Over kutwijven en andere bijzondere mensen !

Kutwijvenweek. Voila, het is er uit en het doet deugd. En daarmee is dan ook alles gezegd en wil ik geen woorden meer verspillen aan domme individuen die rond me sluipen met geslepen messen om me een dolk in de rug te steken.

Bang ! Tot zo ver het absintgroene deel van deze blog. En nu snel over naar het frambozenroze deel.

Ik wil het even hebben over ontmoetingen met mensen die ongewild op mijn pad komen, maar die me zo veel energie geven dat ik er blij van word.

Eén van de strafste was ongetwijfeld mijn ontmoeting met auraman. Enkele weken terug wandelde ik happy en shiny naar mijn auto op de parkeerplaats van de plaatselijke supermarkt. Ik droeg een lange indische oranje rok met lovertjes, de wind speelde met mijn krullen en rond mijn nek droeg ik een hanger van Ganesha, de olifantengod van de hindoes. Er kruiste me een man en aangezien ik al snel naar iedereen een goededag knik, dus ook naar hem. En ik zette mijn weg verder.

Het volgende moment stond de man op mijn schouder te tokken. Hij overviel me een beetje en stak dan van wal : Wat bent u een knappe dame, u schittert, u ziet er geweldig uit ... en uw aura ! Wat een energie !

Daar stond ik dan op een doordeweekse vrijdag. De engel op mijn linkerschouder moedigde me aan om met deze man in gesprek te gaan, de duivel op de andere schouder waarschuwde me om afstand te houden. Maar ik was getriggerd ... vooral de woorden aura en energie in één zin boeiden me en dus stelde ik me open. De man bekeek me alsof hij naar na jaren bijbelstudie Jezus in hoogst eigen persoon mocht aanschouwen ... ik vond het allemaal spannend en raar. En dan kwam de vraag of hij mijn hand mocht vasthouden, hij wilde uit het vaatje tappen ... hij nam mijn hand, liet die niet meer los en genoot zienderogen van de energie die over hem neerdaalde. Hij vroeg of hij me mocht vasthouden, hij had niet genoeg aan een handje, hij wilde baden in mijn licht. Het werd al wat ambetanter. De man kwam letterlijk in mijn comfortzone en besliste het volgende moment me te vast te pakken. Ik plooide een beetje binnenstebuiten en vroeg me af of er Duisburgse bekenden op de parking rondhingen.

Vanaf dan begon het een beetje mijn voeten uit te hangen en ik maakte me los ... en ging op zoek naar de bescherming van mijn kleine auto. Auraman volgde en probeerde nog één keer energie te stelen door zijn hand op mijn hoofd te leggen, terwijl ik achter het stuur plaatsnam. Laisse, svp (hij sprak frans)... stamelde ik, `t is ni meer plezant. Auraman zette een stap terug en excuseerde zich. Hij stond er bij als een kleuter die betrapt werd op het eten van koekjes. Ik reed weg met een heel vreemd gevoel. Een smile op mijn gezicht, den bibber in mijn benen....

Ik kom thuis en gooi de boodschappen op het matje aan de voordeur, storm de kamer van Bo binnen en doe mijn verhaal. Ik ben er helemaal door overdonderd.

En dan bel ik echtgenoot om hem te melden dat ik met een vreemde man heb staan knuffelen op de parking van de supermarkt. We lachen er om en hij zegt : dan moet ik niet verschieten als ze me straks op het spaghettifestijn van de voetbal komen vertellen dan je stond te flikflooien met een andere vent. Hij ziet er de humor van in.

Ik blijf de dagen nadien toch met een raar gevoel rondlopen. Ik heb enkele jaren terug een cursus gevolgd bij Thimotheus en leerde er alles over energie, gronden en aura`s op een zeer rationele manier. Zelf heb ik nooit enige aura`s waargenomen ... maar stel dat het waar is ... stel dat ik één grote lichtbron ben ...

