Het is woensdagmiddag. De zoon heeft een vrije dag en ik heb uitdrukkelijk de opdracht gekregen hem niet te wekken voor 12 uur. Tieners, ze leven tegen 150 km per uur en recupereren door een aaneenschakeling van winterslaapjes, hoog in de hoogslaper.
Gisteren heeft de eigenwijze dochter een bezoekje gebracht aan de faculteit. Er was een welkom-event gepland voor studenten-to-be aan de KUL. Ze bezocht er drie lezingen.
We spraken nadien af in een cafeetje op het Hooverplein. Ze straalde, dochterlief. Glowing in the dark. Hier heeft ze op gewacht, de grote studentenwereld, die haar eindelijk serieus zal nemen. Ze zit in haar laatste jaar secundair onderwijs en nog steeds ergert ze zich blauw aan de betutteling en het juffrouwke-spelen van sommige leerkrachten, aan de moetjes en de niet-magjes. De studentenwereld lonkt en hier zal ze haar ding zelf mogen doen.
Op onze weg naar de parking kruisten we verse, maagdelijke schachten. Ze roken naar bier, peperkoek en waspoeder. Hun haren koekten aan elkaar door een regen van rotte eieren die ze net niet hadden kunnen missen. Als kleine kabouters zongen ze : wij zijn schachten en wij zijn dom, lalalala .... Bo wreef haar ogen en oren uit. Ook dat is de universiteit. Maar ze bedankte resoluut en nam zich alvast voor zich niet publiekelijk te laten vernederen volgend jaar.
Leuven, een zalige stad.
Op onze weg naar de parking kruisten we verse, maagdelijke schachten. Ze roken naar bier, peperkoek en waspoeder. Hun haren koekten aan elkaar door een regen van rotte eieren die ze net niet hadden kunnen missen. Als kleine kabouters zongen ze : wij zijn schachten en wij zijn dom, lalalala .... Bo wreef haar ogen en oren uit. Ook dat is de universiteit. Maar ze bedankte resoluut en nam zich alvast voor zich niet publiekelijk te laten vernederen volgend jaar.
Leuven, een zalige stad.
De vraag is natuurlijk : wat gaat ze studeren ?
Ons Bo heeft een gave gekregen in dit leven en dat is de gave van de kunsten. Ze is creatief op het hoogste level. Als ik haar kunstrijke verwezenlijkingen vergelijk met de mijne dan krijg ik het schaamrood op de wangen. Euh, omdat die van mij dus veel minder voorstellen, hé. Ze heeft hét gewoon. Ze tekent feërieke godinnen, ze maakt de meest bizarre glansrijke foto's ... sinds een jaar ontwerpt ze kleding en naait ze haar eigen rokjes en kleedjes. Ze zit al sinds een eeuwigheid op de academie. Ze volhardt.
Als kunstzinnige mama kan ik alleen maar dromen van zo'n dochter die kunst ademt en stiekem hoop ik dat ze studies kiest in deze wondere wereld.
Maar Bo is nuchter en realistisch. Ze vreest dat de kunstwereld haar niet kan voorzien van een degelijk inkomen. Ze wil stabiliteit en geld in de kassa.
Vergeten we natuurlijk niet haar gigantische brein, dat nog meer mogelijkheden schept. En dat verwacht dat dochterlief gaat studeren aan de universiteit of hogeschool. Bij deze gedachte wordt de papa dan weer blij.
We hebben een deal : elke zondagavond komt Bo met een dat-wil-ik-zeker-gaan-doen of dat-wil-ik-helemaal-niet-gaan-doen. We gaan elimineren. En hopen zo dat er in juni een winnaar uit de bus komt.
Ondertussen kwam er ook goed nieuws voor mezelf uit onverwachte hoek.
Eerst was er de wijze beslissing van mezelf en mijn leerkracht om mijn blogjes in een boek te gieten. Ik was eerder al zo gecharmeerd door jullie complimentjes en aanmoedigingen. En toen bood zich een eindwerk aan. Ik sluit mijn opleiding Toegepaste en Vrije grafiek af met een boek. Een mix van illustraties en tekeningen bij de hilarische verhalen. Batman, die gaat echt tot leven komen, houd je vast.
Diezelfde week kreeg ik ook een mailtje van de organisatie van het culturele centrum De Bosuil (http://www.debosuil.be). Ze waren gecharmeerd door mijn blog en mijn website en ze besloten dat ik mijn werkjes mocht tentoonstellen in hun expositieruimte. Een kwestie van de lokale kunstenaars te promoten.
