Happy Birthday Your Royal Highness !

Ze is jarig vandaag, onze kleine rosse prinses.

Ze werd op de wereld gezet, middels een keizersnede, waarvoor de dierenarts `s nachts uit zijn bed werd getrommeld. Ze had nog een broertje en een zusje, een mama, betoverend mooi, zuiver koninklijk bloed en een papa, een trotse volbloed kater met lange manen, die regeerde over de kleine cattery. Twee overwinnaars, afstammelingen van wereldkampioenen met een stamboom om u tegen te zeggen.

Haar doopnaam was Vicky d`Hopefully. V was de beginletter voor alle nieuwe Birmaantjes, die geboren werden in het jaar 2005. De eerste 3 maanden werd ze gepamperd en gekoesterd en klaargestoomd om onderdak te krijgen bij een nieuwe onbekende eigenaar...

Baby Nelleke, drie maanden oud en nog geen kleur.

Eind november 2005 moesten we afscheid nemen van onze zwarte kater, Fientje.

Fientje, was er van dag één bij in ons leven. Ik ben gaan samenwonen met echtgenoot en daar hoorde natuurlijk een poes bij. Tot dat moment was ik mijn hele leven nooit zonder poes geweest. Echtgenoot hoefde niet overtuigd te worden, de verhuurder van ons appartement daarentegen ... Maar ik hield vol en droeg wat later, heel fier een klein zwart vurig katinneke over de drempel van onze eerste stek. De eerste weken was haar motto ; alles afbreken en neerhalen wat op je weg komt ! Daar was ze goed in, ons ADHD-poesje.

Na drie maanden ontdekte ik tijdens het spelen met onze wildebras een klein roze worteltje, verborgen tussen de wollige kattenbeentjes. Onze kattin bleek een kater. En de naam Fien is gebleven.

Samen met Fientje vormden we ons eerste gezinnetje.

Toen de verpleegster van Kind&Gezin zich de eerste maal aanmeldde om naar de babydochter te komen kijken, was ze een beetje in de war ... Op onze bel hing : Kris, Echtgenoot en Fientje.

Fien is twaalf jaar bij ons geweest, groeide mee op met de kinderen, maar is altijd een zeer wilde, ontembare kater gebleven. Een Batman-kat met lange zwarte manen en diepgroene ogen, die met de regelmaat van de klok door het huis vloog. Alleen niet zo sierlijk als de echte Batman.

De laatste weken van zijn leven heeft hij ergens rattenvergif gesnoept bij een klote-duivenmelker en waren zijn dagen geteld. Hoe vaak is hij nog langs de dierenarts geweest voor de nodige operaties en medicijnen? Hij was zo hevig en bruut dat hij de dierenarts te lijf ging, zodat die nog dezelfde avond naar spoed mocht om haar wonden te laten likken. Hij was berucht onze homokater.

Hoe vaak ben ik niet op mijn knieën het struikgewas ingekropen op zoek naar mijn stervende jongen ... en hem nog proberen voedsel te geven met een lepeltje ... het mocht niet meer baten. Fientje had het opgegeven.
Op een donderdagmorgen in november heb ik hem in een mandje gelegd in de garage. Ik wist dat het einde nabij was, maar ik moest gaan werken, kon er niet onderuit. Hij stond er alleen voor.

Die avond reed ik naar huis, langs de autostrade. Mijn gsm ging vier keer af, maar ik slaagde er niet in om af te nemen. Ik had die dag een nieuw toestel gekregen van de werkgever en ik was de knoppen nog niet gewend. Elke keer ik afnam, verbrak de verbinding.Vreemd, nadien heb ik altijd gedacht dat iets of iemand me beschermde ...

Toen ik thuiskwam, opende echtgenoot en kinderen de deur ... ik wist het, Fientje was dood.

Die namiddag had hij zijn vleermuisvleugels verruild voor engelenvleugels. Wat heb ik gehuild.

We wikkelden hem in zijn lievelingsdekentje en legden hem in een mandje in de keuken, zodat we de volgende uren afscheid van hem konden nemen.

De volgende dag hebben we hem begraven in de tuin van mijn zus. Aangezien we zelf dat jaar zouden verhuizen naar onze nieuwe woning, vond ik het niet gepast dat onze kater in een tuin zou begraven worden bij voor hem wildvreemde mensen. De gedachte dat ze hem bij het heraanleggen van de tuin zouden opgraven ... ik mocht er niet aan denken.

