Het Droomhuis op régime !

In de vorige blog kon je al kennismaken met de Kristus-Codex. Deze beschermt vooral kleine onschuldige diertjes tegen de grote boze mensenwereld. Maar er is meer. Er is dus de Kristus-codex die ik ook toepas op deze blog : Ik beloofde mezelf plechtig bij het starten van deze blog niet te schrijven over politiek en dieet. Na !

Politiek. Ik hou ervan, volg het op de voet via internetkanalen, de radio en facebook. Hier thuis zitten we gelukkig allemaal met onze kromme neus in dezelfde richting en kunnen we er bij het avondeten fijn gedachten over uitwisselen. Meerdere keren per week echter voel ik mijn kop knalrood worden en dreig ik te stikken in mijn pasta Vongolé, omdat ik me kwaad kan maken in de absurditeit van de Belgische politiek.

Noah mengt zich maar al te graag in deze gesprekken, zij het alleen nog wat vuriger, zoals het elke tiener beaamt en wat éénzijdiger. Bij hem is de wereld wit en zwart, geen grijsnuances. Je hebt de goei en de slechte, bij zoonlief. Maar ik ben fier op hem. Op zijn tweede somde junior vlotjes een volledige kleurenkaart op, van beige tot turquoise. Op zijn tiende somde hij zonder aarzelen de ministers van de Vlaamse -en Federale regering op. Yeah ! I like !

Ik hoop ooit dat de politiek hem zal vinden en dat hij nobel en waardig zal strijden voor de rechten van zijn generatie. Noah for president! 

En ik zou dus ook niet over diëten schrijven. Niks zo vervelend te mogen lezen over diëten ... van ik eet twee komkommers per maaltijd tot ik leg spontaan 2 eieren per dag omdat ik alleen nog proteïnen eet. Ben ik nu een kip?

Maar het was dus Nieuwjaar geweest, 1 januari 2014 alweer en ik had voor mezelf twee voornemens gemaakt, daar in het verre zwoele Bangkok.

Ten eerste zou ik werk maken van Het Droomhuis en zou ik er alles aan doen om Het Droomhuis te tonen aan de wereld. Als het niet zou lukken dit jaar, zou ik er evengoed mee stoppen.

Ten tweede zou ik voor eens en voor altijd komaf maken met die flessen Spareine die verborgen onder mijn huidoppervlak me het leven zuur maken, die bij elke stap ik maak, klotsend en hotsend te keer gaan, alsof ik op de Noordzee ronddobber in een oranje rubberbootje, te midden van een storm, windkracht 10.

Twee voornemens, dat moest te doen zijn. Ik had er nog kunnen bij verzinnen dat ik nooit meer zou vliegen, maar ik zou het zelf niet geloofd hebben. Ha!

Het waterprobleem. Ik heb ettelijke dokters gepasseerd dit jaar, van de huisdokter, die me plaspillen voorschreef, tot de endocrinoloog, de bitch. Een gesprek van drie minuten dat me niks geleerd had. Enfin, de schildklier, kon op basis van dit steno-gesprekje geschrapt worden. Ik blies als een kat en mocht dan langs de kassa.

De plaspillen beloofden me de Niagara-falls, maar het was eerder één onnozele druppel op een hete plaat in de Sahara-woestijn. Applaus voor de druppel. Er gebeurde niks.

Tot overmaat van ramp sloeg in de lente mijn knie ook nog eens tilt, werd ik labiel in het lopen (en het denken) en ontdekten we wat later dat de menopauze had aangebeld aan de voordeur. Alle hens aan dek. De storm kon nu echt losbarsten. En terwijl ik zat na te puffen van mijn knieoperatie was ik er in geslaagd om op één maand 5 kg, of waren het liters, bij te komen.

Ten einde raad.

Dus belde ik een diëtiste en ging een week later langs bij De Diëtiste, herself.

