Als een cactus op een kraakwitte zolderkamer ...

Ladies and gentlemen, ons Krisje schrijft dit blogje aan haar gouden bureautje, tot zo ver niks nieuws ... maar de locatie is gewijzigd. Het bureautje staat nu in een blinkende en kraakwitte zolderruimte.

Het is gelukt. Ik pits even de ogen toe en zie de detailkes niet die nog ontbreken, zoals  essentiële lamparmaturen aan het plafond, maar in grote lijnen is dit mijn nieuwe creatieve ruimte. Een uitbreiding van het Droomhuis zeg maar. Een dreamspace met veel opbergruimte, wit met gouden accenten en met een geïmproviseerde fotostudio. Keifier ben ik en dan vooral op Echtgenoot die weer maar eens heeft bewezen poten aan zijn lijf te hebben. Zo van die schophanden à la Permeke.

En nee, het was niet altijd leuk, want als je met een bricoleur bent getrouwd, dan weet je dat ombouwprojecten een eeuwigheid kunnen duren, dat ze 5 keer in een weekend langs den Brico moeten voor dé juiste vijs, dat ze het niet zo nauw nemen met details, dat ze niet kunnen zonder een boze opzichter. Ik dus. En we kennen Echtgenoot ondertussen, ... 1 cm is 1 cm en dus moet ik heel duidelijk zijn in mijn wensen en moet ik meermaals per poging tot het creëren van abstracte kunst bevestigen en nog eens herbevestigen.

Ik blijf erbij, Echtgenoot neemt in zijn dagdagelijkse job, nagelbijtende beslissingen, gaat over geldbedragen waar uw en mijn oren van flapperen, gaat desnoods over stinkende lijken in staat van ontbinding ... maar hier thuis moet ik naast hem staan om te tonen waar de vijsjes in de OSB-platen moeten gevezen worden. Zou hij schrik van me hebben ? Faalangst binnen de relatie. Da's nog ne keer een titel voor een diepgaand boek.

Maar het blijft een zalig gevoel. Toen ik vorig jaar ronddartelde in de living, kon ik vaak weemoedig en depri worden bij de gedachte dat de verdieping boven me vol stond met tonnen rommel. Het voelde zwaar. Een opgeruimde geest kan je enkel hebben in een opgeruimd huis. En hoe hard ik ook mijn best deed om minimalistisch te wonen, het hielp niet om de deuren van de zolder toe te trekken ... de chaos bleef. De gedachte dat elke kast, die overbodig stond te wezen op de zolder, langs twee glazen trappen moest verdwijnen uit dit huis, het baarde me zorgen en ik geloofde er niet meer in dat het kon. 

Het is een project van lange duur geweest, langer dan een jaar. Zo nu en dan gingen er gevulde vuilzakken naar de garage, maar het was als een speld in een hooiberg. Je zag nauwelijks vooruitgang. Voor de grote stukken tikten we op de schouder van toevallige passanten van het Droomhuis en als je het vlaggen had, droeg je overmoedig en bibberend  een kast mee naar beneden en hoopte je niet ter plekke je botten te breken op die schoon glazen trappen van ons.

Grote spullen werden gedoneerd aan Het Spit. Het omzetcijfer van Het Spit is dit jaar verdriedubbeld door onze gulle donaties, van interbellumkasten tot Ikeabedden, van hometrainers tot TV's. Toedeloekes.

Vanmorgen zijn de bekende Spitmannen een laatste keer langs geweest.
Ook de mannen van de vuilkar hebben vanmorgen de berg hout voor onze deur vakkundig laten opslokken door de gruwelijke oranje vuilkar.

Het voelt zo opgelucht ! En ja, vaak was het balen ... de laatste weekends werd enkel nog aan de zolder gewerkt (of gingen we naar Den Haag, ha). Soms heb ik echt het gevoel dat mijn 20-jarig huwelijk enkel bestaat uit bouwen van huizen (twee keer, hoe zot kunde zijn), verbouwen, herinrichten, schilderen van de living (ik schilder om de twee jaar, hoe zot kunde dus zijn, echt, hè), ... en op vakantie gaan. Chique combinatie. Batterijen af door het rommelen en vechten met aannemers, dan gingen we toch een paar dagen relaxen, door vaak een superuitputtende citytrip te ondernemen. We zijn raar mensen.