Op een koude vrijdagmiddag, onder een stralend blauwe hemel, reden we naar zijn allerlaatste bestemming.

Echtgenoot was tussen twee vergaderingen door, mezelf en de poes komen ophalen. Mijn zus heeft een enorme tuin. We vonden een plekje onder een mooie boom, met vogeltjes en eekhoorntjes binnen handbereik. Echtgenoot groef een put in de koude harde grond. Besef even dat hij daar stond in maatpak ... en ik had een poesje, een bolletje zachte witte fleece, in mijn armen en koesterde het als een babietje ... ik knielde naast de put en legde onze kater erin. Ik huilde tranen met tuiten.

Het was november, geen blad aan de bomen, we waren zichtbaar tot op een kilometer, wat moeten mensen niet gedacht hebben ?

Op zondag hebben we een groot, bont geverfd kruis geplant op zijn grafje, versierd met tekeningen van de kinderen en hebben we een fles champagne gekraakt als eerbetoon aan ons Fientje.

Fientje, de homokater die dacht dat hij kon vliegen.

En dus was ik voor het eerst in mijn leven katvrij.

Ik poetste het hele huis, ontsmette manden en kussens en begon te wennen aan een zuiver huis, zonder opvliegend kattenhaar, gekatapulteerde haarballen en kattenbakluchtjes.

Na twee dagen was het raar, maar waar, de echtgenoot die voorstelde om een nieuwe poes binnen te halen. Hij wou een raskatje, eentje die we konden binnen houden. De schrik zat er goed in, aangezien ons Fientje vergif had opgegeten in de buurt. Ik was echter niet overtuigd. Moest nog rouwen om onze kleine Batman...

Op dinsdag reden we dus naar een cattery met Heilige Birmaantjes. De afspraak was, dat we niks zouden beslissen ter plaatse...

Noppes dus. Een klein wit pluizig poppemieke werd in de mollige armpjes van onze dochter geduwd, smekende ogen bij ons meisje... En het volgende moment hoorde ik echtgenoot de gevleugelde woorden zeggen : Da`s dan goed voor ons, zaterdag komen we ze oppikken. DingDong.

Die zaterdagmorgen lag er een pak sneeuw, niet verantwoord om de baan op te gaan, maar we hadden een missie. Onze adoptiedochter wachtte op ons. En dus trotseerden we de spekgladde wegen.

Bij thuiskomst is ze gevlucht onder de zetel, waarop echtgenoot en dochter hadden besloten de rest van de namiddag op hun buik te gaan liggen voor diezelfde zetel.

Ze is een papapoes geworden.
Elke avond installeert ze zich op de schoot van echtgenoot. Echtgenoot draagt haar rond op haar rugje in zijn armen als een koninklijk babietje. Echtgenoot kamt haar glanzende haartjes. Echtgenoot brabbelt babytaal tegen zijn kleine prinsesje ... nelleke is voor echtgenoot een knuffelpunt in zijn harde, zakelijke leefwereld, waarin dagelijks koppen-gesneld-worden ...

Als ze echter honger heeft, komt ze naar me toe, begint dan te kwetteren. Ze kan er wat van. Haar kwebbel staat niet stil. Als ik kook, zit ze op een stoel naast het aanrecht, als een echte sous-chef. Ze proeft dan mee. Het toppunt van gezelligheid. Als twee vriendinnen bij elkaar.

Ze heeft een sterk karakter, een doordrijvertje. Ze speelt baas over haar broer, die twee keer zo dik is als haar.

En ze is bloedmooi. Twee donkerblauwe ogen, en een mooie oranje-witte vacht. We hebben haar Chanel genoemd, als een echt kokket frans wijfke. Een klein Marianneke. Vive la Liberté !

We houden van ons kleine Nelleke. Ik kan me geen leven meer voorstellen zonder dat kleine gedonder.

Vandaag wordt ze acht. Ze is jammer genoeg een beetje ziek. Door haar verblijf in het kattenpension heeft ze een snotvalling om u tegen te zeggen. Sinds vrijdag krijgt ze antibiotica en gaat het al wat beter.
Tijd voor taart ! En de kaarsjes kan ze dit jaar uitniezen ...

Een natuurlijke schoonheid.
Foto`s genomen door de dochter.