Vorige week geraak ik in een gesprek met een Portugese kok. De man is aangenaam en creatief en straalt positiviteit uit. Hoe het kwam, ik weet het niet, maar ineens gaat het gesprek over het geloof. Geloof en politiek zijn twee not-done items om over te praten in real life. Maar we voelen van elkaar dat het kan. Hij vertelt me dat hij letterlijk geloofd in de Heilige Geest, de Zoon en de Vader. Wauw, wat heb ik daar een bewondering voor. Hij kan zich geen leven voorstellen zonder de aanwezigheid van God. God is zijn houvast. Hij vertelt het met zo`n mooie schittering in zijn ogen dat het bijna devoot wordt. En dan ben ik dankbaar voor het vertrouwen en de wijsheid die hij met me deelt. We drinken samen een tas koffie. En ik voed me met zijn charismatische woorden, waar ik over nadenk. Ik heb zelf mijn ideeën over het leven en zijn bijhorende Supermannen en Darth Fathers, maar ik zal nooit iemand veroordelen als hij er andere gedachten op nahoudt. Integendeel, luisteren doe ik.

Vorige zaterdag beland ik in de Carrefour, samen met echtgenoot. Het gebeurt niet vaak dat we samen boodschappen doen. In de poezenafdeling komt een dame op me af met in haar hand versgebakken stukjes pizza. Een mooie blonde dame, iets ouder als ik met een mooie, oprechte glimlach, laat ons proeven. En dan merkt ze op dat we kattenbakkorrels aan `t kiezen zijn voor onze tweeling. O! U hebt poezen, klinkt het. Euh, poezen, da`s een beetje zacht uitgedrukt ... ik heb twee koninklijke babietjes met verdacht veel haar. Ze vindt het geweldig en begint te vertellen van haar eigen verwende katjes. Het klikt met een wildvreemde dame in de poezenrayon onder de witgele TL-verlichting. We vertellen en lachen, alsof we elkaar al jaren kennen en besluiten samenzweerderig om op `t einde van ons gesprek alle jagers te wreken. Hilarsich. Ze draait zich om, terug op weg naar haar oventje en roept voor de hele Carrefour : Gij zijt een goeike ! En daar sta ik dan weer met twee opgeladen batterijen en een glimlach van het ene oor naar het andere.

Op zaterdagavond flaneren we door de straten van Leuven. In onze handen een zak met een nieuw kleedje, een zak met nieuwe schoenen ... we hebben een aperitiefje gedronken in de Zoff ... ik voel me verzadigd van geluk. Ik heb echt alles : een mooi gezin, twee lieve katten, een familie en schitterende vrienden en vriendinnen. Ik ben rijk.

Echtgenoot en zoon lopen wat voor ons uit, ze stoppen en draaien zich naar me toe. Allé, mama, pak je centen al maar. Er zit een bedelaar voor het M-museum en ik ga geen bedelaars voorbij zonder ze een beetje kleingeld te geven. Zo ben ik. De man heeft twee kleine hondjes en ze begroeten ons hartelijk en kwispelend. De kleine stakkers plakken letterlijk, maar ik denk dat ik later mijn handen wel zal wassen. De man bedankt ons en even later horen we flarden van zijn levensverhaal. Hij spreekt een gebroken frans en ik versta het niet helemaal, maar er is nog zo`n universele taal van aanvoelen. We worden er een beetje stil van en besluiten door te gaan. Dertig meter verderop stopt echtgenoot en haalt een briefje van tien uit zijn geldbeugel. Ik sta versteld. Mijn lieve grote harde businessbeer heeft een hart van goud. Hier, geef dat aan die bedelaar, ... Noah ziet zijn zakgeld voor zijn ogen oplossen (haha) ... en dus stap ik terug met Bo om de man het briefje van tien te overhandigen. De man is sprakeloos, bedankt ons en het volgende moment rollen de tranen over zijn wangen. Hij vertelt ... ik begrijp dat hij uit Hongarije komt, hij is muzikant, heeft in verschillende landen opgetreden, ... maar ik begrijp niet alles. Ik voel enkel een heel groot verdriet, de wanhoop. Ik sla mijn arm om zijn schouder (dat wordt straks een douche nemen) en voel me zo machteloos. We staan daar als twee onnozele kiekens, ik en Bo, stil ... en de man haalt een zwart doosje uit zijn zak en tovert er een mondharmonica uit. Hij speelt voor ons twee frivole deuntjes ... we nemen afscheid en ik beloof hem terug te komen.