Binnenkort post ik een fotootje van mijn nieuwe blingbling studio/bureauke. Eerst moeten de lamparmaturen aan het plafond hangen ...

Dit weekend zijn we hals over kop naar de nieuwe release van The Loft gaan kijken. We mogen fier zijn op onze kleine Belgische regisseur. Gelukkig herinnerde ik me niet veel meer van film nummer één. Ik kan geen twee keer naar dezelfde film kijken, ik beleef daar geen vreugde aan, integendeel. Maar een engelse versie, dat kon dus nog.

Bij het naar huis rijden vroeg Noah zich luidop af of Echtgenoot ook een eigen stekje had ... Nu hij had opgevangen dat de mama worstelde met prémenopauze-toestanden (véél te vroeg, godverdomme) ging hij er van uit dat de papa het bed moest delen met een cactus. Eerlijk gezegd voelde ik me gechockeerd door zijn opmerking en binnen de vijf minuten volgde een excuus van junior. We waren allebei geschrokken.

De rest van de dagen verzucht ik met het ineenknutselen van een boek, het organiseren van tentoonstellingen, het nemen van dubbel-foto's, het ontwerpen van een exclusieve huisstijl (ja,ja, Nancy, hij komt er aan ...).

Hoe harder ik iets wil, hoe moeilijker het soms wordt. En zo wacht ik op inspiratie, die er niet aankomt. Ik doorzoek het internet, blader door boeken, koop nieuwe boeken ... het blijft wachten op Godot.

Herkent u ons ? Krisje en haar Cootjes. Joehoe.
Een eerste try-out voor het boek.

En dan is er nog de knie, die blijkbaar heeft beslist een eigen leven te gaan lijden. Hoe hoopvol ik nog was begin september, na een haast pijnloze operatie ... 

De revalidatie verloopt niet op wieltjes, was het maar ... met zijn momenten blokkeert mijn gewricht en moet ik effe naar adem happen om verder te kunnen stappen. Op de meest ongepaste momenten natuurlijk : wachtend op de bus die ons naar Maastricht zou brengen om een dagje te gaan shoppen, net voor ik de auto in stap om te gaan tafelen met Echtgenoot in een exclusief restaurantje. Klote knie. Dat krijgt nog een staartje. Ha !

Fijne week allemaal !

Krisje

Tijd om een oor af te knippen ...

Het is woensdagmiddag. De zoon heeft een vrije dag en ik heb uitdrukkelijk de opdracht gekregen hem niet te wekken voor 12 uur. Tieners, ze leven tegen 150 km per uur en recupereren door een aaneenschakeling van winterslaapjes, hoog in de hoogslaper.

Gisteren heeft de eigenwijze dochter een bezoekje gebracht aan de faculteit. Er was een welkom-event gepland voor studenten-to-be aan de KUL. Ze bezocht er drie lezingen.

We spraken nadien af in een cafeetje op het Hooverplein. Ze straalde, dochterlief. Glowing in the dark. Hier heeft ze op gewacht, de grote studentenwereld, die haar eindelijk serieus zal nemen. Ze zit in haar laatste jaar secundair onderwijs en nog steeds ergert ze zich blauw aan de betutteling en het juffrouwke-spelen van sommige leerkrachten, aan de moetjes en de niet-magjes. De studentenwereld lonkt en hier zal ze haar ding zelf mogen doen.

Op onze weg naar de parking kruisten we verse, maagdelijke schachten. Ze roken naar bier, peperkoek en waspoeder. Hun haren koekten aan elkaar door een regen van rotte eieren die ze net niet hadden kunnen missen. Als kleine kabouters zongen ze : wij zijn schachten en wij zijn dom, lalalala .... Bo wreef haar ogen en oren uit. Ook dat is de universiteit. Maar ze bedankte resoluut en nam zich alvast voor zich niet publiekelijk te laten vernederen volgend jaar.
Leuven, een zalige stad.