Ik dacht, ik zal je is even wegwijsmaken in dieetland, ik met al mijn ervaring. Maar dat was buiten ons madame gerekend. Ze was kordaat : ik kan je niet helpen met je vochtprobleem, case closed en het woord menopauze moest ze even googelen, denk ik. Geen greintje empathie voor een vrouw in de natste (euh) fleur van haar leven.

En dat ik op één maand een klein zakje patatten kon bijkomen, dat lachte ze weg. Ze bekeek me met een blik alsof ik met mijn mankepoot elke avond van de week de frituren van de streek had onveilig gemaakt. Echt niet. 

Maar ik hield vol, hield me aan de regeltjes van het selderij-eten en zondigde zo nu en dan, heel bewust. En dus keerde ik terug op visite bij De Diëtiste. Ze kon er niet mee lachen. No chocolate for you! jammerde ze. Ook al ging de naald naar beneden, ik kreeg een donderpreek van jewelste. 

En ik dacht, maar hier ben ik te oud voor geworden, popke. Da's het voordeel van 44 te zijn. Girlpower, I do it my way ! Godverdekke.

Onze wegen zijn hier gescheiden. Wat nu ?

Eenzaam en alleen klopte ik aan op de wekelijkse bijeenkomst van de Weightwatchers in het buurdorp. Als je nu spreekt van een aftandse zaal, dit was er eentje. Een echte horroromgeving. De gordijnen leken opgevreten door een stel Weightwatchersmotten met vraatzucht. Lelijke tl-lampen aan de plafonds, die hard licht spuwden en een schreeuwlelijke vloer waar vooral jolige dames over schuifelden.

Toch maar eens effe checken of ik op het goede adres was beland : Ik ben Krisje en ik heb een vochtprobleem. De coach bekeek me drie seconden en baseerde haar fullbody-analyse op deze korte doorsteek. Da's je voeding, kaatste ze terug. Ge meent het. Iets in mij had zin om me om te keren en het Noorderlicht op te zoeken, maar de nuchtere Kris suste de boze Kris en ik besloot te blijven, verstand op nul te zetten en samen met een dertigtal andere leuke wijven mijn lot tegemoet te treden.

We zijn nu een week verder en voorlopig werkt het. Yeah. Ik prop me vol met gezonde verzadigende voedingsstoffen, afgewisseld met chocolade Weightwatchers candybars. Mooi, 't leven is mooi.

En tot zo ver het hoofdstuk dieet. Moesten er desalniettemin grote lichten meelezen, die de oplossing voorhanden hebben om de waterballon te doorprikken, laat het me weten. Uw tip zal rijkelijk beloond worden. Daar waar dokters met de handen in het haar zitten, kan één enkel advies van Tante Kaat misschien het tij keren. Dream on.

Ik zou dus ook Het Droomhuis een kans geven. We werken eraan. Soms vallen dingen in je schoot, zoals het boek en de tentoonstelling. Vrienden die me ondanks alles blijven steunen en waarvoor ik opdrachtjes mag maken, die me tegen de schenen stampen en vragen of ze nu eindelijk eens voor die shoot mogen langskomen. Euh ...

En wat hebben we nog geleerd ? Dat ondanks alles ik mijn eigen weg moet blijven volgen. In artistieke kringen worden er soms meningen en adviezen door je neus geduwd en dreigt al snel het gevaar af te wijken van je eigen oorspronkelijke ideeën. Vaak twijfel je zo hard aan jezelf en zoek je dan de bevestiging bij de verkeerde mensen.

Dit weekend kreeg ik van twee mensen, die niets met elkaar te maken hadden, de wijze raad mijn ding te doen. Alleen mijn eigen ding en daar niet van af te wijken.

Eerst was er een Hollandse topverkoper in de fotozaak die me daar op wees. Nou, Kris, als jij stoute kindjes willen portretteren met een hoekje af, dat doe je dat toch gewoon ! Nooit afwijken van je strategie, je nooit door anderen laten vertellen wat je moet doen. Die boodschap kwam aan en het hele weekend was ik erover aan 't denken.

Wat een bezielend persoon was me dat. 