Het is stil in de auto. Ik vraag me af waar de man zal slapen. Mensen hebben zo vaak een oordeel klaar over die arme stakkers. Vaak hebben ze een schrijnend levensverhaal en zijn we blind geworden voor de wereld rondom ons.

Langs de andere kant, het geeft me ook wel een goed gevoel. Je wereld openen voor iedereen, het gevoel dat ik mijn kinderen goede waarden meegeef, dat ze moeten beseffen dat niet alles evident is in dit leven. En dat hebben ze ondertussen wel geleerd : bedelaars krijgen een centje, jagers de fuckyou-vinger en koeien worden geweerd van onze borden. Goe bezig.

En zo`n ontmoetingen maken mijn leven mooi en soms ook wel spannend. Bij Timotheus leerden ze ons om af en toe onze aura te sluiten, deels om problemen te voorkomen, deels om niet iedereen in je cocon binnen te laten. Het moet leefbaar blijven. Vaak denk ik dat ik cabrio rijd ... het dak er gewoon af. Een aura op vier willen, zonder dak, waar inderdaad goede en soms ook slechte mensen plaats nemen op de achterbank. Haha. Het heeft me al in vreemde situaties doen belanden. Maar het kleurt mijn leven. Ongetwijfeld.
Ik ga er altijd van uit, dat als je geeft, je ook krijgt.

http://www.timotheus.org/intuïtieve ontwikkeling

Porselein ...

20 mei 1994,

Stralende zon. Het is middag. Ze staat er wat bedeesd bij. Dit had haar grote dag moeten worden.

In plaats van fris en vrij, voelt ze zich verpletterd en moe. Emotioneel vermorzeld. Ze is de actrice in haar eigen toneelstuk.

De hele nacht waakt ze, in blijde verwachting van haar verloofde, de hele nacht wroet ze haar veel te grote lege bed rond ... na deze nacht zal niets nog hetzelfde zijn. Haar oogleden worden zwaar, fysiek zwaar, maar haar geest blijft alert, schrikt op van elk geluidje in de hall, van elk gepruts aan de voordeur. Haar zorgen vertrouwt ze toe aan haar lieve zwarte kater die niet van haar zijde wijkt.

De zon komt op en daar strompelt verloofde het appartementje binnen. Ze weet niet of ze nu dolblij moet zijn of hem zo meteen een draai rond zijn oren moet verkopen. Zo had ze het allemaal niet gepland. Zo stond het niet in haar lieflijke dagboek.

Ze vallen beiden in een korte, chaotische slaap ... als in een allesverterende tornado worden ze opgeslokt door de gebeurtenissen van de afgelopen nacht en dagen.

Enkele uren later gaat de wekker af. Het is zo ver. Ze ontwaken als twee verliefden, de een met een kater van jewelste, de ander slaapdronken.

Ze maken zich stilletjes op voor de grote dag. Nerveus.

Ze strijkt nog even de plooien van haar crémekleurige zijdebroek glad en trekt zijn rode vestje recht op zijn vermoeide schouders.

En dan stappen ze in de auto, rijden hun toekomst tegemoet, een blancoblad voor hem, een zak van roze tulle vol met fleurige bloemetjes voor haar.

Bij aankomst staat de familie hen op te wachten. Allemaal blije en opgewonden gezichten. Alleen zij, ze voelt zich niet zo happy, haar hart gaat te keer, haar hart dat toe behoort aan haar prins ... maar voorlopig is het nog veel te hard verbonden met het hart van haar mama. Hier had ze geen rekening mee gehouden. Dit stond niet in het script.

En dan begint de ceremonie :

Ze staan beiden recht. Hij teert op de adrenaline en wuift de alcoholische dampen van zijn vrijgezellennacht van zich af. En zij, ze staat daar breekbaar, met heel haar ziel en lichaam wil ze huwen met de prins van haar dromen. Maar ze straalt niet echt. Haar handen beven. Ze slikt moeizaam.