De vraag is natuurlijk : wat gaat ze studeren ?

Ons Bo heeft een gave gekregen in dit leven en dat is de gave van de kunsten. Ze is creatief op het hoogste level. Als ik haar kunstrijke verwezenlijkingen vergelijk met de mijne dan krijg ik het schaamrood op de wangen. Euh, omdat die van mij dus veel minder voorstellen, hé. Ze heeft hét gewoon. Ze tekent feërieke godinnen, ze maakt de meest bizarre glansrijke foto's ... sinds een jaar ontwerpt ze kleding en naait ze haar eigen rokjes en kleedjes. Ze zit al sinds een eeuwigheid op de academie. Ze volhardt.

Als kunstzinnige mama kan ik alleen maar dromen van zo'n dochter die kunst ademt en stiekem hoop ik dat ze studies kiest in deze wondere wereld.

Maar Bo is nuchter en realistisch. Ze vreest dat de kunstwereld haar niet kan voorzien van een degelijk inkomen. Ze wil stabiliteit en geld in de kassa.

Vergeten we natuurlijk niet haar gigantische brein, dat nog meer mogelijkheden schept. En dat verwacht dat dochterlief gaat studeren aan de universiteit of hogeschool. Bij deze gedachte wordt de papa dan weer blij.

We hebben een deal : elke zondagavond komt Bo met een dat-wil-ik-zeker-gaan-doen of dat-wil-ik-helemaal-niet-gaan-doen. We gaan elimineren. En hopen zo dat er in juni een winnaar uit de bus komt.

Ondertussen kwam er ook goed nieuws voor mezelf uit onverwachte hoek.

Eerst was er de wijze beslissing van mezelf en mijn leerkracht om mijn blogjes in een boek te gieten. Ik was eerder al zo gecharmeerd door jullie complimentjes en aanmoedigingen. En toen bood zich een eindwerk aan. Ik sluit mijn opleiding Toegepaste en Vrije grafiek af met een boek. Een mix van illustraties en tekeningen bij de hilarische verhalen. Batman, die gaat echt tot leven komen, houd je vast.
Diezelfde week kreeg ik ook een mailtje van de organisatie van het culturele centrum De Bosuil (http://www.debosuil.be). Ze waren gecharmeerd door mijn blog en mijn website en ze besloten dat ik mijn werkjes mocht tentoonstellen in hun expositieruimte. Een kwestie van de lokale kunstenaars te promoten.

Ik herinner me die donderdagavond nog. Ik zweefde van mijn bureautje, naar de keuken en terug. Mijn week kon niet meer stuk.
Al snel volgde ook de felicitaties van vrienden en familie, sommigen al wat hartelijker dan andere. Ja, in mijn roze wereld is niet iedereen van suikergoed en nougat. 

De rust keerde weer en ik trok me terug in mezelf. Voor ik het wist was daar de eerste nachtelijke loop : ik opende mijn ogen rond twee uur in de nacht en merkte dat mijn brein aan het ratelen was. Ik kon het niet meer stoppen. Denken, denken en denken. Hoe zou ik alles succesvol klaarspelen ? De fotografie-opleiding, het boek en de tentoonstelling. De gedachten werden met zijn momenten ook donkerder; was ik wel goed genoeg ?
Straf, hé. Krijg ik eindelijk de kans van mijn leven en begin ik weer te twijfelen aan mezelf. Het is ook nooit goed.

Ik besefte dat ik van die flipmodus af moest. Voor ik het wist stond ik weer in de Run Forrester! modus. Of nog beter, knipte ik mijn oor er af, zoals Van Gogh.
Meermaals zei ik tegen echtgenoot dat ik begreep waarom kunstenaars zo'n zielenpoten zijn en alles wat loshangt aan hun lijf afknippen. Je zou voor minder. Al die nachtelijke stemmetjes, de vermoeidheid, het twijfelen ...