En vandaag had ik een lunch met nog zo'n geweldige madame, een vriendin die ik leerde kennen op het BKO en hier dezelfde mantra : Doe Je Fucking Ding, Godverdomme !

Ik kreeg er kippenvel van. Dit kon geen toeval zijn.

Fijne week allemaal !

Krisje

Bim Bam Beieren, de koster lust geen eieren !

Hier sta ik dan.
Ik ben net het Hardrockcafe van München uitgerend, wegens acute hitte-hormonale-aanval. Ik sta buiten, op het hoekje van de straat en besluit te wachten op mijn besluitloze kroost, die zich op het aanbod gekleurde T-shirts heeft geworpen. Dat kan nog even duren, denk ik. De warmte van mijn huid vermengt zich intussen met de kilte van de buitenlucht en vormt al snel een laagje stoom, ik ben een vleesgeworden saunacabine geworden ...

En dan komt het :

Daar staat ze dan in haar gebloemde jas vol van herfstkleuren, in haar gebloemde broek, helemaal flowerpower ... en dan jodela-i-tie, maar dan in `t sappig Duits. Stel het u voor. 
Er staat een man in glorieuze Beierse outfit op een verhoogje met gitaartje over mij te zingen. Omstaanders krijgen me in de mot. Als ik nog niet rood zag, ben ik het nu wel.
Jodela-ie-tie !!!! Ik geef de man een euro en hoop zo dat hij stopt met zingen, maar hij gaat er nu helemaal voor.

Ja, dames en heren, dit korte verblijf in het mooie Beieren heeft me één ding geleerd. Vrouwen dragen hier geen uitbundige kleuren en gebloemde kaleidoscoopachtige-regenboog-outfits. Ze lijken omver geblazen als ik passeer en kijken me achterna alsof ik een levensechte kerstversiering ben. Meermaals vragen ze me of ik Hollandse ben en dan glunder ik. Wat wil je met die knetterende DiDi-outfits van me.

Dat de dames tussen pot en pint in hun Brauhäuser beha-loos, gesteven in hun prachtige dirndls rondlopen, hopend dat hun olijke tweeling het hazenpad niet kiest in de die onstabiele omgeving, dat vinden ze sociaal aanvaardbaar. Echtgenoot en zoon wrijven meermaals per dag hun ogen uit bij zo veel naakt geweld op klaarlichte dag. En dat gratis en voor niks. Ze kunnen Beieren wel smaken.

En dus was ik deze week een vroege kersttrol voor menig Duitser.

Het was dus dankzij Sturm der Liebe dat ik hier verzeild ben geraakt. Wie mijn augustusverhalen heeft gelezen, weet dat ik toch wel drie weken lang de dramatische wendingen van Theresa und Mauritz van op de eerste rij heb beleefd. En ik was meteen verkocht door dit mooie stukje Duitsland, gelegen aan de voor-Alpen, waar mannen dus nog hippe kniebroeken dragen en vrouwen wulpse jurken. Ge kunt het u bij ons niet voorstellen.

Op maandag kon de Grosse Tour beginnen. Met een verrassing waar ik niet meteen zat op te wachten. We bezochten in de grijze grauwe ochtend het concentratiekamp Dachau. Echtgenoot had in het weekend al laten verstaan dit gruwelkamp te willen bezoeken. In mijn eerste reactie stonden mijn haren recht in mijn nek. Ik had echt geen behoefte om dit martelpaleis te bezoeken. Als hoogsensitieve dochter van een hoogsensitieve moeder hebben we het onderwerp oorlog steeds ver van ons af geduwd. Het zat in mijn opvoeding.

Ik herinner me dat we met drie klasgenootjes van het derde middelbaar een opstelwedstrijd binnen de Leuvense scholengemeenschap hadden gewonnen, ikke daar dus bij. Thema oorlog. Yeah. Geïntrigeerd als puber door de gruwel van de oorlog mocht ik als trofee een boek kiezen. Ik kwam thuis met een joekel van een boek, vol met verschrikkelijke prenten en foto`s over de concentratiekampen. Ik was toch wel een beetje fier. Maar het boek is vrijwel onmiddellijk verdwenen naar het onderste schap van de boekenkast. Ik weet zelfs niet waar het nu is. Om je maar een idee te geven. Oorlog was thuis een taboe-woord. En ik kan het niemand kwalijk nemen.

