Men neme een zeer chaotisch gezin en mixen het ... met veel pech !

Wat een week : we rollen met onze verstrooide koppen van de ene gebeurtenis in de andere. Het ene is nog niet verteert of er kondigt zich alweer een nieuw geval van overmacht en verstrooidheid aan.

Zouden mijn saliestokjes het verkeerde effect hebben ?
Remember ... brand eens een saliestokje en verdrijf de slechte energieën. Misschien doe ik wel iets verkeerd ?

We gaan even terug de tijd in, vorige week dinsdag.

Ik kom terug van de les kunstgeschiedenis op de academie. 10 minuutjes thuis en daar volgt een sms-je ... ik ben mijn portefeuille vergeten. Het is weer zover. 1 keer per maand laat ik wel iets achter, of mijn portefeuille, of mijn usb-stick, of de kabel van mijn usb-stick. Of ik laat harde schijven knallen. Ze kennen me al ... er zit niets anders op dan in de auto te springen en terug te rijden.

Het is nog effe kamperen met al die emmers in onze living, maar het druppen schijnt te stoppen. Yeah ! Ik ben er wel niet gerust in, het dak met zijn plastieken-zakken-van-de-Aldi-bekleding wappert als gek en ik zal het maar toegeven : ik ben een beetje bang. Die nacht zal ik alleen thuis zijn. Ik verwittig echtgenoot : als er ook maar één dakpan haar biezen pakt, dan ga ik met de kinderen op hotel.

Maar het dak houdt zich rustig en ik maak het extra gezellig door heel veel kaarsjes te branden. Ik zie het zitten.

Op woensdagmorgen vind ik een zwart geblakerde in plastieken-jasje-Madonna-kaars, tot op de bodem opgebrand. Een letterlijke burn-out van ons lieve vrouwke. Oei. Zal ik het opbiechten aan het ventje ?

In de namiddag heb ik afspraak met de dokter zijn knechtje in opleiding. Ja, ja, ons Krisje heeft een stop in haar oren. Wat zegt U ? Ik kan niet voorbij een wattenstaafje lopen zonder het smachtend en dramatisch in mijn oren te wriemelen ... maar op den duur hoor ik alleen nog maar in mono. Wat zei U ???
En dus gaat onze jonge dokter aan het werk met zijn hogedrukreiniger. Ik heb het gevoel dat mijn laatste hersencel er langs mijn andere oor uit wil vluchten. En dan knalt hij tegen mijn trommelvlies en wophla, daar ga ik dan, zwijmel, zwijmel, zwijmel, val net niet van mijn sus ... en toen was er terug ... muziek !

Mijn collectie Heilige Kaarsen, die geluk horen te brengen.

Er komt die dag ook een sms-je van echtgenoot binnen : of ze op donderdag de waterverzachter mogen komen vervangen. Is die dan kapot? Ik spurt naar de garage en voor ik het weet sta ik in een grote plas smurrie : harsen en zouten en veel water. Het was mij ontgaan. Neeeee !

Ik heb zin om echtgenoot terug te sms-en : ze mogen komen, maar weet niet of ik er dan nog ben, godverdomme !

Maar ik houd me flink en waardig en we nemen ons voor dat dit het laatste probleempje is in een lange rij ... en dus komen de vriendelijke meneren van Aquacare de waterverzachter vervangen, onder garantie.

Op donderdag ga ik naar de les fotografie en ga helemaal op in de les. In de verte hoor ik vaag een belletje, alsof iemand me wil bereiken. Maar met die nieuwe gsm ... ik krijg er horekens van en laat de gsm voor wat hij is. Kom ik thuis en staat er een vervangwagen van VAB op de oprit. Hier klopt iets niet.

In de keuken tref ik een dartel adrenalinekonijn aan, dat luistert als je echtgenoot roept. Hij is druk aan `t telefoneren. Het verhaal volgt als hij aflegt.

Hij is in de strontregen van die namiddag in een voorganger gereden ... de voorganger is beginnen slippen en hij kon niet anders dan er ... op knallen. Ha ! En in dit huzarenstukje nemen ze nog een derde wagen mee. We nemen afscheid van de auto.

Vrijdag wordt een brave dag, we moeten nog bekomen van al onze pech.

Als ik na de les terugkeer naar huis, flikkert mijn benzinelampje fluorood  en schreeuwt : Hey, domkop, zo meteen val je stil !