Ik heb voor mezelf een planning opgesteld, heel strikt. En ik houd me eraan. Alle staat erop. Van dweilen, tot winkelen, tot foto's maken en ontwerpen. Het grappige is dat ik nu een gevoel heb van véél tijd. Het is overzichtelijk nu en ik kan weer ademhalen. Ha.

En ik blijf erbij dat ik nu mijn dromen waarmaak. Eindelijk.


Krisje

Gelukkig hebben ze hier wifi !

Ik ging het nog eens proberen, tegen beter weten in ... met de zoon naar het museum. 

We hadden alweer een weekendje Den Haag, last-minute, in elkaar gebokst. Ik blijf erbij dat we smoorverliefd zijn geworden op die schone Hollandse stad aan de schone Hollandse zee.

Tijdens de les kunstgeschiedenis deze week was de naam Mark Rothko gevallen. En er liep toevallig een tentoonstelling van dé Mark Rothko in het Den Haagse Gemeentemuseum. Was dat mooi meegenomen. De leraar had nog geopperd best de kinderen niet mee te nemen, want die expressionistische kleurvlakken vragen zo veel aandacht, dat je best een bankje kan uitzoeken, zodat je jezelf kan verdrinken in deze kleurige werelden, voor wel een half uur. Maar ja, wie let er in tussentijd op de monsters. Bo is niet het probleem, zij smelt bij het bezoeken van al die rare snuiters ... onze Noah, da's andere koek.

Ik had dus de boodschap verkondigd. Zondag stond er een verplicht museumbezoek op het programma. Tegen wil en dank blijf ik volhouden en ik hoop dat mijn tienerzoon me ooit zal dankbaar zijn, dat ik hem heb meegetroond door feeërieke museums en boeiende tentoonstellingen. De aanhouder wint.

De boodschap was ook aangekomen en daarmee was ook de discussie, of eerder de monoloog, geopend : Je weet toch dat het museum op zondag gesloten is ? Je weet toch dat er geen kinderen binnen mogen ? En dan : Ik ga niet mee, ik ga ondertussen shoppen. En toen dat ook niet hielp, zwoer hij drie uren op een bankje te gaan zitten voor het museum, Fifa spelend op de PSP. Grrr.

Hij merkte dat ik geen strobreed toegaf. Ik wou hem tegemoetkomen door te stellen dat we enkel in de voormiddag de tentoonstelling zouden bezoeken. We hadden een deal.

Ik had het mezelf wel heel moeilijk gemaakt, want ik ontdekte dat het museum pas om 11 uur zijn deuren opende. Noah lachte in zijn vuist.
Toen we aankwamen bij het museum stond daar toch wel een file van 100 meter, zeker. Ventje, zet mij en Bo al af voor de deur, terwijl jullie een parkingplaatsje gaan zoeken ! We konden niet snel genoeg uit de auto springen. Ik had geen zin in de klagende barensweeën van de zoon die besefte dat we nog niet meteen zouden binnentreden in het museum, maar eerst oudjes-gewijs moesten meeschuiven met de meute.

En terwijl we de file deden voor tickets, het was ondertussen al 11u30, merkte hij fijntjes op dat mijn tijd liep en dat de middag er aankwam. Na een half uurtje aanschuiven was ik al helemaal kierewiet gedraaid door de monotone monologen van de zoon.

Ik was zo opgefokt door mijn klagende tienerzoon ... bij het binnenkomen van het museum werd ik tegengehouden door een lokale museumwachter met de kordate boodschap dat ik mijn handtas/fototas moest deponeren in een kastje met sleutel. Mij gedacht, ja !!! Maar het werd of het kastje, of rechtsomkeer naar huis en dus koos ik voor het kastje, maar niet zonder eerst Stomme Hollander te briesen tussen mijn tanden. Het galmde mooi in het Art Deco-paleisje en menig bezoeker stak zijn hoofd op. De Cootjes wisten niet meer waar kijken en ikzelf ... ik schaamde me zo hard. Het voelde als verraad. Alsof de haan kraaide toen Petrus Jezus had verloochend.