De burgemeester ratelt maar door en ze kan de tranen niet meer bedwingen. Ze huilt zachtjes ... ze voelt hoe het scherpe mes snijdt : de gevleugelde woorden die hen voor eens en altijd zullen verbinden als man en vrouw, bij wet. Deze woorden snijden definitief de navelstreng met haar mama door. Op deze emotionele act had ze niet gerekend, niemand niet, en zeker de burgemeester niet. Die begint zich al af te vragen wat er mis is en kijkt met vragende ogen, dan naar haar, dan naar hem ...

En dan is daar het moment dat ze man en vrouw worden verklaard. Haar hart wil sprongetjes maken, maar het is te zwaar om te springen ... en daar komen de gelukwensen ... kussen van de zussen, de papa en de broer ... en dan de mama, de ontlading ... snikkend vallen ze in elkaars armen.

En dan is het goed. De tranen worden gedroogd. De make-up bijgewerkt. De heer en Mevrouw Maes tonen zich voor de eerste keer als echtpaar aan de wereld. Ze klitten in elkaar en zullen elkaar niet meer loslaten.

Een fragment uit het leven van Krisje van het Droomhuis.

Porselein. 20 jaar getrouwd.

Op 20 mei 1994 zijn echtgenoot en ik voor de wet met elkaar getrouwd. Ik had nooit kunnen denken dat op dat moment de emoties de overhand zouden nemen en de hele ceremonie zouden bepalen. Hoogsensitief als ik was, was dat eigenste `wettelijke` trouwmoment, een moment van loslaten en van opnieuw geboren worden. Het kakkenestje van het gezin werd overgeleverd aan de goede zorgen van de echtgenoot.

Het was zo vreemd allemaal en zo grappig. Als ik het verhaal aan de kinderen vertel, komen we niet meer bij van het lachen. De burgemeester zijn blik : is dit hier een gedwongen huwelijk, of wa ? Echtgenoot die zijn wulpse bruid haar tranen ziet verbijten ... en het minutenlang snikken in de armen van de mama.

Hilarisch. En daarmee was de toon gezet voor de rest van ons huwelijk.

Op 28 mei hebben we het overgedaan in het kapelletje van Tervuren. Ons kerkelijk huwelijk. Een sprookjeshuwelijk. No more stress. Een zalige dag.

Kus Krisje

En deze post sluit daar mooi bij aan, voor wie hem nog niet gelezen heeft :

http://hetdroomhuis.blogspot.be/2013/05/echtgenoot-en-ik.html

Daar komen de Zweden !

Het is vrijdag. De zon schijnt en ik ben intens gelukkig. Een temporale aanval van gelukzaligheid ?

Het is een mooie dag geworden en de dag loopt nog geen eens op zijn laatste sokken en toch. Het verhaal begint vanmorgen.

Voor dag en dauw ben ik wakker. Ik wroet wat rond in mijn bedje, kijk op de klok en zie dat het vier uur in de ochtend is. Te vroeg om op te staan, te laat om verder in te dommelen. Ik besluit om de switch in mijn kop aan te zetten naar on en weg zijn wij. Het dagdagelijkse denken is geactiveerd. To-do lijsten ratelen als kleine machinegeweertjes door mijn hoofd.

Het belooft een spannende dag, want om half tien heb ik een afspraak met de mensen van Ikea of liever, komen de mensen van Ikea naar het Droomhuis om te oordelen over het droomgehalte... of het nachtmerriegehalte. De tijd zal het uitwijzen.