Ik herinner me die donderdagavond nog. Ik zweefde van mijn bureautje, naar de keuken en terug. Mijn week kon niet meer stuk.
Al snel volgde ook de felicitaties van vrienden en familie, sommigen al wat hartelijker dan andere. Ja, in mijn roze wereld is niet iedereen van suikergoed en nougat.
De rust keerde weer en ik trok me terug in mezelf. Voor ik het wist was daar de eerste nachtelijke loop : ik opende mijn ogen rond twee uur in de nacht en merkte dat mijn brein aan het ratelen was. Ik kon het niet meer stoppen. Denken, denken en denken. Hoe zou ik alles succesvol klaarspelen ? De fotografie-opleiding, het boek en de tentoonstelling. De gedachten werden met zijn momenten ook donkerder; was ik wel goed genoeg ?
Straf, hé. Krijg ik eindelijk de kans van mijn leven en begin ik weer te twijfelen aan mezelf. Het is ook nooit goed.
Ik besefte dat ik van die flipmodus af moest. Voor ik het wist stond ik weer in de Run Forrester! modus. Of nog beter, knipte ik mijn oor er af, zoals Van Gogh.
Meermaals zei ik tegen echtgenoot dat ik begreep waarom kunstenaars zo'n zielenpoten zijn en alles wat loshangt aan hun lijf afknippen. Je zou voor minder. Al die nachtelijke stemmetjes, de vermoeidheid, het twijfelen ...
Ik heb voor mezelf een planning opgesteld, heel strikt. En ik houd me eraan. Alle staat erop. Van dweilen, tot winkelen, tot foto's maken en ontwerpen. Het grappige is dat ik nu een gevoel heb van véél tijd. Het is overzichtelijk nu en ik kan weer ademhalen. Ha.
En ik blijf erbij dat ik nu mijn dromen waarmaak. Eindelijk.
Krisje
Ondertussen kwam er ook goed nieuws voor mezelf uit onverwachte hoek.
Eerst was er de wijze beslissing van mezelf en mijn leerkracht om mijn blogjes in een boek te gieten. Ik was eerder al zo gecharmeerd door jullie complimentjes en aanmoedigingen. En toen bood zich een eindwerk aan. Ik sluit mijn opleiding Toegepaste en Vrije grafiek af met een boek. Een mix van illustraties en tekeningen bij de hilarische verhalen. Batman, die gaat echt tot leven komen, houd je vast.
Diezelfde week kreeg ik ook een mailtje van de organisatie van het culturele centrum De Bosuil (http://www.debosuil.be). Ze waren gecharmeerd door mijn blog en mijn website en ze besloten dat ik mijn werkjes mocht tentoonstellen in hun expositieruimte. Een kwestie van de lokale kunstenaars te promoten.
Ik herinner me die donderdagavond nog. Ik zweefde van mijn bureautje, naar de keuken en terug. Mijn week kon niet meer stuk.
Al snel volgde ook de felicitaties van vrienden en familie, sommigen al wat hartelijker dan andere. Ja, in mijn roze wereld is niet iedereen van suikergoed en nougat.
De rust keerde weer en ik trok me terug in mezelf. Voor ik het wist was daar de eerste nachtelijke loop : ik opende mijn ogen rond twee uur in de nacht en merkte dat mijn brein aan het ratelen was. Ik kon het niet meer stoppen. Denken, denken en denken. Hoe zou ik alles succesvol klaarspelen ? De fotografie-opleiding, het boek en de tentoonstelling. De gedachten werden met zijn momenten ook donkerder; was ik wel goed genoeg ?
Straf, hé. Krijg ik eindelijk de kans van mijn leven en begin ik weer te twijfelen aan mezelf. Het is ook nooit goed.
Ik besefte dat ik van die flipmodus af moest. Voor ik het wist stond ik weer in de Run Forrester! modus. Of nog beter, knipte ik mijn oor er af, zoals Van Gogh.
Meermaals zei ik tegen echtgenoot dat ik begreep waarom kunstenaars zo'n zielenpoten zijn en alles wat loshangt aan hun lijf afknippen. Je zou voor minder. Al die nachtelijke stemmetjes, de vermoeidheid, het twijfelen ...
Ik heb voor mezelf een planning opgesteld, heel strikt. En ik houd me eraan. Alle staat erop. Van dweilen, tot winkelen, tot foto's maken en ontwerpen. Het grappige is dat ik nu een gevoel heb van véél tijd. Het is overzichtelijk nu en ik kan weer ademhalen. Ha.
En ik blijf erbij dat ik nu mijn dromen waarmaak. Eindelijk.
Krisje
Geen opmerkingen:
Een reactie posten