Ik snap er niks van ... ik ben op dinsdag gaan tanken en nu drie dagen later is al mijn benzine verdwenen. Ik ben ervan overtuigd dat mijn benzine is gestolen, terwijl dat ik in Leuven geparkeerd stond in de straten, of ik heb een serieus lek en heb de afgelopen twee dagen een brandend spoor van benzine achtergelaten. Ik besluit de hele rit op mijn kilometerstand te kijken in de hoop bevestiging te krijgen van het lek, maar er gebeurt niks spectaculair. Dus toch gestolen. De rit naar huis maak ik mezelf knettergek ... ik moet naar de politie.

En dan parkeer ik me voor het huis en begin nu heel hard te graven in mijn brein ....IK BEN HELEMAAL NIET GAAN TANKEN ! 

Ik moet echt bekomen van het feit dat ik echt overtuigd was dat het wel zo was. Mijn hart stokt in mijn keel. Dit is niet gezond. De chaos heeft me in zijn wurggreep.

Na een kwartiertje staat mijn lieve Trinny voor de deur en kwetteren we onszelf een weg door de namiddag en kunnen we er hartelijk om lachen. ... Maar toch, die verstrooidheid ...

Terwijl ik zaterdagmorgen de mistige natuur intrek om foto`s te gaan nemen en om even weg te zijn van alle gekheid van de week, wordt er ingebroken bij de schoonmama. Te gek voor woorden.

In de namiddag ga ik ietwat ongerust met mijn cameraatje naar een cameradokter. Mijn ergste vrees komt uit : de sensor is zwaar beschadigd en een herstelling kost al snel 250 euro ... het toestel is nog geen 6 maanden oud en bovendien kan ik het geen 6 weken missen als het in herstelling gaat. Ik word zot.

Op zaterdagavond klinken ik en echtgenoot op een nieuwe incidenten-vrije-week en weigeren ons over te geven aan Meneerke Pech Gehad.

Op maandag gaat het goed of toch bijna. Binnenkort vertrekken we naar Bangkok en dat wil zeggen dat we nieuwe reispassen nodig hebben. Dus gaan we met zijn allen naar het gemeentehuis, gisterenavond. Plezant, toch ? De eerste stap richting Thailand ...

Alleen heeft Bo niet het minste idee wat we op het gemeentehuis gaan doen, frietjes halen bij de burgemeester? En natuurlijk heeft ze haar identiteitskaart niet bij.

Heel even voel ik het zwart worden, weken geleden hebben we deze afsraak gepland, en wat later roep ik door het hele gemeentehuis dat dochterlief NU bus 830 mag nemen om haar ID-kaart thuis te gaan halen.

Het madammeke achter de balie weet niet meer waar ze het heeft.

Maar ja, die verstrooidheid, van wie zou ze het hebben ... van de mama of toch van de papa, of van allebei ..
ocharme het schaap.

Enfin, we rijden dus terug naar huis met drie reispas-aanvragen, grrr en stoppen voor de deur. Echtgenoot is doodmoe en uitgehongerd en .... hij heeft geen sleutels mee, alleszins geen sleutel van de voordeur. Dat komt ervan, rondrijden met een vervangwagen.

Daar staan we dan.

Dus met zijn allen terug in de auto gewaggeld en op zoek naar een reservesleutel bij de familie.

Het is nog laat geworden ....

Het is nu dinsdag, zeven dagen verder en we smeken voor een zeer rustige week.

Ik denk dat we het verdiend hebben !

En vanavond klinken we er nog eens op ! We worden nog alcoholiekers ... met al onze miserie.

We blijven positief !

Krisje van het zothuis.

Wilma, deze is voor jou !

Haagse Bluf,

We hadden een missie vorig weekend : Ga en amuseer u in Den Haag, Nederland.

Vol verse energie wipten we op zaterdagmorgen uit ons bedje en startten met het valiezen maken. DingDong, de bel. De aannemer, of het goed was of hij het dak kwam toeleggen met een plastiek zak.

Hele week niemand gezien. Niet nu !!!! Mijn hartslag bonkte in mijn keel, ik kookte van woede ...

Maar we zijn alsnog vertrokken, met een living vol emmers, want we hadden geen idee wat de weergoden van plan waren.

En wijle weg !

Al snel kruisten we de grens met onze buren en als beginnend fotografe wrijf je echt je ogen uit langs de Nederlandse autostrades ; architecturale hoogstandjes in de vorm van bruggen, windmolens, geluidsschermen en prachtige kantoorgebouwen. Je weet niet waar eerst te kijken.

