfrond te hebben, gemaakt van fimodeeg. Alleen maar naar mijn tanden kijken en er springen al stukken af. We kregen geen snoep, we poetsen onze tanden. En toch.

Als echtgenoot me vol vuur kust, vliegen de brokstukken in het rond. Hij kan me best zoenen met een veiligheidsbril op zijn neus (fantasie, ik weet het ...).

Gelukkig hebben onze kinderen de kwaliteiten van mijn gebit niet meegekregen. Enkel ons Bo heeft één keer kennis gemaakt met de Boor ... zonder huilen. De tanden hebben ze van hun papa ... al de rest van mij !

Op een mooie dag, ik was toen 11, is er een jonge tandarts neergestreken in de buurt waar we woonden en dus trok Mama Eend met haar vier kuikens naar deze nieuwe ontdekking.

Nooit nog heb ik een traan gelaten voor spuitjes en boren. Als kind, als tiener, als volwassene, als mama ... tot vorig jaar was ik er kind aan huis. Ook al wonen we niet meer in de buurt, voor hem deed ik een omweg.

Hij word wat ouder nu, gaat binnenkort met pensioen. Voor de complexe behandelingen stuurt hij me door.

Vorig jaar kwamen we terug van vakantie, met het vliegtuig. Het vliegtuig landde en binnen de kortste keren dook er een verschrikkelijke pijn op in mijn tanden en aangezicht. Ik dacht meteen aan de slijtage van oude grijze vullingen. Door een luchtdrukverschil ontstaat er vaak pijn in de holtes tussen vulling en kies. En ik dacht : lap, ik ben er bij.

Van zodra ik ging slapen, gingen de deuren van de hel open en was het alsof er met scherpe drietanden in mijn mond werd geprikt. Ik hoef niemand te vertellen hoe verschrikkelijk tandpijn kan zijn. Huilen !

Onze tandarts was er niet gerust in en stuurde me door naar een expert. En natuurlijk kwam ik terecht bij de vrouw van de expert.

Op het eerste gezicht goed nieuws. Een tandartskabinet, spik en span, de nieuwste technologieën. Ze stelde vast dat ik drie verborgen gaatjes had, met de nodige complicaties. Op dat moment maakte ik de bedenking dat mijn oude tandarts toch eens langs Pearle mocht gaan. Hoe kon hij dat gemist hebben. Tot zo ver het goede nieuws.

Waar ik in 30 jaar geen angst meer had voor die mannen in witte jassen ..., met één behandeling was de horror terug. Ik voelde dat de verdoving zijn werk niet voldoende deed ... dat gevoel van verlamd in die stoel te liggen, een hoge hartslag, klamme, ineengestrengelde handjes en iemand die met een breinaald in je zenuwkanaal aan `t friemelen is om een verloren steek op te vissen. Ik heb al fijnere momenten gehad. Ik had er geld voor gegeven om op dat eigenste moment in een echt breiclubje te zitten.

Maar daar bleef het niet bij. De dame in kwestie is er in geslaagd om niet alleen mijn tand uit te boren, maar ze was zo sado dat ze er niets beter op vond om ook mijn kaken te behandelen. Ik wist niet dat er iets mis was met mijn kaken ? Mijn kaken waren verbrand van de roterende beweging van de achterkant van de boor. Hoe ze het geflikt heeft ... ik had allemaal witte boorkringen in de binnenkant van mijn mond. Het was eens iets anders. Het heeft twee weken geduurd voor de boel genezen was.

De Bitch ! Misschien was ze wel helemaal geen tandarts, maar was ze de Poolse kuisvrouw die zin had in tandartsspelletjes.

En nu ben ik bang. Ik ben op zoek naar een zeer lieve tandarts, met gevoel voor humor, die niet aan SM doet en me niet vastbindt aan radiators (hoewel, als `m hot en sexy is...), die me niet slaat met handdoeken, die geen gaten boort in mijn kaken. Een tandarts die zeer geduldig is en bereid is me plat te spuiten met verdovend spul, zodat ik die horror niet meer live moet meemaken.

Zou hij bestaan ?

Een afdruk van Bo haar tanden, met een foto
van een Poolse tandarts, zonder haar.

Bo haar tanden in Chibi-land.

Vanavond niet schat ! Ik heb koppijn !

Het had een superleuk weekend kunnen worden. Heel veel plannen.

Op donderdag had ik mijn allereerste les fotografie. In een klas vol nieuwe mensen voelde ik hoe een onzichtbare hobbit op mijn kop aan `t inbeuken was. Als ik niet snel ingreep, zou ik de rest van de namiddag zitten vechten tegen een helse pijn. Zonde van de les.

