Hier sta ik dan.
Ik ben net het Hardrockcafe van München uitgerend, wegens acute hitte-hormonale-aanval. Ik sta buiten, op het hoekje van de straat en besluit te wachten op mijn besluitloze kroost, die zich op het aanbod gekleurde T-shirts heeft geworpen. Dat kan nog even duren, denk ik. De warmte van mijn huid vermengt zich intussen met de kilte van de buitenlucht en vormt al snel een laagje stoom, ik ben een vleesgeworden saunacabine geworden ...
Ik ben net het Hardrockcafe van München uitgerend, wegens acute hitte-hormonale-aanval. Ik sta buiten, op het hoekje van de straat en besluit te wachten op mijn besluitloze kroost, die zich op het aanbod gekleurde T-shirts heeft geworpen. Dat kan nog even duren, denk ik. De warmte van mijn huid vermengt zich intussen met de kilte van de buitenlucht en vormt al snel een laagje stoom, ik ben een vleesgeworden saunacabine geworden ...
En dan komt het :
Daar staat ze dan in haar gebloemde jas vol van herfstkleuren, in haar gebloemde broek, helemaal flowerpower ... en dan jodela-i-tie, maar dan in `t sappig Duits. Stel het u voor.
Er staat een man in glorieuze Beierse outfit op een verhoogje met gitaartje over mij te zingen. Omstaanders krijgen me in de mot. Als ik nog niet rood zag, ben ik het nu wel.
Jodela-ie-tie !!!! Ik geef de man een euro en hoop zo dat hij stopt met zingen, maar hij gaat er nu helemaal voor.
Daar staat ze dan in haar gebloemde jas vol van herfstkleuren, in haar gebloemde broek, helemaal flowerpower ... en dan jodela-i-tie, maar dan in `t sappig Duits. Stel het u voor.
Er staat een man in glorieuze Beierse outfit op een verhoogje met gitaartje over mij te zingen. Omstaanders krijgen me in de mot. Als ik nog niet rood zag, ben ik het nu wel.
Jodela-ie-tie !!!! Ik geef de man een euro en hoop zo dat hij stopt met zingen, maar hij gaat er nu helemaal voor.
Ja, dames en heren, dit korte verblijf in het mooie Beieren heeft me één ding geleerd. Vrouwen dragen hier geen uitbundige kleuren en gebloemde kaleidoscoopachtige-regenboog-outfits. Ze lijken omver geblazen als ik passeer en kijken me achterna alsof ik een levensechte kerstversiering ben. Meermaals vragen ze me of ik Hollandse ben en dan glunder ik. Wat wil je met die knetterende DiDi-outfits van me.
Dat de dames tussen pot en pint in hun Brauhäuser beha-loos, gesteven in hun prachtige dirndls rondlopen, hopend dat hun olijke tweeling het hazenpad niet kiest in de die onstabiele omgeving, dat vinden ze sociaal aanvaardbaar. Echtgenoot en zoon wrijven meermaals per dag hun ogen uit bij zo veel naakt geweld op klaarlichte dag. En dat gratis en voor niks. Ze kunnen Beieren wel smaken.
En dus was ik deze week een vroege kersttrol voor menig Duitser.
Het was dus dankzij Sturm der Liebe dat ik hier verzeild ben geraakt. Wie mijn augustusverhalen heeft gelezen, weet dat ik toch wel drie weken lang de dramatische wendingen van Theresa und Mauritz van op de eerste rij heb beleefd. En ik was meteen verkocht door dit mooie stukje Duitsland, gelegen aan de voor-Alpen, waar mannen dus nog hippe kniebroeken dragen en vrouwen wulpse jurken. Ge kunt het u bij ons niet voorstellen.
Op maandag kon de Grosse Tour beginnen. Met een verrassing waar ik niet meteen zat op te wachten. We bezochten in de grijze grauwe ochtend het concentratiekamp Dachau. Echtgenoot had in het weekend al laten verstaan dit gruwelkamp te willen bezoeken. In mijn eerste reactie stonden mijn haren recht in mijn nek. Ik had echt geen behoefte om dit martelpaleis te bezoeken. Als hoogsensitieve dochter van een hoogsensitieve moeder hebben we het onderwerp oorlog steeds ver van ons af geduwd. Het zat in mijn opvoeding.