Het is deze week crazy geweest. Er is gedweild en gedweild en gedweild en, euh ... gedweild. Team Maes heeft zich uit de naad gewerkt om een blinkend huisje uit zijn hoed te toveren. Rommel werd weggewerkt achter gesloten deuren. Er werd afscheid genomen van kleine knuffeldieren, babyfoto`s werden verruild voor stoere tienerfoto`s. De douche moest na elke douchebeurt spik en span afgeleverd worden. Noah werd er zo onnozel van dat hij stopte met douchen en zijn kop over de badrand hing om zijn vogelbadje te nemen. Door het drukke schema van deze week, er moesten ook nog een reeks eindfoto`s afgeleverd worden voor het CVO en de academie verwacht nog een stinkende schimmel-cd, besloot ik, voor het eerst in jaren geen was te draaien deze week. De vuile was werd lukraak de berging in gekegeld en snel, snel trokken we de deur weer toe. Op dit moment grijnst een torenhoge stapel vuile onderbroeken in mijn richting. De gedachte alleen al ...

Noah werd echt paniekerig en besloot een vat te draaien met 6 onderbroekjes van hem en 3 van mij. Voor alles is er een oplossing. Tof dat hij aan me dacht. Alleen heeft mijn wit Prima Donna Slipje het niet overleefd in de bonte aanval van kleurige boxershorts. 1-0 voor de boxershorts.

Om een lang verhaal wat in te korten : daar ging de bel en de entree, die kon tellen. Na de kennismaking met Angela, de engel die aan de voordeur waakt en het zien van de statige pop met baljurk in de hall, vlogen daar de schoonste adjectieven mijn richting uit. En de deur was nog niet eens dicht. Het is een rondleiding geworden van bijna twee uur. Te beginnen bij mijn chaotische roze bureautje en te eindigen bij onze mooie zenslaapkamer met zicht op de tuin. We onderzochten samen de voor -en nadelen van onze extravagante woning. Het deed me zelf stilstaan en nadenken over onze inrichting. Er werden zelfs oplossingen geboden.

Het was een samenzijn van gelukkige mensen. Ik heb er zo van genoten. Ik voelde me zo gevleid. Stiekem bedankte ik mijn huisje .... de struggle die we hebben ondergaan om uiteindelijk tot dit punt te komen. De bevestiging dat we goed bezig zijn.

En zo zweefde ik dus gedurende twee uur op een wolkje van kamer naar kamer en vertelden we leuke anekdotes bij sommige meubelstukken of brocante... en zag ik tussendoor reusachtige stofdraden opduiken uit het niets. Hoe kan dat nu ?

Er zijn foto`s genomen, er zijn vragenlijsten ingevuld. Op deze manier heb ik meegewerkt aan een onderzoek over de slaapkamer en badkamer. Een reportage is het niet geworden, maar wat ben ik blij met de oprechte complimentjes van deze twee interieurkenners. Het Droomhuis is op de kaart gezet, misschien toch wel een opportuniteit voor de toekomst.

Met een pijnlijke smile, zo`n smile die niet meer van je gezicht raakt, ging ik nadien achter de PC zitten om mijn berichten te checken. Ik was al gelukkig, maar het werd er alleen maar beter op. Had ik daar een berichtje van Wilma ?!!! Wilma van Wilma, deze is voor jou ! en DIDI dada !. Mijn lieve Wilma van Didi Den Haag had gereageerd op de DIDI-posts. Mijn hart ging al wat sneller slaan. Ik heb zelden zo`n lieve dame ontmoet, zo`n oprecht lieve verkoopster, die zo met me begaan was, omdat ik treurde over de sluiting van DIDI België. Ze heeft me tot twee keer toe echt in de watten gelegd. Elke keer we in Den Haag de winkel binnenwipten, was daar Wilma en werden we getrakteerd op veel liefde en koffiekes en de laatste nieuwe items in de winkelrekken.

En dus schreef ik een blog over haar. En nu stuurt deze lieve dame een berichtje met een may-day gehalte om te zeggen dat hun winkel tijdelijk sluit, verhuist naar een nieuw pand en dat er superkoopjes in aantocht zijn. Maar ze was vooral bezorgd dat ik naar Den Haag zou komen en zou terecht komen voor een lege winkel. Ik was zo overdonderd. Wauw ! Lieve Wilma, de boodschap is aangekomen. Ik krijg al meteen zin om terug een weekendje af te zakken naar het mooie Den Haag !

En zo zijn het de kleine dingen, die een dag grootst maken.