De dag ervoor had ik ook al Stomme Hollanders gekrijsd toen ik bijna werd ondersteboven gereden door een zwerm fietsers. Fiets en- voetpaden zijn niet altijd even duidelijk. En ook hier kraaide de haan de verloochening. Dus bij deze ... sorry aan de Hollanders voor mijn tijdelijke fase van waanzin en boersheid. Ik steek het op mijn destructieve PMS-aanval.

Noah kon zijn ogen niet geloven, was dit het nu ? Grote schilderijen, geverfd in één of twee kleurvakken ... hoe kon dat nu zo'n grote schilder zijn ? Hij was echt verontwaardigd en merkte fijntjes op dat zelfs hij zo'n tableaus uit zijn mouw kon schudden. 't Ja, hij had niet helemaal ongelijk ... maar Noah ziet natuurlijk nooit het hele plaatje, de context, de geschiedenis, de aardverschuiving die Rothko veroorzaakte door met nieuw werk te komen in klassieke tijden.

Hij deed zijn best. Hij deed de zalen één voor één af in een recordtempo, spelenderwijs, als een vervelende puppy en dan was het goed geweest voor junior. Hij plantte zich op een bankje en merkte cynisch op dat het ondertussen middag was. Het volgende moment hoorde ik een typische, droge opmerking uit de mond van Noah komen : Gelukkig hebben ze hier wifi !

Ik durfde niet opkijken en die ettelijke seconden was ik ook even zijn moeder niet, ik kende hem niet. Hoorde ik nu stomme Belgen gemompeld worden door geshokeerde elitaire museumgangers?

Het was Echtgenoot die olie op het vuur gooide en voorstelde om de andere tentoonstellingen te bezoeken, die liepen. Zo meteen moest Noah gereanimeerd worden, denk ik ... maar hij volgde gedwee, besefte dat tegenspartelen niks hielp. En zo gingen Krisje en de Cootjes op verkenning door het zeer grote museum en raar maar waar, we werden er allemaal vrolijker van. We ontdekten een doe en ontdek-tocht : Wondere Kamers ! Zo boeiend. Gewapend met een geleende Ipad, scanden we aps en voerden we in team, de meisjes tegen de jongens, allerhande opdrachten uit. Van lopen op de catwalk in een schone kanten jurk, tot het ontwerpen van een bijgebouw van het museum. We eindigden dansend met de Boogie Woogie die ons werd aangeleerd door de echte Mondriaan in 2D. Zo plezant !
We staarden met ons vieren naar een Mondriaanschilderij die we nadien moesten namaken. We kraakten alle vier onze kleine hersenballen, maar slaagde er niet in om de reproductie te voltooien. Viel dat tegen.

In de vroege namiddag waren we alle vier happy. Oef, Noah had weer even cultuur meegepikt op een creatieve manier. Missie geslaagd. Met een big smile installeerden we ons op het zonnige binnenterras en genoten van de kunsten, de zon en een kom pompoensoep.

De rest van de dag brachten we door op het strand van Scheveningen, gezeten in een heerlijke bank en lurkend aan een Aperol Spritz. We vierden alvast de verjaardag van Echtgenoot. Aangezien ik niet meteen aan een cadeau had gedacht, typisch ik, hoe ging ik dat nog klaar spelen, klonk ik bij elke slok van mijn cocktail op zijn verjaardag. En deze is voor jou, schatje !!! 
Op den duur kon hij er niet meer lachen, och-arme. Hij voelde de bui al hangen. Het werd dit jaar alweer een geïmproviseerd verjaardagsfeestje.

Dikke kussen voor mijn schat.

Krisje en de Cultuur-Cootjes.

Foto's genomen door Bo, terwijl we stonden aan te schuiven.
Deze stickers hingen op de ruiten om de vogeltjes te behoeden tegen
het glas aan te vliegen.