Ik herinner me dat we met drie klasgenootjes van het derde middelbaar een opstelwedstrijd binnen de Leuvense scholengemeenschap hadden gewonnen, ikke daar dus bij. Thema oorlog. Yeah. Geïntrigeerd als puber door de gruwel van de oorlog mocht ik als trofee een boek kiezen. Ik kwam thuis met een joekel van een boek, vol met verschrikkelijke prenten en foto`s over de concentratiekampen. Ik was toch wel een beetje fier. Maar het boek is vrijwel onmiddellijk verdwenen naar het onderste schap van de boekenkast. Ik weet zelfs niet waar het nu is. Om je maar een idee te geven. Oorlog was thuis een taboe-woord. En ik kan het niemand kwalijk nemen.
Ik begreep evenzeer Echtgenoot, het manneke zijnde, die zo`n plaatsen objectief kan gaan bezoeken. En dus sprak ik evenzeer mijn rationele verstand aan en besloot er voor te gaan. Het zou niet slecht zijn voor de kids om hen onder te dompelen in de rauwe echte wereld, die in schril contrast staat met hun happy Facebookwereld ...
Maar we waren er alle vier groggy van. Zelfs nuchtere Echtgenoot schudde meermaals het hoofd. Ik verstopte me achter mijn camera, voelde me met momenten zelfs schuldig dat ik daar chinees-gewijs stond fotokes te trekken. In gedachte excuseerde ik me bij al die gelouterde zieltjes.
Ik was ook bang een plaats te betreden waar 60.000 mensen waren vermoord. Wat zou dat doen met mijn gevoelige antennes. Wat als er zo`n verminkte ziel voor me zou verschijnen of contact met me zou maken. Ik ken mezelf.
Maar de doden bleven weg.
We betraden het crematorium, Barak X, met de ovens. We stonden stil in de ruimte waar de mensen als lompen gedropt werden, op een reusachtige hoop, helemaal uitgemergeld en moegestreden. Hier was een mensenleven niks meer waard. Ik zweer het je ... daar voelden ik én echtgenoot een zware energie op ons neerdalen. Daar hing de Dood, als boosaardige Duivel in die koude kille ruimte.
We stonden ook stil in de douchekamers, de gaskamers. Ik pinkte een traan weg en hield mijn Canontje dicht bij mijn gezicht en focuste me op een schone foto ... Onnozel.
 |
| Arbeit macht Frei. Zal wel. |
 |
| En in alle tristesse maakte Noah in deze barak een stom grapje : Hang hier een foto van Obama omhoog en je krijgt ... Barak Obama ! Het is hem vergeven. |
In het museum met prenten van gruwel en ontbering kon ik me niet meer inhouden, heb ik meermaals luidruchtig gevloekt en mijn handen geklauwd uit frustratie en woede. Menig bezoeker vroeg zich af wat deze kersttrol in zotte carnavaleske kleren bezielde...
De vakantie was goed begonnen. De toon was gezet. De rest van de namiddag verkenden we de mooie stad en zijn Hollisters en Abercrombies ... wat had je gedacht. Maar Dachau is blijven hangen in onze ziel, dat nemen we mee naar huis.
Op dinsdag zochten we luchtigere oorden op. We ontdekten de bruine bordjes van de Romatische Strasse en reden van dorpje naar dorpje. Zo schoon. Dit was het Beieren van de Fürstenhof. Schilderachtige poppendorpjes, beschilderde geveltjes, bambikes in het wilde groen en heel veel koeien met bellen. En zo reden we de bergen tegemoet. Einddoel was een disney-achtig-kasteel boven op de berg in Hoghen Schwangau. Onze monden vielen open en de lucht vulde zich met Oh's ! en Ah's !
En dan kon de klim beginnen naar den top van den berg met het fameuze barbiekasteel. Het zou een uitdaging worden voor mijn gekraakte knie, die nog steeds moeilijk doet en het Noorden kwijt is. Een paard met kar was een optie. maar principieel weiger ik daar aan mee te doen. Da`s voor de vetzakken-toeristen.
In mijn Kris-tus Codex staat dat ik geen dieren zal misbruiken voor eigen vertier, dat ik geen dierentuinen bezoek (een dier hoort niet gekooid te worden) en dat ik geen circusvertoningen bijwoon (een olifant hoeft voor mij niet te kunnen dansen). Maar dat terzijde.
