Daar komen de Zweden !

Het is vrijdag. De zon schijnt en ik ben intens gelukkig. Een temporale aanval van gelukzaligheid ?

Het is een mooie dag geworden en de dag loopt nog geen eens op zijn laatste sokken en toch. Het verhaal begint vanmorgen.

Voor dag en dauw ben ik wakker. Ik wroet wat rond in mijn bedje, kijk op de klok en zie dat het vier uur in de ochtend is. Te vroeg om op te staan, te laat om verder in te dommelen. Ik besluit om de switch in mijn kop aan te zetten naar on en weg zijn wij. Het dagdagelijkse denken is geactiveerd. To-do lijsten ratelen als kleine machinegeweertjes door mijn hoofd.

Het belooft een spannende dag, want om half tien heb ik een afspraak met de mensen van Ikea of liever, komen de mensen van Ikea naar het Droomhuis om te oordelen over het droomgehalte... of het nachtmerriegehalte. De tijd zal het uitwijzen.

Het is deze week crazy geweest. Er is gedweild en gedweild en gedweild en, euh ... gedweild. Team Maes heeft zich uit de naad gewerkt om een blinkend huisje uit zijn hoed te toveren. Rommel werd weggewerkt achter gesloten deuren. Er werd afscheid genomen van kleine knuffeldieren, babyfoto`s werden verruild voor stoere tienerfoto`s. De douche moest na elke douchebeurt spik en span afgeleverd worden. Noah werd er zo onnozel van dat hij stopte met douchen en zijn kop over de badrand hing om zijn vogelbadje te nemen. Door het drukke schema van deze week, er moesten ook nog een reeks eindfoto`s afgeleverd worden voor het CVO en de academie verwacht nog een stinkende schimmel-cd, besloot ik, voor het eerst in jaren geen was te draaien deze week. De vuile was werd lukraak de berging in gekegeld en snel, snel trokken we de deur weer toe. Op dit moment grijnst een torenhoge stapel vuile onderbroeken in mijn richting. De gedachte alleen al ...

Noah werd echt paniekerig en besloot een vat te draaien met 6 onderbroekjes van hem en 3 van mij. Voor alles is er een oplossing. Tof dat hij aan me dacht. Alleen heeft mijn wit Prima Donna Slipje het niet overleefd in de bonte aanval van kleurige boxershorts. 1-0 voor de boxershorts.

Om een lang verhaal wat in te korten : daar ging de bel en de entree, die kon tellen. Na de kennismaking met Angela, de engel die aan de voordeur waakt en het zien van de statige pop met baljurk in de hall, vlogen daar de schoonste adjectieven mijn richting uit. En de deur was nog niet eens dicht. Het is een rondleiding geworden van bijna twee uur. Te beginnen bij mijn chaotische roze bureautje en te eindigen bij onze mooie zenslaapkamer met zicht op de tuin. We onderzochten samen de voor -en nadelen van onze extravagante woning. Het deed me zelf stilstaan en nadenken over onze inrichting. Er werden zelfs oplossingen geboden.

Het was een samenzijn van gelukkige mensen. Ik heb er zo van genoten. Ik voelde me zo gevleid. Stiekem bedankte ik mijn huisje .... de struggle die we hebben ondergaan om uiteindelijk tot dit punt te komen. De bevestiging dat we goed bezig zijn.

En zo zweefde ik dus gedurende twee uur op een wolkje van kamer naar kamer en vertelden we leuke anekdotes bij sommige meubelstukken of brocante... en zag ik tussendoor reusachtige stofdraden opduiken uit het niets. Hoe kan dat nu ?

Er zijn foto`s genomen, er zijn vragenlijsten ingevuld. Op deze manier heb ik meegewerkt aan een onderzoek over de slaapkamer en badkamer. Een reportage is het niet geworden, maar wat ben ik blij met de oprechte complimentjes van deze twee interieurkenners. Het Droomhuis is op de kaart gezet, misschien toch wel een opportuniteit voor de toekomst.

Met een pijnlijke smile, zo`n smile die niet meer van je gezicht raakt, ging ik nadien achter de PC zitten om mijn berichten te checken. Ik was al gelukkig, maar het werd er alleen maar beter op. Had ik daar een berichtje van Wilma ?!!! Wilma van Wilma, deze is voor jou ! en DIDI dada !. Mijn lieve Wilma van Didi Den Haag had gereageerd op de DIDI-posts. Mijn hart ging al wat sneller slaan. Ik heb zelden zo`n lieve dame ontmoet, zo`n oprecht lieve verkoopster, die zo met me begaan was, omdat ik treurde over de sluiting van DIDI België. Ze heeft me tot twee keer toe echt in de watten gelegd. Elke keer we in Den Haag de winkel binnenwipten, was daar Wilma en werden we getrakteerd op veel liefde en koffiekes en de laatste nieuwe items in de winkelrekken.

En dus schreef ik een blog over haar. En nu stuurt deze lieve dame een berichtje met een may-day gehalte om te zeggen dat hun winkel tijdelijk sluit, verhuist naar een nieuw pand en dat er superkoopjes in aantocht zijn. Maar ze was vooral bezorgd dat ik naar Den Haag zou komen en zou terecht komen voor een lege winkel. Ik was zo overdonderd. Wauw ! Lieve Wilma, de boodschap is aangekomen. Ik krijg al meteen zin om terug een weekendje af te zakken naar het mooie Den Haag !

En zo zijn het de kleine dingen, die een dag grootst maken.

Ik heb deze namiddag ons Bo op weg gezet om haar eigen blogje te starten. De eerste stapjes zijn gezet, de lijnen uitgetekend, het creatieve opvullen kan beginnen. Ik hoop dat dochterlief binnenkort blogt over haar fashionista-gehalte, dat ze foto`s post over haar vurige en flamboyante kledingstukken, dat ze kunstwerkjes deelt met iedereen ... Nu we merken dat het dorp te klein is geworden voor mijn mooie dochter (de boeren vallen hier van hun traktor bij het zien van deze fluoverschijning op high-heels), is het tijd dat ze de grote wereld opzoekt.

Dames en Heren : Het Droomhuis is trots de geboorte aan te kondigen van

Boke Mus

Geef ze nog wat tijd om te groeien, om haar weg te vinden en moedig ze aan. Ze heeft het talent en de humor om spitsvondige dingen te schrijven. Dat wordt binnenkort heel hard genieten.

Boke Mus is de roepnaam die haar opa haar heeft toebedacht. Boke Maes is dus Boke Mus geworden. En in Het Droomhuis wonen zotte vogeltjes ...

Fijn weekend allemaal !