Mijn bankgenootje, die ik net 3 minuten kende, bood me haar flesje water aan om mijn bruistablet in te laten borrelen. Ik geneerde me een beetje, wilde me niet aanstellen, maar was haar heel dankbaar.

De rest van de les sluimerde de pijn, maar het was doenbaar. Om vijf uur haastte ik me in het verkeer en filde richting huis. Ik slaagde er nog net in om het eten klaar te krijgen. Aan tafel merkte Noah op dat mijn hoofd ging exploderen en stelde voor dat ik even in de zetel ging liggen. Zo lief.

`s Avonds was ik met hem alleen thuis en dan geniet hij ervan om mijn kop groggy te draaien met voetbalnieuws. En meestal ben ik een meegaande mama, die dan helemaal meegaat in zijn paparaziverhaaltjes. Maar deze keer ging het niet ... en terwijl hij me de laatste roddel van een Anderlechtspeler toekwetterde, struikelde ik over onze Raf en drukte hierdoor zijn pootje plat met mijn high heel. Hierop volgde een dikke miauw van dat arme katertje en meteen vluchtte hij naar de buren. Ik riep met mijn hete hoofd in mijn handen : Godverdomme, laat me allemaal gerust !

Mijn hoofd kon er elk moment scud-gewijs afknallen. Wat een pijn.

Op vrijdagmorgen had ik academie en het lukte. Maar éénmaal thuis, ging de bel ... en wie stond daar ?

Onze hobbit en voor ik er erg in had, was ik al door Gods hand geslagen en vlogen de vogeltjes in een kleine cirkel rond mijn kop.

Bonk Bonk Bonk. `s Avonds werden we verwacht op een fuif van vrienden. Ik vreesde voor mijn hoofd. Ik stak me vol pijnstillers en wonder boven wonder werd het een leuke avond. Een glaasje bubbels, een glaasje wijn en heel veel geshaked en gedanst. Het voelde eindelijk of mijn hals en rug los kwamen van al dat gerollebol ...

Met een gerust hart ging ik slapen en maakte plannen voor een leuk weekend.

Ik werd wakker op zaterdagmorgen van een duivelse pijn. Ik had het echt niet opgemerkt, maar `s nacht was onze hobbit terug gekomen en nu had hij met een cirkelzaag mijn voorhoofdsbeen uit mijn kop gesneden, het gat gevuld met brandend zuur en dan de boel met grote steken terug toe genaaid. Zo voelde het.

Ik was misselijk van de pijn en heb de hele zaterdag in bed doorgebracht.

Wat een mens lijden kan.

En zo zijn we nu al een tweetal weken aan het sukkelen met afwisselend nekpijn, rugpijn, hoofdpijn en migraine. Echtgenoot is heel lief en voorziet me elke avond van een massage, maar hij is natuurlijk geen kinesist.

Ik ben ervan overtuigd dat mijn computer de grote boosdoener, ook al is er na de vakantie niets veranderd aan de opstelling van mijn bureautje. Heel vervelend, ik moet dringend op zoek naar een oplossing.

In normale omstandigheden heb ik zelden hoofdpijn. Ik herinner me ooit wel een wilde party, 20 jaar geleden. Een heel klein zaaltje. Een heel leuke bende mensen en vooral veel verkeerde vrienden. In onze tijd hadden we nog de kuskesdans en andere folkloristische toestanden, zoals de cowboydans, waarop je met je partner zijn handen een brugje vormt, zodat het koppel naast jou eronder door kan en dit blijf je dan herhalen tot in de eeuwigheid ... Dat fuifje toen, was is een heel klein zaaltje. En mijn foute vrienden stonden met hun brugje geparkeerd tegen de muur, maar in het vuur van al dat onnozel doen, hadden ik en echtgenoot dat niet opgemerkt. En het volgende moment knalde ik met mijn cowboyboots tegen de muur en viel stijl achterover. Toen had ik ook wat last van hoofdpijn .... en sterretjes en vogeltjes ... Stouteriken !

En de dokter stelde een lichte hersenschudding vast. Had ik dus toch hersenen. Ha !

Een fijne week allemaal !

Van Fakebook tot de Voedselzandloper !

De ondraaglijke leegheid van mijn bestaan.

Dat ging er maandag door mijn hoofd, de hele dag.

Ook al had ik een leuk weekend achter de rug, had ik samen met een vriendin en onze dochters op zondag een opera gaan zien in de bioscoop. Ook al realiseer ik mij dat zo`n vriendinnen dun bezaaid zijn, die samen met mij naar de opera zouden gaan. Ook al besef ik dat de kans klein is dat dochters van 16 van opera houden....