En de shuttlebus mocht niet van Echtgenoot. Dus wijle weg. Piepend en ijlend op een slakkentempo. De Chinezen en Jappen liepen me onder de voet, zo traag ging ik. De zon kwam eindelijk piepen en maakte van mijn kleurige DiDi-jas een thermosdeken met zonnepaneel. Met een beetje geluk was ik van vijf liter vocht verlost op eindbestemming. Het was dus een kwelling. En ik zal het geweten hebben, maar I dit it !!!! Yeah !!!!
En het kasteel was prachtig !
Kletsnat in `t zweet zochten we een nostalgisch hangbruggetje op voor de ultieme foto. Een orkaan blies ons net niet uit onze natte stinksokken en ik zweer het je, mijn longen klapperden binnenstebuiten. Dat belooft voor volgende week. Het Antarctica-virus op onze borstkas, op een bedje van groene snot.
Op de terugweg mocht de shuttle van Echtgenoot dan weer wel. Sadistisch gewoon. Nog nooit zo blij geweest met een busje.
Nog een leuke trip was een bezoekje aan de BMW Erlebungs Welt. Het ventje stampte lichtelijk bij het zien van zijn favoriete wagenmerk dat stond te blinken in vol ornaat. Hij is recentelijk gestraft en moet nu door het leven met een bompa Mercedes.
Ik daarentegen nam wijselijk het besluit mijn kleine lieve Mini nog wat extra te koesteren nu ik zag hoe het kleine broertje van BMW hier zo vertroeteld werd.
De laatste tijd heb ik getwijfeld om mijn cabriootje van de hand te doen. Ik heb geen koffer, of toch geen noemenswaardige koffer. Boodschappen belanden op de passagierszetel. In de scherpe bocht, 100 meter voor ons huis, vliegen de appelsienen als lottoballetjes door de auto. Geen winnende cijfers. Kinderen afhalen aan de trein van vakantiekamp betekent sowieso, het dak er af. Super onnozel. Dak open, valies erin, dak toe. Ook als het regent.
En nu Noah een look-a-like van een wandelende tak is geworden, priemen zijn knieën links en rechts van zijn lichaam door het stofje dakje. Geen gezicht in de achteruitkijkspiegel.
Maar ik besef nu toch dat mijn autootje toch ook zijn charmes heeft en binnenkort wordt hij onderworpen aan de eerste rijlessen van dochterlief. Het kan verkeren.
Gisteren bezochten we de Bayern München - Arena. Het viel tegen. De buitenkant is er één om u tegen te zeggen. Een gesculpteerde golfbal heeft er niks aan. De binnenkant vond ik ondermaats. Heel even schoffeerde ik zelfs half Duitsland door Bayeren München een prutsploeg te noemen. Zijde Gij Zot !!! scandeerden zoonlief en Echtgenoot. We houden het bij een verbale lapsus. Kan gebeuren. Ik kon me gewoon Arjen Robben niet voorstellen in een aftandse kleedkamer met simpele witte metrotegeltjes ...
Maar dus geen wauw-gevoel. Behalve toen ons Bo een flesje Fanta over Noahs pizza kegelde in de kantine. De slappe lach en een druipende pizza. En Bo die weer niet wist waar de klepel hing !
Hopelijk hebben jullie ook een leuke herfstvakantie beleefd. Hier zijn de batterijen weer vol. Ik heb genoten van mijn gezinnetje. Van de interactie tussen broer en zus. Van de verbale doodsbedreigingen meermaals per dag tot samen over de grond rollen in één of andere Kung-fu-greep. Ik geniet van samen rond te rijden met ons vieren in de bompa Mercedes en gezellig bij te praten of naar elkaars muziek te luisteren, Van Gerry Rafferty tot Dimitri Vegas. Ik geniet van Noahs absurde immitaties. Hij converseert als Yussef, de Limburgse kebabuitbater, met zijn rationele vader. Imagine. Ik geniet ervan om samen met ons vieren in een veel te kleine hotelkamer te slapen en elkaar te bestoken met grappige verhaaltjes voor het slapen gaan.
Fijn weekend en voor zij die nog pannenkoeken moeten eten, laat het smaken !
Krisje
En dan kon de klim beginnen naar den top van den berg met het fameuze barbiekasteel. Het zou een uitdaging worden voor mijn gekraakte knie, die nog steeds moeilijk doet en het Noorden kwijt is. Een paard met kar was een optie. maar principieel weiger ik daar aan mee te doen. Da`s voor de vetzakken-toeristen.
