Vanavond niet schat ! Ik heb koppijn !

Het had een superleuk weekend kunnen worden. Heel veel plannen.

Op donderdag had ik mijn allereerste les fotografie. In een klas vol nieuwe mensen voelde ik hoe een onzichtbare hobbit op mijn kop aan `t inbeuken was. Als ik niet snel ingreep, zou ik de rest van de namiddag zitten vechten tegen een helse pijn. Zonde van de les.

Mijn bankgenootje, die ik net 3 minuten kende, bood me haar flesje water aan om mijn bruistablet in te laten borrelen. Ik geneerde me een beetje, wilde me niet aanstellen, maar was haar heel dankbaar.

De rest van de les sluimerde de pijn, maar het was doenbaar. Om vijf uur haastte ik me in het verkeer en filde richting huis. Ik slaagde er nog net in om het eten klaar te krijgen. Aan tafel merkte Noah op dat mijn hoofd ging exploderen en stelde voor dat ik even in de zetel ging liggen. Zo lief.

`s Avonds was ik met hem alleen thuis en dan geniet hij ervan om mijn kop groggy te draaien met voetbalnieuws. En meestal ben ik een meegaande mama, die dan helemaal meegaat in zijn paparaziverhaaltjes. Maar deze keer ging het niet ... en terwijl hij me de laatste roddel van een Anderlechtspeler toekwetterde, struikelde ik over onze Raf en drukte hierdoor zijn pootje plat met mijn high heel. Hierop volgde een dikke miauw van dat arme katertje en meteen vluchtte hij naar de buren. Ik riep met mijn hete hoofd in mijn handen : Godverdomme, laat me allemaal gerust !

Mijn hoofd kon er elk moment scud-gewijs afknallen. Wat een pijn.

Op vrijdagmorgen had ik academie en het lukte. Maar éénmaal thuis, ging de bel ... en wie stond daar ?

Onze hobbit en voor ik er erg in had, was ik al door Gods hand geslagen en vlogen de vogeltjes in een kleine cirkel rond mijn kop.

Bonk Bonk Bonk. `s Avonds werden we verwacht op een fuif van vrienden. Ik vreesde voor mijn hoofd. Ik stak me vol pijnstillers en wonder boven wonder werd het een leuke avond. Een glaasje bubbels, een glaasje wijn en heel veel geshaked en gedanst. Het voelde eindelijk of mijn hals en rug los kwamen van al dat gerollebol ...

Met een gerust hart ging ik slapen en maakte plannen voor een leuk weekend.

Ik werd wakker op zaterdagmorgen van een duivelse pijn. Ik had het echt niet opgemerkt, maar `s nacht was onze hobbit terug gekomen en nu had hij met een cirkelzaag mijn voorhoofdsbeen uit mijn kop gesneden, het gat gevuld met brandend zuur en dan de boel met grote steken terug toe genaaid. Zo voelde het.

Ik was misselijk van de pijn en heb de hele zaterdag in bed doorgebracht.

Wat een mens lijden kan.

En zo zijn we nu al een tweetal weken aan het sukkelen met afwisselend nekpijn, rugpijn, hoofdpijn en migraine. Echtgenoot is heel lief en voorziet me elke avond van een massage, maar hij is natuurlijk geen kinesist.

Ik ben ervan overtuigd dat mijn computer de grote boosdoener, ook al is er na de vakantie niets veranderd aan de opstelling van mijn bureautje. Heel vervelend, ik moet dringend op zoek naar een oplossing.

In normale omstandigheden heb ik zelden hoofdpijn. Ik herinner me ooit wel een wilde party, 20 jaar geleden. Een heel klein zaaltje. Een heel leuke bende mensen en vooral veel verkeerde vrienden. In onze tijd hadden we nog de kuskesdans en andere folkloristische toestanden, zoals de cowboydans, waarop je met je partner zijn handen een brugje vormt, zodat het koppel naast jou eronder door kan en dit blijf je dan herhalen tot in de eeuwigheid ... Dat fuifje toen, was is een heel klein zaaltje. En mijn foute vrienden stonden met hun brugje geparkeerd tegen de muur, maar in het vuur van al dat onnozel doen, hadden ik en echtgenoot dat niet opgemerkt. En het volgende moment knalde ik met mijn cowboyboots tegen de muur en viel stijl achterover. Toen had ik ook wat last van hoofdpijn .... en sterretjes en vogeltjes ... Stouteriken !

En de dokter stelde een lichte hersenschudding vast. Had ik dus toch hersenen. Ha !

Een fijne week allemaal !