En toch, op maandag was ik opgestaan met een leeg gevoel, alsof niemand echt wakker ligt van mijn doen en laten. De ondraaglijke leegheid en pijn van een geest die nooit stopt met denken en altijd op zoek is naar liefde en bevestiging ! De mensen die me omringen en die vaak geen bijdrage hebben aan mijn geluk, die me niets bijbrengen, alleen oppervlakkigheid. De fakebookvrienden die van niets nog warm en koud worden.

Ik heb een vriendin die haar recentelijk van Facebook heeft afgezwierd wegens veel te leeg en veel te hol. Een foto van een cactus, een foto van je kat, wie merkt het verschil nog op ? I like. Maar wat hebben ze geliked ?

Zelf ben ik een er ook een tijdje afgeweest van Fakebook, ik worstelde drie jaar terug met een depressie om u tegen te zeggen en daar zit niemand op te wachten, natuurlijk. Dus die depressie heb ik met een handvol fysieke mensen (welgeteld 2) aangepakt en zelf opgelost. That`s life. Als je een depressie hebt, dan zegt de maatschappij dat je het zelf hebt gezocht. Jaja ! En dan verdwijnt iedereen die je kent van het toneel.

Ik ben nu terug op Facebook en houd de voet op de rem. Als ik boven de 60 vrienden kom, dan kegel ik er altijd een deel buiten. Ik geloof niet in 100 vrienden. Dat bestaat niet. Ik bedenk me zelfs dat die 60 nog eens gehalveerd moeten worden.

Als ik zie dat mensen op mijn erf rondwandelen, zonder dat ze iets delen, dan kus ik ze bye bye. 

En toen werd het dinsdag.

Ik stond op en voelde in mijn kleine teen dat de bui door was. Ik sprong in mijn kleren en haastte me naar mijn eerste les kunstgeschiedenis. Joepie ! Wat houd ik daar toch van.

Nadien nog een beetje gaan ontwerpen in de klas op de academie, maar vooral veel getetterd en koffie geslurpt met de collega-kunstenaars-in-spé.

Met de glimlach langs de Delhaize gereden, hoewel ik normaal heel hard opkijk tegen boodschappen doen.

Thuisgekomen en mijn schatje gebeld en gezegd dat hij zich geen zorgen moest maken.

De hele namiddag gefotoshopped. Ikke blij.

In de vooravond een stapel boeken uitgezocht, die ik nu dringend ga lezen. En al onmiddellijk begonnen met de wijze levenslessen van Deepak Chopra (ik hoor jullie al zuchten) ... en binnen knuffelbereik een dikke, wollige kater. Zalig !

Me, Rafke en Deepak.

Ik heb gemerkt dat het vooral spirituele boeken zijn,
tiens waar is de rest naar toe ?
Hoewel, Vijftig Tinten grijs, zit er nog tussen.

Voor ik vanmorgen het dekbed van me afgooide, voelde ik eerst nog eens aan mijn kleine teen ... of de kust veilig was. Het was nog ok. Het-ik-hou-zo-hard-van-mijn-kater-dat-ik-hem-zou-kunnen-tongzoenen-gevoel was er nog. Oef.

Vanmorgen heb ik me gerealiseerd dat ik dringend terug moet overschakelen op gezonde voeding. Ik had het zo lang vol gehouden, maar sinds we terug zijn van Madrid is het precies alle remmen los. Olé. Er worden terug frietjes gegeten, chips, snoep. Weg fruit. Oh my God !

Het was ook halverwege juli dat ik vaststelde dat ik aan al dat lopen een zwangere knie heb overgehouden. Een cyste, een zakje water aan de achterkant van mijn knie. Ik heb echt het gevoel dat elk moment mijn water kan breken. Ha.

Dus het lopen is gestopt, tot groot verdriet van mezelf en echtgenoot. Want die is er dan ook maar mee gestopt. Legt dat eens uit !

En dat gestroomlijnde lijf ... dat was snel verdwenen. `s Nachts kwam er een boze heks aan mijn bed en die zei : Hocus Pocus Pas ik wou dat dit sexy lichaam weer een pudding was.

En dus stond ik de morgen nadien op, of probeerde toch... Ik rolde uit mijn bed ! De pudding was er terug. Neeeeeee !

En dus ben ik net gaan boodschappen doen ; een karretje vol groenten, fruit, soja en noten. I like. Ik heb mijn boeken van Kris Verburgh en Pascale Naessens terug uit de kast gehaald. En we gaan er terug voor.

Gezonde voeding voor een gezonde geest !

Ik heb ook een leuke blog ontdekt voor heel veel inspirerende recepten gebaseerd op de Voedselzandloper.

Proeven op zondag

Tot later !
Krisje

Vuurwerk !