We klopten onszelf een ongeluk bij het tellen van gele auto`s. Zo veel gele auto`s ! Een M van de MacDonalds was 10 punten waard en een boot op een trailer resette al onze punten. Te gek voor woorden. A l`improviste verzonnen regeltjes ... onze Noah werd er kierewiet van.

Den Haag zelf is een fijne, kleine stad met van die typische Hollandse herenhuizen. Het koningspaar woont er en het parlement zetelt er. Je vindt er het internationaal vredesgerechtshof. En toch heb je nooit het gevoel in een grootstad te zitten. Op een kwartiertje rijden met de (veel te dure) tram sta je op het strand van Scheveningen. Wat wil je nog meer ?

En bovendien zijn alle winkels er zeven op zeven open. Dus voor ons was het geen donker 11-november-weekend, maar een shopweekend in `t kwadraat.

Het shopverhaal krijgt nog een staartje. U herinnert zich nog de blog over de sluiting van DIDI, DIDI Dada. Het rouwproces is in volle werking en ik heb er ondertussen vrede mee niet meer te kunnen binnenwippen in mijn geliefde store in Leuven. Ironisch gezien is het nu een Jack&Jones-winkel, Noah zijn favoriete merk. Het kan verkeren.

DIDI - Den Haag. Echtgenoot en zoon droppen me in de winkel met de boodschap : laat je maar eens goed gaan ! Het mag ! en ze verdwijnen in het niets, een emotionele uitspatting vrezend ...

Ik kijk wat rond en stel vast dat er niks aantrekkelijks in de rekken zit. Waarschijnlijk is mijn brein zo ingesteld dat het niks meer leuk vindt van DIDI, een trauma dus. En dan heeft ne mens ne keer carte blanche en de visakaart van de echtgenoot ...

Komt daar Wilma op me afgelopen. Een vrolijke blonde verkoopster. Ze vraagt of alles naar wens is. Ik moet toegeven dat ik niks kan vinden ... en ik doe nog maar eens mijn verhaal : grootste fan van de Benelux, sluiting Leuven, tranen, shoppen in Nederland ...

Wilma heeft met me te doen. Ze plant me op een stoel en geeft me een kopje koffie. Ze heeft een verrassing voor me ... Ze verdwijnt en even denk ik dat ze is opgelost in het ijle, want ik zie haar niet meer terug.

Na een twintigtal minuten rijdt ze me echter een kledingrek voor met in avant première de kerstcollectie, exclusief voor mij !

Ik sta paf, zo veel liefde, zo veel warmte van zo`n lieve madame.

Ze duwt me in een pashokje en het showen kan beginnen. Ik voel me de ster !

Ik ben een gelukkig mens en beloof haar wat later dat ik haar zal eren in mijn blogje. Bij deze Wilma, dikke kus en hartelijk bedankt.

Moe en verzadigd eindigt de avond in het Novotelhotel. We eten er verschrikkelijk slecht en we delen het de ober ook mee. Dat we dat gedurfd hebben, da`s echt een primeur voor ons. Sorry, maar de mozarella in uw gerecht had meer weg van een gesmolten voetbal, dan van een fijne gegratineerde kaas.

We geraken aan de praat met een buur en voor we het weten komt het hele Zwarte Pieten verhaal aan de orde. Ter illustratie toont de man een foto op zijn gsm : Mora van Cora met in haar handen ... twee zwarte pieten dus ... De kinderen moeten net niet braken.

Maar de man in kwestie valt reuze mee. Wat later vergezelt ook zijn vrouw hem. En we beslissen de avond af te sluiten met de deze twee leuke Nederlanders.

Samen zijn we verwonderd over het feit dat onze culturen zo hard op elkaar lijken, maar toch ook weer zeer hard verschillen. De beste joke van de avond was wanneer ik vroeg waar ik een 10-beurten-kaart kon vinden voor de tram ... Een 10-beurten-kaart ? O, je bedoelt een 10-ritten-kaart ! Onze Hollander komt niet meer bij.

Nu je het zegt, een 10-beurten-kaart ... ik had er nog niet bij stil gestaan.

Op zondag wandelen we tot aan het strand van Scheveningen. Afwisselend strontregen, zonnenstralen en regenbogen. Wat een weer. Bij elke regenvlaag schuilen we in een cafeetje met een warme choco.