Ik begreep evenzeer Echtgenoot, het manneke zijnde, die zo`n plaatsen objectief kan gaan bezoeken. En dus sprak ik evenzeer mijn rationele verstand aan en besloot er voor te gaan. Het zou niet slecht zijn voor de kids om hen onder te dompelen in de rauwe echte wereld, die in schril contrast staat met hun happy Facebookwereld ...

Maar we waren er alle vier groggy van. Zelfs nuchtere Echtgenoot schudde meermaals het hoofd. Ik verstopte me achter mijn camera, voelde me met momenten zelfs schuldig dat ik daar chinees-gewijs stond fotokes te trekken. In gedachte excuseerde ik me bij al die gelouterde zieltjes.

Ik was ook bang een plaats te betreden waar 60.000 mensen waren vermoord. Wat zou dat doen met mijn gevoelige antennes. Wat als er zo`n verminkte ziel voor me zou verschijnen of contact met me zou maken. Ik ken mezelf.

Maar de doden bleven weg. 

We betraden het crematorium, Barak X, met de ovens. We stonden stil in de ruimte waar de mensen als lompen gedropt werden, op een reusachtige hoop, helemaal uitgemergeld en moegestreden. Hier was een mensenleven niks meer waard. Ik zweer het je ... daar voelden ik én echtgenoot een zware energie op ons neerdalen. Daar hing de Dood, als boosaardige Duivel in die koude kille ruimte.

We stonden ook stil in de douchekamers, de gaskamers. Ik pinkte een traan weg en hield mijn Canontje dicht bij mijn gezicht en focuste me op een schone foto ... Onnozel.

Arbeit macht Frei. Zal wel.

En in alle tristesse maakte Noah in deze barak een stom grapje :
Hang hier een foto van Obama omhoog en je krijgt ...
Barak Obama !
Het is hem vergeven.

In het museum met prenten van gruwel en ontbering kon ik me niet meer inhouden, heb ik meermaals luidruchtig gevloekt en mijn handen geklauwd uit frustratie en woede. Menig bezoeker vroeg zich af wat deze kersttrol in zotte carnavaleske kleren bezielde...

De vakantie was goed begonnen. De toon was gezet. De rest van de namiddag verkenden we de mooie stad en zijn Hollisters en Abercrombies ... wat had je gedacht. Maar Dachau is blijven hangen in onze ziel, dat nemen we mee naar huis.

Op dinsdag zochten we luchtigere oorden op. We ontdekten de bruine bordjes van de Romatische Strasse en reden van dorpje naar dorpje. Zo schoon. Dit was het Beieren van de Fürstenhof. Schilderachtige poppendorpjes, beschilderde geveltjes, bambikes in het wilde groen en heel veel koeien met bellen. En zo reden we de bergen tegemoet. Einddoel was een disney-achtig-kasteel boven op de berg in Hoghen Schwangau. Onze monden vielen open en de lucht vulde zich met Oh's ! en Ah's !

En dan kon de klim beginnen naar den top van den berg met het fameuze barbiekasteel. Het zou een uitdaging worden voor mijn gekraakte knie, die nog steeds moeilijk doet en het Noorden kwijt is. Een paard met kar was een optie. maar principieel weiger ik daar aan mee te doen. Da`s voor de vetzakken-toeristen. 
In mijn Kris-tus Codex staat dat ik geen dieren zal misbruiken voor eigen vertier, dat ik geen dierentuinen bezoek (een dier hoort niet gekooid te worden) en dat ik geen circusvertoningen bijwoon (een olifant hoeft voor mij niet te kunnen dansen). Maar dat terzijde.