Wat fijn om een reactie terug te vinden van mijn broertje op mijn vorig artikel. Blij verrast was ik om te zien dat ook mijn broer de weg naar mijn blog heeft gevonden.
Ik kan nog honderden  verhaaltjes uit mijn mouw schudden ... ik en broerlief waren als twee handen op één buik.
Oké, we maakten ook ruzie, anders zouden we niet normaal zijn, denk ik. Maar toch ...
Eén van de eerste herinneringen die me bijblijft is het badkamerverhaal. Met vier kinderen en één kleine badkamer moesten we thuis creatief omspringen met badwater. Dus, toen we klein waren, hadden we het privilege om met twee in bad te mogen of als je groter werd, mocht je gaan dobberen in gerecycleerd badwater, als je begrijpt wat ik bedoel.

Op zaterdagavond mocht ik met broer in bad. Ik, een poppemieke van misschien vier jaar oud, broer net geen twee jaar ouder. En toen het creepy verhaal : broer vertelde me keer op keer dat ze me gevonden hadden in de woestijn ... ik was niet de liefdesbaby van mijn ouders, neen, ik was meegegeven door Berbers in de Sahara woestijn. Blijkbaar moet het toch indruk hebben gemaakt op mijn kleine brein, want dat verhaal is één van mijn allereerste herinneringen. Of trauma ?
En ik was al helemaal in de war, omdat ik geen wenkbrauwen had, maar rode streepjes. Haha. (zie vorige post)

Later heb ik wraak genomen voor al die onzin die grote broer in mijn kop stak. Geregeld kroop ik boven op zijn rug en reed dan paardje met hem ... met alle gevolgen vandien. Broer was in zijn eerste levensjaren een tak, een klein fijn twijgje en natuurlijk met zo`n mollig zusje op zijn rug ... hij is meermaals dubbel geplooid ... krak krak krak en dan was het richting dokter. Ha!

Gisteren hebben we hier in Tervuren een punt gezet achter het zomerseizoen. Wat in juli begint met HeeTervuren, eindigt in september met de Reuzenfeesten.Ik was nochtans niet in de mood gisteren ... maar echtgenoot sleurde me mee naar de avondmarkt. Wat later vonden we een romantisch tafeltje op de stoep bij onze lievelingsitaliaan ... en op de achtergrond keelde een zanger `Passionele Nachten`van Mama`s Jasje ... het plaatje klopte. Dat liedje was onze openingsdans op ons huwelijk.
Om half elf was er vuurwerk. En dat zullen we geweten hebben. Bij de eerste vuurpijl die in de lucht ging, gingen mijn armen ongecontroleerd in de lucht. Zo verschieten. Ik vormde meer attractie dan het vuurwerk zelf.
Op den duur hield echtgenoot me in een houdgreep, zodat ik niet bij elke knal begon te meppen op omstaanders. De dochter stond naast me. En waar ik HSP ben en heel verschietachtig ben, is Bo ook HSP, maar ervaart harde klanken als moordend. Ik zat gewoon te wachten tot ze Frolic-gewijs zou beginnen huilen als een hond.
De papa had zijn handen vol met zijn twee freaken.

Tussendoor begonnen de dochter en ik onbedaarlijk te lachen ... nu en dan vielen er vuurgensters uit de lucht. We stonden dan ook heel dicht bij de plaats waar de vuurpijlen in de lucht werden geschoten. En met onze fantasie zagen we al snel een publiek met brandende en smeulende haardossen.

Ik herinner me nog een vuurwerkspektakel als eerbetoon voor Ivo van Damme, de loper. Ikzelf ben afkomstig uit Veltem-Beisem. Ivo van Damme was onze grote held en woonde op een boogscheut van ons af.
Op 29 december 1976 verongelukte hij met de wagen ... ik voel nog die golf van verdriet die zich manifesteerde. Zelf was ik te klein, maar als ik zie hoe mijn twee zussen van slag waren ... de snelle Prins op het witte paard was niet meer voor onze tweeling.
Een tweetal jaar later kregen we in onze kleine nietszeggende  kaboutergemeente een echte sporthal, met de naam Ivo Van Damme. Met een uitbundig feest, een misviering en een vuurwerk werd de sporthal geopend.
Dat vuurwerk herinner ik me nog goed. Ik ben boven op mijn stoeltje geklommen.

En daar stond ik dan met knikkende knieën op een wiebelende stoel in het zompige voetbalgras in het pietendonker. En bij het afknallen van het vuurwerk voelde ik tegelijkertijd een duivelse angst, maar evenzeer zag ik hoe die mooie vuurwerkpijlen de lucht ingingen, tot in de hemel. Alsof Ivo vanuit de wolken meekeek. Ik was op dat moment één met mijn angst en met met mijn hemelse verrukking !

