Ik had zin in een weekendje Amsterdam. Het was eens iets anders dan Den Haag, Scheveningen en Zeeland. Zolang men Hollands spreekt op verplaatsing, ben ik happy.
En dus vertrokken we voor dag en dauw naar de hoofdstad van onze bovenburen. Een stralende zon. We hadden alweer een missie die zaterdag : shoppen. Ik had me voorgenomen er helemaal voor te gaan. Ik shop namelijk niet graag, maar voor deze ene keer wou ik een uitzondering maken en vooral helemaal mee gaan met de flow van crazy dochterlief. De laatste tijd komt ze heel kunstzinnig en extravagant voor de dag. Ik moedig haar natuurlijk aan als eigenwijze mama. Haar broer daarentegen ... plaatsvervangende schaamte.
We hebben er heel speciale winkels gevonden voor haar met pluimenbloesjes, fluorescerende jumpsuits en taillehoge shorts. Ons Bo straalde.
En je zal het niet geloven, ook hier was er dus een Didi. En ook hier werd ik gecomplimenteerd met mijn mooie outfit, die ik aan had. Bo werd gevraagd of haar kanten rokje dat ze droeg ook nog van een Didi-collectie was geweest, heel lang geleden. Maar natuurlijk, antwoordden ik en de dochter in koor. En hopla, ook hier was ik de nieuwe bestfriend en voor we het wisten werd ons alweer een kopje thee aangeboden en werd ik een pashokje ingeduwd met de allernieuwste collectie, die speciaal voor mij uit de dozen werd gehaald en gestreken. We mogen dat nog niet verkopen mevrouw, maar als u speciaal voor ons naar Nederland komt ... dan doen we dat met plezier voor u. Ai, Ai, die arme Visakaart ... maar ik kon het aanbod niet weigeren. Iedereen blij.
Ondertussen werden we terug herenigd met de mannelijke pionnen van het schaakspel : de Koning en de Loper. Of was het de Toren ? Nu hij groeit als bamboe.
We waggelden rustig verder, dronken ons blasé met wijntjes en genoten van de zon en van elkaars gezelschap. Schoon, hé.
`s Avonds zijn we terecht gekomen bij een authentieke Spanjaard. Een Spaanse cantina, foeilelijk ingericht, met vergeelde posters van gemene toreadors aan de muur, een verouderde tegelvloer, ... en toch. Mensen zaten aan de met TL-verlichte bar te wachten op een tafeltje. En wij dus ook. Na een tiental minuten waren er vier plaatsjes vrij, we mochten aanschuiven bij een ander gezin aan een lange tafel. Het was er claustrofobisch en ik was blij dat ik zicht had op de deur met zijn buitenlucht. Kon ik gaan lopen ...
We aten er tapas en paella. We dronken lekkere wijn en sloten het eten af met een crema Catalana. We waren echt verzadigd en rolden tevreden naar buiten. Buiten tuurden we in het uitstalraam van het restaurant.
In de vitrine van de cantina lagen de zeevruchten uitgestald op ijs. Binnen de kortste keren kregen we een kreeft in de mot. Het arme beestje bewoog zijn getapte scharen en draaide met zijn kopje. Help mij ! Ik en Bo maakten plannen om het beestje heroïsch te gaan redden, zoveel zieligheid. En eigenlijk hadden we gewoon zin om onze tapas uit te kotsen in de goot voor het restaurant. Zo zijn we dus, zeer gevoelige mensjes.
We wandelden verder door de kleine straatjes en werden meegezogen in een vakantieroes. Overal knotsgekke Hollanders en toeristen, meisjes achter glas in veel te kleine gele bikinietjes ... Noah had ogen te kort. Dit was toch niet echt ons ding en we besloten om braaf terug te keren naar het hotel. Op de terugweg trakteerde echtgenoot ons nog op een voetmassage bij de Chinezen. Toch geen voetmassage ? Het idee dat er iemand over de onderkant van mijn voeten wrijft, het maakt me razend. Ik word gek. En dus lag ik even later als een opgespannen boog te vechten tegen duizenden prikkels, de Chinese masseuse verwachtte elk moment een uppercut ... ik neep ons Bo haar handje fijn... en geleidelijk aan begon ik zo waar te genieten.
Die avond kropen we met glibberige voetjes in onze bedjes en maakten ons op voor de volgende dag ....
Op zondag splitsten we ons terug op : de shoppers en de cultuurliefhebbers. Ik trok met Bo naar het Museumplein. Slim van die Hollanders om alle musea te bundelen op één plaats. Het stedelijk museum trakteerde ons op een tentoonstelling van Marcel Wanders. Prachtig. Tijdens mijn opleiding interieurvormgeving dweepte ik steevast met twee designers : Philippe Starck, als in geniaal en geschift en Marcel Wanders, als in knettergek en elegant. Genieten van de mooi opgezette tentoonstelling. Er liep ook nog een tentoonstelling van Jeff Wall, fotograaf. Hij staat erom bekend om al zijn foto`s in scene te zetten. Decors worden gebouwd voor dat ene kiekje ...
Het was een beetje too much en we zochten de uitgang. Op de roltrap botsten we nog op een grappige man in strepenkostuum. We lachten samenzweerderig naar elkaar. Ik houd van zo`n moedige, gekke mensen. En het leverde een mooi beeld op.
 |
| Strepenman op de roltrap. |
 |
| De Marcel ! |
Het was middag en eigenlijk waren we al serieus moe van al de indrukken die op ons afkwamen. We wandelden het grasplein over, richting het Rijksmuseum. Nog niet zo lang geleden had Obama hier nog gestaan, een Amerikaans hotdogtentje herinnerde ons nog aan zijn bezoek.
Wat een mooi gebouw is dat toch. Qua stijl kan je het echt niet vergelijken met iets van bij ons. Heel uniek.
We zochten een plattegrond en besloten om de highlights een bezoekje te brengen, want we waren te moe om stil te staan bij elk plaatje en er waren te veel Aziaten. Het museum leek één grote mierennest.
En dus stonden we stil bij de Nachtwacht van Rembrandt, het zelfportret van Van Gogh en bij het melkmeisje van Vermeer. Ik ergerde mij aan dat stomme publiek dat stond selfies te nemen bij de meesterlijke meesterwerken. Het was duidelijk : ik was moe, had pijnlijke opgeblazen voeten en ik had honger.
De museumshop bracht nog wat soelaas. Yeah ! Maar eigenlijk was het allemaal te commercieel, alles is op den duur verkoopbaar. Die arme Van Gogh wordt echt uitgewrongen ...
De grote winnaar van de dag was zonder twijfel : onze Marcel !
 |
| Foto van Jeff Wall, volledig in scene gezet. |
 |
| En hier stond nog niet zo lang geleden President Obama. |
Als twee uitgebluste patattenzakken werden we opgepikt door echtgenoot en zoon. We reden terug naar Belgenland. Onderweg maakte ik nog de bedenking dat ik best nog wat foto`s kon gebruiken voor mijn lessen fotografie, thema kontrast. Het signaal voor echtgenoot om van de voorziene paden en autostrades af te wijken en op zoek te gaan naar fotogenieke spots. De kinderen werden hoorndol van al dat wachten in de auto, terwijl ik op mijn duizenden gemakken ging kiekjes nemen. Ha !
Uiteindelijk zijn we veilig en wel thuis gekomen ... recht onze bedjes in, doodmoe van de 24-uren van Amsterdam !
