Gelukkig hebben ze hier wifi !

Ik ging het nog eens proberen, tegen beter weten in ... met de zoon naar het museum. 

We hadden alweer een weekendje Den Haag, last-minute, in elkaar gebokst. Ik blijf erbij dat we smoorverliefd zijn geworden op die schone Hollandse stad aan de schone Hollandse zee.

Tijdens de les kunstgeschiedenis deze week was de naam Mark Rothko gevallen. En er liep toevallig een tentoonstelling van dé Mark Rothko in het Den Haagse Gemeentemuseum. Was dat mooi meegenomen. De leraar had nog geopperd best de kinderen niet mee te nemen, want die expressionistische kleurvlakken vragen zo veel aandacht, dat je best een bankje kan uitzoeken, zodat je jezelf kan verdrinken in deze kleurige werelden, voor wel een half uur. Maar ja, wie let er in tussentijd op de monsters. Bo is niet het probleem, zij smelt bij het bezoeken van al die rare snuiters ... onze Noah, da's andere koek.

Ik had dus de boodschap verkondigd. Zondag stond er een verplicht museumbezoek op het programma. Tegen wil en dank blijf ik volhouden en ik hoop dat mijn tienerzoon me ooit zal dankbaar zijn, dat ik hem heb meegetroond door feeërieke museums en boeiende tentoonstellingen. De aanhouder wint.

De boodschap was ook aangekomen en daarmee was ook de discussie, of eerder de monoloog, geopend : Je weet toch dat het museum op zondag gesloten is ? Je weet toch dat er geen kinderen binnen mogen ? En dan : Ik ga niet mee, ik ga ondertussen shoppen. En toen dat ook niet hielp, zwoer hij drie uren op een bankje te gaan zitten voor het museum, Fifa spelend op de PSP. Grrr.

Hij merkte dat ik geen strobreed toegaf. Ik wou hem tegemoetkomen door te stellen dat we enkel in de voormiddag de tentoonstelling zouden bezoeken. We hadden een deal.

Ik had het mezelf wel heel moeilijk gemaakt, want ik ontdekte dat het museum pas om 11 uur zijn deuren opende. Noah lachte in zijn vuist.
Toen we aankwamen bij het museum stond daar toch wel een file van 100 meter, zeker. Ventje, zet mij en Bo al af voor de deur, terwijl jullie een parkingplaatsje gaan zoeken ! We konden niet snel genoeg uit de auto springen. Ik had geen zin in de klagende barensweeën van de zoon die besefte dat we nog niet meteen zouden binnentreden in het museum, maar eerst oudjes-gewijs moesten meeschuiven met de meute.

En terwijl we de file deden voor tickets, het was ondertussen al 11u30, merkte hij fijntjes op dat mijn tijd liep en dat de middag er aankwam. Na een half uurtje aanschuiven was ik al helemaal kierewiet gedraaid door de monotone monologen van de zoon.

Ik was zo opgefokt door mijn klagende tienerzoon ... bij het binnenkomen van het museum werd ik tegengehouden door een lokale museumwachter met de kordate boodschap dat ik mijn handtas/fototas moest deponeren in een kastje met sleutel. Mij gedacht, ja !!! Maar het werd of het kastje, of rechtsomkeer naar huis en dus koos ik voor het kastje, maar niet zonder eerst Stomme Hollander te briesen tussen mijn tanden. Het galmde mooi in het Art Deco-paleisje en menig bezoeker stak zijn hoofd op. De Cootjes wisten niet meer waar kijken en ikzelf ... ik schaamde me zo hard. Het voelde als verraad. Alsof de haan kraaide toen Petrus Jezus had verloochend.

De dag ervoor had ik ook al Stomme Hollanders gekrijsd toen ik bijna werd ondersteboven gereden door een zwerm fietsers. Fiets en- voetpaden zijn niet altijd even duidelijk. En ook hier kraaide de haan de verloochening. Dus bij deze ... sorry aan de Hollanders voor mijn tijdelijke fase van waanzin en boersheid. Ik steek het op mijn destructieve PMS-aanval.

Noah kon zijn ogen niet geloven, was dit het nu ? Grote schilderijen, geverfd in één of twee kleurvakken ... hoe kon dat nu zo'n grote schilder zijn ? Hij was echt verontwaardigd en merkte fijntjes op dat zelfs hij zo'n tableaus uit zijn mouw kon schudden. 't Ja, hij had niet helemaal ongelijk ... maar Noah ziet natuurlijk nooit het hele plaatje, de context, de geschiedenis, de aardverschuiving die Rothko veroorzaakte door met nieuw werk te komen in klassieke tijden.

Hij deed zijn best. Hij deed de zalen één voor één af in een recordtempo, spelenderwijs, als een vervelende puppy en dan was het goed geweest voor junior. Hij plantte zich op een bankje en merkte cynisch op dat het ondertussen middag was. Het volgende moment hoorde ik een typische, droge opmerking uit de mond van Noah komen : Gelukkig hebben ze hier wifi !

Ik durfde niet opkijken en die ettelijke seconden was ik ook even zijn moeder niet, ik kende hem niet. Hoorde ik nu stomme Belgen gemompeld worden door geshokeerde elitaire museumgangers?

Het was Echtgenoot die olie op het vuur gooide en voorstelde om de andere tentoonstellingen te bezoeken, die liepen. Zo meteen moest Noah gereanimeerd worden, denk ik ... maar hij volgde gedwee, besefte dat tegenspartelen niks hielp. En zo gingen Krisje en de Cootjes op verkenning door het zeer grote museum en raar maar waar, we werden er allemaal vrolijker van. We ontdekten een doe en ontdek-tocht : Wondere Kamers ! Zo boeiend. Gewapend met een geleende Ipad, scanden we aps en voerden we in team, de meisjes tegen de jongens, allerhande opdrachten uit. Van lopen op de catwalk in een schone kanten jurk, tot het ontwerpen van een bijgebouw van het museum. We eindigden dansend met de Boogie Woogie die ons werd aangeleerd door de echte Mondriaan in 2D. Zo plezant !
We staarden met ons vieren naar een Mondriaanschilderij die we nadien moesten namaken. We kraakten alle vier onze kleine hersenballen, maar slaagde er niet in om de reproductie te voltooien. Viel dat tegen.

In de vroege namiddag waren we alle vier happy. Oef, Noah had weer even cultuur meegepikt op een creatieve manier. Missie geslaagd. Met een big smile installeerden we ons op het zonnige binnenterras en genoten van de kunsten, de zon en een kom pompoensoep.

De rest van de dag brachten we door op het strand van Scheveningen, gezeten in een heerlijke bank en lurkend aan een Aperol Spritz. We vierden alvast de verjaardag van Echtgenoot. Aangezien ik niet meteen aan een cadeau had gedacht, typisch ik, hoe ging ik dat nog klaar spelen, klonk ik bij elke slok van mijn cocktail op zijn verjaardag. En deze is voor jou, schatje !!! 
Op den duur kon hij er niet meer lachen, och-arme. Hij voelde de bui al hangen. Het werd dit jaar alweer een geïmproviseerd verjaardagsfeestje.

Dikke kussen voor mijn schat.

Krisje en de Cultuur-Cootjes.

Foto's genomen door Bo, terwijl we stonden aan te schuiven.
Deze stickers hingen op de ruiten om de vogeltjes te behoeden tegen
het glas aan te vliegen.