Ik heb deze namiddag ons Bo op weg gezet om haar eigen blogje te starten. De eerste stapjes zijn gezet, de lijnen uitgetekend, het creatieve opvullen kan beginnen. Ik hoop dat dochterlief binnenkort blogt over haar fashionista-gehalte, dat ze foto`s post over haar vurige en flamboyante kledingstukken, dat ze kunstwerkjes deelt met iedereen ... Nu we merken dat het dorp te klein is geworden voor mijn mooie dochter (de boeren vallen hier van hun traktor bij het zien van deze fluoverschijning op high-heels), is het tijd dat ze de grote wereld opzoekt.

Dames en Heren : Het Droomhuis is trots de geboorte aan te kondigen van

Boke Mus

Geef ze nog wat tijd om te groeien, om haar weg te vinden en moedig ze aan. Ze heeft het talent en de humor om spitsvondige dingen te schrijven. Dat wordt binnenkort heel hard genieten.

Boke Mus is de roepnaam die haar opa haar heeft toebedacht. Boke Maes is dus Boke Mus geworden. En in Het Droomhuis wonen zotte vogeltjes ...

Fijn weekend allemaal !

Oef dan toch niet zot, alleen maar verstrooid !

Dinsdagmorgen. Het gaat er gezellig aan toe in het klaslokaal. We hebben les Illustrator. Ik volg geconcentreerd de les mee, het voelt spannend aan.

De deur zwaait open, het is 11 uur en daar staat M. in het deurgat. Hey Kris, je bent er dan toch ? Euh ja, ik ben aanwezig, da`s duidelijk ... en dan begint het me te dagen ... da`s de derde keer dit jaar dat ik de les kunstgeschiedenis ben vergeten. Oh, nee ! Niet weer. De lessen worden tweewekelijks gegeven en mijn chaotische brein slaagt er niet in om de structuur te vinden in zo`n simpele opgave. De minste vakantie of brugdag gooit roet in het eten en mijn brein flippert als een discobal.

Grappig zou je denken. Maar ik begin toch een beetje bang te worden. Het lachen vergaat me tegenwoordig snel, want de gevallen van acute verstrooidheid bieden zich sneller en schrijnender aan. Ik vraag me soms af of ik vroeg zal dementeren, zit ik echt niet op te wachten. Waarom toch zo verstrooid ? Ik zou er is een wetenschappelijk naslagwerk moeten op raadplegen. Wat gebeurt er in die kronkelige roze worstjesmassa of wat gebeurt er net niet. Lopen mijn neurotransmitters ergens verloren of verdrinken ze gewoon in al dat overtollige vocht ?

Ben ik gewoon moe, psychisch ? Op creatief vlak vraag ik veel van mijn werkende massa. Zowel de opleiding fotografie als grafiek zijn hun laatste weken ingegaan ... ik schakel met gemak over van het letter-schimmelproject, naar de zwart-wit-contrastfoto`s, van de eerste stappen illustrator, naar ik-moet-nog-die-ene-portretfoto maken ... non-stop, dag in, dag uit. Het is zo moeilijk om het denken stop te zetten. Het eeuwige denken.

Fysiek is daar terug ik-heb-een-tennisbal-ingeslikt-gevoel. De welgekende stroma of krop in de keel is terug. Schildklierlijders knikken nu. Out of the blue heb ik sinds ruim een maand terug een tennisbal in de keel en .... ik krijg hem niet doorgeslikt. Ik puf en hijg en bent op `t einde van de dag echt groggy ... de dokter heeft nog geen verklaring waarom uitgerekend nu het monster zich opnieuw aanbiedt, tenzij ... het zal wel stress zijn. Onderhuidse stress, positieve stress, het maakt niet uit. Mijn lichaam kan er niet mee lachen en wreekt zich. Hier, een tennisbal in je strot.

Don`t worry, ik ben alleen maar zotgedraaid, in de goede zin.

En om het niet helemaal te donker te maken, geef ik je hier een korte samenvatting van wat er zoal misloopt in dat crazy leven van me. Kunnen we nog eens lachen. Ha !