Vamniddag ga ik met een vriendin en beide dochters naar Opera in de cinema. Ze spelen Lucrezia Borgia.Da`s een goed initiatief van Kinepolis om opera`s te vertonen aan democratische prijzen. Gegarandeerd een goed plaatsje, de juiste ondertiteling en een glaasje bubbels als voorafje. Ik zie het al helemaal zitten.

En morgen kan de ratrace weer beginnen.

Babyfotootjes !

Gisteren op kraambezoek geweest bij kleine Noémie ! Het was buiten 30 graden ... binnen met gemak 35 graden. Om nog maar te zwijgen van de hittegolf die zich afspeelde onder mijn synthetische onderrokje.

Wat prachtig, zo`n klein poppemieke. Zo fragiel en mini ... ik durfde ze niet te pakken. Met mijn onhandigheid van de laatste dagen ... voor je het weet stuitert dat babietje op de tegelvloer.

We, ik en mijn mooie dochter dus, hebben snel wat foto`s genomen.
Ik hoop binnenkort een echte fotoshoot te organiseren. Als de mama en papa al wat gesetteled zijn, trek ik er naar toe met mijn fototoestel.

Het kriebelt om van dat poppemieke een gefotoshopped engeltje te maken ...


Vanmorgen ben ik ook begonnen aan jaargang 3 van mijn opleiding. Het gaat vooruit ! Wat een fun om mijn lieve vriendinnen terug te zien in de les !
Dit wordt weer een crazy creatief jaar.

Toedeloe !

Krisje van het gesmolten Droomhuis.

Mama, waar zit je ziel ?

Ik en mijn broer, we konden er wat van ... we bestookten ons mama met de meest gekke vragen. Ik vermoed dat we twee leergierige kinderen waren die open stonden voor de wereld en zijn geheimen.

Maar we namen niet alles voor waar aan. Eindeloze discussies werden er gevoerd aan de eettafel over het heelal, God, Jezus en ook de ziel.

Zeg het u iets? Mama, hoe ziet oneindig er uit ? Hoe ziet niks er uit ? Wat ligt er achter de grenzen van het heelal ? Wat was er voor de oerknal ? Hoe ziet God er uit ? Mama, we geloven niet echt in het Adam en Eva verhaal...

Ons mama was nog van de generatie die de cathechismus er in gedrild had gekregen door de  boze gemene nonnen.

Maar ze was een moderne en slimme moeder en probeerde mee te gaan in onze verhalen.

Toen we beiden nog kleine ukken waren, hebben mijn broer en ik opmerkelijke dingen vastgesteld.

Mijn broertje was in de jaren zeventig in de ban van twee dingen : van de kleur oranje en van God. Keer op keer vroeg hij ons mama waar God dan wel niet was en ons mama die antwoordde dan : overal ! Dat was voor ons moeilijk te snappen ... God zat in bad, in de kast, in de auto ... maar we deden ons best.

Broer was echt geobsedeerd en wou kostte wat kostte God in hoogst eigen persoon ontmoeten. Op een dag legde hij zijn plannen voor aan ons mama...

Ik weet hoe we God kunnen pakken ! Eureka, nog aan toe. Ons mama hield haar hart vast en wachtte op wat zou komen. En broer ging verder in het uiteenzetten van zijn list ...

Achter ons huis was een boomgaard en dus zei broer : Als God hier achter in de appelboom zit, gooien we een net over zijn kop en dan hebben we hem. Ha !

Op een dag ging het over de hel en de hemel en de ziel. De hemel daar ging je naar toe als je flink was, de hel dat was voor stouteriken. Ons mama zei dat in de hel je ziel verbrand werd. Mijn fantasie sloeg op hol en de beelden werden gevormd in mijn kleine krullenkopje... en gingen er ook niet meer uit.
Mama, waar zit dan de ziel ? En ons mama toonde met haar hand een plaats aan, op haar voorhoofd, ter hoogte van haar wenkbrauwen. Leg het maar eens uit aan zo`n twee eigenwijze kabouters...

OH NEE! IN DE HEL WERDEN JE WENKBRAUWEN AFGESCHROEID! Jaren heb ik met deze gedachte rondgelopen ! Een beeld van een donkere grot, waar mensen vastgeketend aan de rotswand hingen en waar dan de duivel himself rakelings passeerde met een toorts en zo de wenkbrauwen van de stoute mensen smeulden. En stinken, al die verbrande haartjes ...