In mijn Kris-tus Codex staat dat ik geen dieren zal misbruiken voor eigen vertier, dat ik geen dierentuinen bezoek (een dier hoort niet gekooid te worden) en dat ik geen circusvertoningen bijwoon (een olifant hoeft voor mij niet te kunnen dansen). Maar dat terzijde.
En de shuttlebus mocht niet van Echtgenoot. Dus wijle weg. Piepend en ijlend op een slakkentempo. De Chinezen en Jappen liepen me onder de voet, zo traag ging ik. De zon kwam eindelijk piepen en maakte van mijn kleurige DiDi-jas een thermosdeken met zonnepaneel. Met een beetje geluk was ik van vijf liter vocht verlost op eindbestemming. Het was dus een kwelling. En ik zal het geweten hebben, maar I dit it !!!! Yeah !!!!
En het kasteel was prachtig !
Kletsnat in `t zweet zochten we een nostalgisch hangbruggetje op voor de ultieme foto. Een orkaan blies ons net niet uit onze natte stinksokken en ik zweer het je, mijn longen klapperden binnenstebuiten. Dat belooft voor volgende week. Het Antarctica-virus op onze borstkas, op een bedje van groene snot.
Op de terugweg mocht de shuttle van Echtgenoot dan weer wel. Sadistisch gewoon. Nog nooit zo blij geweest met een busje.
Nog een leuke trip was een bezoekje aan de BMW Erlebungs Welt. Het ventje stampte lichtelijk bij het zien van zijn favoriete wagenmerk dat stond te blinken in vol ornaat. Hij is recentelijk gestraft en moet nu door het leven met een bompa Mercedes.
Ik daarentegen nam wijselijk het besluit mijn kleine lieve Mini nog wat extra te koesteren nu ik zag hoe het kleine broertje van BMW hier zo vertroeteld werd.
 |
| Het BMW-musem. |
De laatste tijd heb ik getwijfeld om mijn cabriootje van de hand te doen. Ik heb geen koffer, of toch geen noemenswaardige koffer. Boodschappen belanden op de passagierszetel. In de scherpe bocht, 100 meter voor ons huis, vliegen de appelsienen als lottoballetjes door de auto. Geen winnende cijfers. Kinderen afhalen aan de trein van vakantiekamp betekent sowieso, het dak er af. Super onnozel. Dak open, valies erin, dak toe. Ook als het regent.
En nu Noah een look-a-like van een wandelende tak is geworden, priemen zijn knieën links en rechts van zijn lichaam door het stofje dakje. Geen gezicht in de achteruitkijkspiegel.
Maar ik besef nu toch dat mijn autootje toch ook zijn charmes heeft en binnenkort wordt hij onderworpen aan de eerste rijlessen van dochterlief. Het kan verkeren.
Gisteren bezochten we de Bayern München - Arena. Het viel tegen. De buitenkant is er één om u tegen te zeggen. Een gesculpteerde golfbal heeft er niks aan. De binnenkant vond ik ondermaats. Heel even schoffeerde ik zelfs half Duitsland door Bayeren München een prutsploeg te noemen. Zijde Gij Zot !!! scandeerden zoonlief en Echtgenoot. We houden het bij een verbale lapsus. Kan gebeuren. Ik kon me gewoon Arjen Robben niet voorstellen in een aftandse kleedkamer met simpele witte metrotegeltjes ...
Maar dus geen wauw-gevoel. Behalve toen ons Bo een flesje Fanta over Noahs pizza kegelde in de kantine. De slappe lach en een druipende pizza. En Bo die weer niet wist waar de klepel hing !
Hopelijk hebben jullie ook een leuke herfstvakantie beleefd. Hier zijn de batterijen weer vol. Ik heb genoten van mijn gezinnetje. Van de interactie tussen broer en zus. Van de verbale doodsbedreigingen meermaals per dag tot samen over de grond rollen in één of andere Kung-fu-greep. Ik geniet van samen rond te rijden met ons vieren in de bompa Mercedes en gezellig bij te praten of naar elkaars muziek te luisteren, Van Gerry Rafferty tot Dimitri Vegas. Ik geniet van Noahs absurde immitaties. Hij converseert als Yussef, de Limburgse kebabuitbater, met zijn rationele vader. Imagine. Ik geniet ervan om samen met ons vieren in een veel te kleine hotelkamer te slapen en elkaar te bestoken met grappige verhaaltjes voor het slapen gaan.
Fijn weekend en voor zij die nog pannenkoeken moeten eten, laat het smaken !
Krisje
Geen opmerkingen:
Een reactie posten