En de shuttlebus mocht niet van Echtgenoot. Dus wijle weg. Piepend en ijlend op een slakkentempo. De Chinezen en Jappen liepen me onder de voet, zo traag ging ik. De zon kwam eindelijk piepen en maakte van mijn kleurige DiDi-jas een thermosdeken met zonnepaneel. Met een beetje geluk was ik van vijf liter vocht verlost op eindbestemming. Het was dus een kwelling. En ik zal het geweten hebben, maar I dit it !!!! Yeah !!!!

En het kasteel was prachtig !

Kletsnat in `t zweet zochten we een nostalgisch hangbruggetje op voor de ultieme foto. Een orkaan blies ons net niet uit onze natte stinksokken en ik zweer het je, mijn longen klapperden binnenstebuiten. Dat belooft voor volgende week. Het Antarctica-virus op onze borstkas, op een bedje van groene snot.
Op de terugweg mocht de shuttle van Echtgenoot dan weer wel. Sadistisch gewoon. Nog nooit zo blij geweest met een busje.

Nog een leuke trip was een bezoekje aan de BMW Erlebungs Welt. Het ventje stampte lichtelijk bij het zien van zijn favoriete wagenmerk dat stond te blinken in vol ornaat. Hij is recentelijk gestraft en moet nu door het leven met een bompa Mercedes.
Ik daarentegen nam wijselijk het besluit mijn kleine lieve Mini nog wat extra te koesteren nu ik zag hoe het kleine broertje van BMW hier zo vertroeteld werd.

Het BMW-musem.

De laatste tijd heb ik getwijfeld om mijn cabriootje van de hand te doen. Ik heb geen koffer, of toch geen noemenswaardige koffer. Boodschappen belanden op de passagierszetel. In de scherpe bocht, 100 meter voor ons huis, vliegen de appelsienen als lottoballetjes door de auto. Geen winnende cijfers. Kinderen afhalen aan de trein van vakantiekamp betekent sowieso, het dak er af. Super onnozel. Dak open, valies erin, dak toe. Ook als het regent.
En nu Noah een look-a-like van een wandelende tak is geworden, priemen zijn knieën links en rechts van zijn lichaam door het stofje dakje. Geen gezicht in de achteruitkijkspiegel.
Maar ik besef nu toch dat mijn autootje toch ook zijn charmes heeft en binnenkort wordt hij onderworpen aan de eerste rijlessen van dochterlief. Het kan verkeren.

Gisteren bezochten we de Bayern München - Arena. Het viel tegen.  De buitenkant is er één om u tegen te zeggen. Een gesculpteerde golfbal heeft er niks aan.  De binnenkant vond ik ondermaats. Heel even schoffeerde ik zelfs half Duitsland door Bayeren München een prutsploeg te noemen. Zijde Gij Zot !!! scandeerden zoonlief en Echtgenoot. We houden het bij een verbale lapsus. Kan gebeuren. Ik kon me gewoon Arjen Robben niet voorstellen in een aftandse kleedkamer met simpele witte metrotegeltjes ...
Maar dus geen wauw-gevoel. Behalve toen ons Bo een flesje Fanta over Noahs pizza kegelde in de kantine. De slappe lach en een druipende pizza. En Bo die weer niet wist waar de klepel hing !

Hopelijk hebben jullie ook een leuke herfstvakantie beleefd. Hier zijn de batterijen weer vol. Ik heb genoten van mijn gezinnetje. Van de interactie tussen broer en zus. Van de verbale doodsbedreigingen meermaals per dag tot samen over de grond rollen in één of andere Kung-fu-greep. Ik geniet van samen rond te rijden met ons vieren in de bompa Mercedes en gezellig bij te praten of naar elkaars muziek te luisteren, Van Gerry Rafferty tot Dimitri Vegas. Ik geniet van Noahs absurde immitaties. Hij converseert als Yussef, de Limburgse kebabuitbater, met zijn rationele vader. Imagine. Ik geniet ervan om samen met ons vieren in een veel te kleine hotelkamer te slapen en elkaar te bestoken met grappige verhaaltjes voor het slapen gaan.

Fijn weekend en voor zij die nog pannenkoeken moeten eten, laat het smaken !

Krisje