En het ergste van al was dat ik eigenlijk de eerste 10 jaren van mijn leven geen uitgesproken wenkbrauwen had. Als blond meisje had ik twee rode streepjes boven mijn ogen, vaak mikpunt van spot bij mijn lieve broer ... Was ik dan wel puur en engelachtig, of was mijn ziel er al aan voor de moeite ?

Dit is een leuke inleiding bij een boek dat ik het afgelopen weekend heb gelezen.

Na dit leven, door Eben Alexander.

Ik had zijn verhaal al eens opgevangen in een artikel van Happinez en Quest-psychologie.
Wat gebeurt er ?

Eben Alexander is een neurochirurg, doceert aan Harvard en is een non-believer als het gaat over leven na dit leven. Hij is er nooit mee bezig geweest ; niet met God, niet met bijna-dood-ervaringen ... Hij was een neurochirurg die de antwoorden zocht in de wetenschap. Ook al had hij patiënten bij de vleet die met de meest fantastische verhalen kwamen ... Hij suste ze dan.

In november 2008 wordt hij echter geveld door een bijna-dodelijke hersenvliesontsteking en gaat hij gedurende 7 dagen in coma en verklaren de verzorgende dokters zijn hersenen `dood`. Zijn overlevingskansen zijn nihil en toch ontwaakt hij op de zevende dag haast miraculeus uit zijn coma, houdt niks over aan zijn hersenvliesontsteking en vertelt zijn verhaal van zijn reis naar de Kern, het Al, het Rijk en de Poort, ...

Dit is een boek dat zijn reisverhaal naar een multiversum combineert met wetenschappelijke gegevens en analyses van een week `hersendood` zijn. Wetenschap en spiritualiteit in één boek.

Het boek is zelfs in die mate doorspekt met klinische termen dat het vaak moeilijk leest. Het is haast een mannenboek, geschreven door een man, voor een man. Hoewel ik denk dat het niet de mannen zijn, die wachten op zo`n boek. Het leest niet als een wulpse roman.
Toch had ik een fijn gevoel toen ik het uit had, want eindelijk durft er iemand op te staan uit het wetenschappelijk kamp en sluit hij zich aan bij 8.000.000 Amerikanen met gelijkaardige ervaringen.

U bekijkt het maar !

Met dat blije gevoel in mijn kleine tenen zijn echtgenoot en ik zaterdagavond naar een leuk event geweest. Stemmen onder de Sterren.
http://www.nuitdeschoeurs.be/

Sorry P. en V. voor de dubbele boeking in mijn agenda, maar dat etentje hebben we nog te goed. Daar is de verstrooidheid weer ...

De locatie was een vervallen adbij in Villers, Waals-Brabant. Er stonden zes koren opgesteld in magische hoeken van de ruïnes. Elk koor deed zijn ding voor 20 minuten en dan schoven we door naar het volgende verborgen hoekje. Tussen twee optredens door deden we ons te goed aan tartiflette, Leffe en rode wijn.

Ik probeerde nog een discussie aan te knopen met echtgenoot over het boek, engelen en spoken ... maar onze nuchtere wetenschapper zat niet echt op dezelfde wolk zaterdagavond ...  Hij zei dat als er spoken ronddoolden op deze Middeleeuwse grond, dat ik dan wel de eerste zou zijn, die ze zou voelen. Ha !

De romantiek was er wel ... en zo samen met ons poep in het zachte mos gezeten, genietend van onbezoedelde kleine-jongenstemmetjes ... het was tovenarij. Naarmate de avond viel, werd het decor ook dramatischer en donkerder, werden de gevels verlicht door gekleurde spots, werden de kaarsen aangestoken en verschenen er prachtige sterren aan de hemel.

Alleen jammer van mijn stijve nek !

Volgend jaar gaan we terug !

En als we onze boeken en schriften dit jaar eens versieren ?

Voor wie nog geen inspiratie heeft ... de dochter heeft er weer een knap staaltje craftwerk van gemaakt. Geen saai kaftpapier voor haar, maar kerstpapier en pakjespapier. Knippen, plakken en origineel uit de hoek komen.

Zo worden de lessen alvast veel leuker.

Wat hou ik van mijn eigenwijze dochter !

Noémie !

Lieve Saskia en Jurgen,

Van harte met de geboorte van jullie kleine Noémie !

Grappig om te zien hoe Jurgen nu zelf een papa is geworden. Jurgen is de oudste zoon van mijn zus. 

Ik was 13 toen ik tante werd van dit kleine ventje. We waren onafscheidelijk. Waar Jurgen was, was ook zijn tante. Tante kris, wat al snel Ketaketi werd. En nog steeds, 30 jaar later, ben ik nog steeds Ketaketike.

Tante Kris en chocola ... de twee favorieten dingen van onze driejarige Jurgen werd dan Ketaketi ketoketa. Kan u nog volgen ? Elk familiefeest komt dat zinnetje opnieuw naar boven ...