Een drietal weken geleden trakteert echtgenoot me op een nieuwe Canon. Na een dag hard werken op de zolder hebben we een nieuwe camera verdiend. Zo simpel kan het leven zijn. Ik bel wat rond en dat ene modelletje is nog beschikbaar in een winkel in het Gentse. We vertrekken laat in de namiddag, trotseren de file en komen net voor sluitingstijd hijgend aan. Blijkt dat ik een verkeerd model heb laten wegleggen. Ander type lens. Ik snap er niks van. Gelukkig is er toch nog één laatste model van mijn droomcamera en zijn we opgelucht. We zinken wat later door de grond als onze betaalkaarten geweigerd worden. (weeklimiet overschreden ... weekendje Amsterdam zat er voor iets tussen). Ik zie de verkoper echt denken van ... amai die twee, kopen hier een toestel en ze hebben er het geld niet voor. Eénmaal terug in de auto, beginnen we onbedaarlijk te lachen.

We rijden terug naar Tervuren en stoppen halverwege langs een tankstation. Effe iets te drinken halen. Ik hoor echtgenoot iets van smoothie brabbelen ... dus koop ik hem een lekkere smoothie. Echtgenoot bekijkt me vervelend aan : ik zei nog geen smoothie, ik heb het zuur. Echt ?

In het weekend wil ik mijn nieuwe Canon beter leren kennen en we trekken naar Brussel. Tango in het Park belooft me sfeervolle gebeurtenis-foto`s op te leveren van lieflijke paartjes en zwiepende rokjes. Daar staan we dan, geen dansende koppeltjes ... wel verschrikkelijk lelijke zombies, waar het bloed van afdruipt. Euh, en dus vraag ik licht paniekerig of echtgenoot het internet even raadpleegt ... we zijn een dag te vroeg.

Met Pasen zijn we onderweg naar de oma. Ik heb mooie koolzaadvelden gespot en wil nog snel een foto gaan nemen. De velden doemen niet op, het blijft grijs en bruin langs de kant van de weg en het wordt pietstil in de auto. Ik krijg zin om in tranen uit te barsten en beweer bij hoog en bij laag dat ik wel degelijk gele velden heb gezien. Leef ik in een parallelle wereld, die zich naast de mijne afspeelt ? Wat twijfel ik zo hard aan mezelf ... een UFO heeft mijn velden opgeslokt met boer en al.

Vorige week trek ik met één van mijn zussen naar de grootstad. We besluiten de auto thuis te laten en ons een weg te banen met het openbare vervoer, als in tram en metro. Zus is van het Leuvense en daar kennen ze geen trams en metro`s. Ze vertrouwt dus blindelings op haar babyzusje. En ik vertrouw op ... heel veel geluk.

En ja hoor, bij het naar huis komen, weet ik het even niet meer. Ik besluit een dame op het perron hulp te vragen, maar bedenk dan dat ik gewoon de naam van mijn eindhalte kwijt ben. Weg, een halte waar ik zo vaak kom is ineens naamloos. De vrouw bekijkt me beteuterd. Zus die beseft dat we nog direct niet thuis zijn en ik zoek in mijn lege hoofd de naam van de ontbrekende halte. We hebben er nog efkes gestaan en na enig speurwerk en deductie op de metroplannen is het me gelukt om uit te zoeken waar we moesten zijn. Nagelbijten en nadien plat van het lachen.

En ja, vorige week donderdag, op 1 mei, maken echtgenoot en ik een romantische wandeling in de schone bossen van Hoeilaart, die momenteel paars kleuren. Een paar dagen terug ben ik fotokes gaan nemen met een vriendin en ik besluit terug te keren voor nog meer foto`s ...

Ook de paarse bloemekes zijn onvindbaar. Verschwunden. Na een uur wandelen geven we het op en keren terug naar de auto. Ik ga in mijn hoofd na, welke informatie ik kwijt ben ... ik begin er mij bij neer te leggen dat ik wartaal verkoop voor mijn medemens. En dan zien we het ... verkeerde weggetje gepakt. En daar bloeien ineens de paarse bloemekes. Oef, dan toch niet zot. Alleen maar verstrooid.