Ik herinner me nog de dag dat Jurgentje besefte dat hij niet met me kon trouwen ... dat stond ook op zijn favorietenlijst ; trouwen met zijn tante. En dan opeens werd hij wat ouder en stelde teleurstellend vast dat een huwelijk er niet in zat, wegens onze bloedband.

Ondertussen heeft hij zelf een knappe, lieve, intelligente vriendin Saskia. En gisterennacht zijn ze mama en papa geworden. Dikke kussen voor zo veel geluk.

Ketaketike.

Vanmorgen maakte ik alvast deze wenskaart.

Happy Birthday Your Royal Highness !

Ze is jarig vandaag, onze kleine rosse prinses.

Ze werd op de wereld gezet, middels een keizersnede, waarvoor de dierenarts `s nachts uit zijn bed werd getrommeld. Ze had nog een broertje en een zusje, een mama, betoverend mooi, zuiver koninklijk bloed en een papa, een trotse volbloed kater met lange manen, die regeerde over de kleine cattery. Twee overwinnaars, afstammelingen van wereldkampioenen met een stamboom om u tegen te zeggen.

Haar doopnaam was Vicky d`Hopefully. V was de beginletter voor alle nieuwe Birmaantjes, die geboren werden in het jaar 2005. De eerste 3 maanden werd ze gepamperd en gekoesterd en klaargestoomd om onderdak te krijgen bij een nieuwe onbekende eigenaar...

Baby Nelleke, drie maanden oud en nog geen kleur.

Eind november 2005 moesten we afscheid nemen van onze zwarte kater, Fientje.

Fientje, was er van dag één bij in ons leven. Ik ben gaan samenwonen met echtgenoot en daar hoorde natuurlijk een poes bij. Tot dat moment was ik mijn hele leven nooit zonder poes geweest. Echtgenoot hoefde niet overtuigd te worden, de verhuurder van ons appartement daarentegen ... Maar ik hield vol en droeg wat later, heel fier een klein zwart vurig katinneke over de drempel van onze eerste stek. De eerste weken was haar motto ; alles afbreken en neerhalen wat op je weg komt ! Daar was ze goed in, ons ADHD-poesje.

Na drie maanden ontdekte ik tijdens het spelen met onze wildebras een klein roze worteltje, verborgen tussen de wollige kattenbeentjes. Onze kattin bleek een kater. En de naam Fien is gebleven.

Samen met Fientje vormden we ons eerste gezinnetje.

Toen de verpleegster van Kind&Gezin zich de eerste maal aanmeldde om naar de babydochter te komen kijken, was ze een beetje in de war ... Op onze bel hing : Kris, Echtgenoot en Fientje.

Fien is twaalf jaar bij ons geweest, groeide mee op met de kinderen, maar is altijd een zeer wilde, ontembare kater gebleven. Een Batman-kat met lange zwarte manen en diepgroene ogen, die met de regelmaat van de klok door het huis vloog. Alleen niet zo sierlijk als de echte Batman.

De laatste weken van zijn leven heeft hij ergens rattenvergif gesnoept bij een klote-duivenmelker en waren zijn dagen geteld. Hoe vaak is hij nog langs de dierenarts geweest voor de nodige operaties en medicijnen? Hij was zo hevig en bruut dat hij de dierenarts te lijf ging, zodat die nog dezelfde avond naar spoed mocht om haar wonden te laten likken. Hij was berucht onze homokater.

Hoe vaak ben ik niet op mijn knieën het struikgewas ingekropen op zoek naar mijn stervende jongen ... en hem nog proberen voedsel te geven met een lepeltje ... het mocht niet meer baten. Fientje had het opgegeven.
Op een donderdagmorgen in november heb ik hem in een mandje gelegd in de garage. Ik wist dat het einde nabij was, maar ik moest gaan werken, kon er niet onderuit. Hij stond er alleen voor.

Die avond reed ik naar huis, langs de autostrade. Mijn gsm ging vier keer af, maar ik slaagde er niet in om af te nemen. Ik had die dag een nieuw toestel gekregen van de werkgever en ik was de knoppen nog niet gewend. Elke keer ik afnam, verbrak de verbinding.Vreemd, nadien heb ik altijd gedacht dat iets of iemand me beschermde ...

Toen ik thuiskwam, opende echtgenoot en kinderen de deur ... ik wist het, Fientje was dood.

Die namiddag had hij zijn vleermuisvleugels verruild voor engelenvleugels. Wat heb ik gehuild.

We wikkelden hem in zijn lievelingsdekentje en legden hem in een mandje in de keuken, zodat we de volgende uren afscheid van hem konden nemen.

De volgende dag hebben we hem begraven in de tuin van mijn zus. Aangezien we zelf dat jaar zouden verhuizen naar onze nieuwe woning, vond ik het niet gepast dat onze kater in een tuin zou begraven worden bij voor hem wildvreemde mensen. De gedachte dat ze hem bij het heraanleggen van de tuin zouden opgraven ... ik mocht er niet aan denken.

Op een koude vrijdagmiddag, onder een stralend blauwe hemel, reden we naar zijn allerlaatste bestemming.

Echtgenoot was tussen twee vergaderingen door, mezelf en de poes komen ophalen. Mijn zus heeft een enorme tuin. We vonden een plekje onder een mooie boom, met vogeltjes en eekhoorntjes binnen handbereik. Echtgenoot groef een put in de koude harde grond. Besef even dat hij daar stond in maatpak ... en ik had een poesje, een bolletje zachte witte fleece, in mijn armen en koesterde het als een babietje ... ik knielde naast de put en legde onze kater erin. Ik huilde tranen met tuiten.

Het was november, geen blad aan de bomen, we waren zichtbaar tot op een kilometer, wat moeten mensen niet gedacht hebben ?

Op zondag hebben we een groot, bont geverfd kruis geplant op zijn grafje, versierd met tekeningen van de kinderen en hebben we een fles champagne gekraakt als eerbetoon aan ons Fientje.

Fientje, de homokater die dacht dat hij kon vliegen.

En dus was ik voor het eerst in mijn leven katvrij.

Ik poetste het hele huis, ontsmette manden en kussens en begon te wennen aan een zuiver huis, zonder opvliegend kattenhaar, gekatapulteerde haarballen en kattenbakluchtjes.

Na twee dagen was het raar, maar waar, de echtgenoot die voorstelde om een nieuwe poes binnen te halen. Hij wou een raskatje, eentje die we konden binnen houden. De schrik zat er goed in, aangezien ons Fientje vergif had opgegeten in de buurt. Ik was echter niet overtuigd. Moest nog rouwen om onze kleine Batman...

Op dinsdag reden we dus naar een cattery met Heilige Birmaantjes. De afspraak was, dat we niks zouden beslissen ter plaatse...

Noppes dus. Een klein wit pluizig poppemieke werd in de mollige armpjes van onze dochter geduwd, smekende ogen bij ons meisje... En het volgende moment hoorde ik echtgenoot de gevleugelde woorden zeggen : Da`s dan goed voor ons, zaterdag komen we ze oppikken. DingDong.

Die zaterdagmorgen lag er een pak sneeuw, niet verantwoord om de baan op te gaan, maar we hadden een missie. Onze adoptiedochter wachtte op ons. En dus trotseerden we de spekgladde wegen.

Bij thuiskomst is ze gevlucht onder de zetel, waarop echtgenoot en dochter hadden besloten de rest van de namiddag op hun buik te gaan liggen voor diezelfde zetel.

Ze is een papapoes geworden.
Elke avond installeert ze zich op de schoot van echtgenoot. Echtgenoot draagt haar rond op haar rugje in zijn armen als een koninklijk babietje. Echtgenoot kamt haar glanzende haartjes. Echtgenoot brabbelt babytaal tegen zijn kleine prinsesje ... nelleke is voor echtgenoot een knuffelpunt in zijn harde, zakelijke leefwereld, waarin dagelijks koppen-gesneld-worden ...

Als ze echter honger heeft, komt ze naar me toe, begint dan te kwetteren. Ze kan er wat van. Haar kwebbel staat niet stil. Als ik kook, zit ze op een stoel naast het aanrecht, als een echte sous-chef. Ze proeft dan mee. Het toppunt van gezelligheid. Als twee vriendinnen bij elkaar.

Ze heeft een sterk karakter, een doordrijvertje. Ze speelt baas over haar broer, die twee keer zo dik is als haar.

En ze is bloedmooi. Twee donkerblauwe ogen, en een mooie oranje-witte vacht. We hebben haar Chanel genoemd, als een echt kokket frans wijfke. Een klein Marianneke. Vive la Liberté !

We houden van ons kleine Nelleke. Ik kan me geen leven meer voorstellen zonder dat kleine gedonder.

Vandaag wordt ze acht. Ze is jammer genoeg een beetje ziek. Door haar verblijf in het kattenpension heeft ze een snotvalling om u tegen te zeggen. Sinds vrijdag krijgt ze antibiotica en gaat het al wat beter.
Tijd voor taart ! En de kaarsjes kan ze dit jaar uitniezen ...

Een natuurlijke schoonheid.
Foto`s genomen door de dochter.