Ik haal er mijn hartje op en maak honderden foto`s. Wat een prachtige omgeving.

Bo en Noah zijn als twee puppy`s en lopen rondjes als gek.

Zalig.

De maandag hebben we gereserveerd voor de museums. We willen het Eschermuseum bezoeken. Maar we hebben het weer geflikt, de familie nooit georganiseerd, de museums zijn gesloten op maandag !

Godverdomme nog aan toe. Dus zit er niets anders op dan weer te gaan shoppen of liever vitrinekijken.

We splitsen ons op. De mannen laten in Chinatown hun haren knippen voor 10 euro. Ze maken er een sport van om op verplaatsing een kapper te bezoeken.

Het valt wat tegen bij de zoon, de communicatie met zijn Chinese kapster liep wat stroef en ze knipt er zijn hele bles af. Nummeltje viel  vool de jongen ? Met saus ?

Ik bezoek met Bo de Bijenkorf, een zeer wijs warenhuis, gelegen in een art-deco gebouw. Wat zullen we is gaan doen ?

Bo heeft hetzelfde gedacht als haar mama en wat later staan we foto`s te nemen in de trappenhal van het gebouw. Elke verdieping heeft zijn eigen gigantische glasraam. Wat ben ik toch blij met zo`n dochter! Niks shoppen, fotokes maken met haar mama ! Het personeel bekijkt ons wat vreemd.

Als we terug verenigd zijn met de mannen bezoeken we nog een Asian-African winkel. Bo wordt naar binnen getrokken door de honderden pruiken. Ze droomt van haar eigen pruik. Met onze warrige krullen willen we soms wel eens een glanzend haargordijn met pony.

Ze installeert zich achter de spiegel en gaat samen met de behulpzame verkoopster pruiken passen. Haar oogjes blinken. Echtgenoot en Noah snappen er niks van en schudden het hoofd. Weggegooid geld volgens haar broer. Gelukkig heeft ze haar mama en ik moedig haar aan. We kopen twee stuks en onze artistieke Bo is dolgelukkig.

En de pruiken zijn ondertussen al ingewijd, ze is er mee naar school geweest ! Zo fier op haar. Durven !

Ons weekendje eindigt op de achterbank van de auto. Samen met Noah ben ik verbannen naar de achterbank ... we kloppen onszelf murw en meppen elkaar blauwe plekken bij het zien van al die gele auto`s.

Dag Den Haag ! We komen terug !

Dag Peperkoekenhuisje !

Dag Peperkoekenhuisje ! Dag als in ... pakt u biezen en ik wil je nooit meer zien. Oei !

De beslissing is vandaag genomen. Hoewel echtgenoot van in den beginne al heel huiverachtig stond tegen het het hele sprookjeshuisgedoe, was hij het die aandrong op de afspraak met het immokantoor, nam hij kontakt met de bank en ging hij vandaag op stap met de aannemer, op zoek naar lijken.

En ze hebben ze gevonden. Toen het woord `champignon` viel, zei de aannemer dat we een groot kruis mochten trekken over onze plannen ... het mooi huisje zou de komende jaren letterlijk zichzelf opeten, met alle gevolgen van dien.

Het was nochtans een juweeltje ... zo mooi. Het klopte ook als we er binnenwandelden, terug de tijd in. Richting art deco. Een zuivere, luchtige energie kwam ons tegemoet. Mooie houten deuren en lambriseringen, mooie open haarden, schitterende vloeren ... maar het heeft niet mogen zijn. Snif en ook Oef, natuurlijk ...

Terug naar af. 

Voorlopig hebben we kopzorgen genoeg met ons eigen stulpje. Na de storm regent het op verschillende plaatsen binnen. Het blijft een gevecht. Vandaag hebben we groen licht gekregen van de verzekering om de herstelling van het dak uit te voeren, maar dat kan nog even duren, want er dient `t een en `t ander besteld te worden. Ondertussen hoop ik op geen nieuwe storm meer, want een nieuwe windvlaag zou wel ne keer ons half dak in de tuin van de buren kunnen kegelen. En daar hebben we geen zin in. En de buren ook niet.

Dit weekend hebben we ons denken positief bijgesteld. Ons huis heeft liefde nodig. Laat ons daar nu maar mee beginnen.

We gaan op zoek naar een nieuwe dakwerker die voor eens en voor altijd het dak waterdicht kan maken. Op onze eigen kosten. En we laten hierbij de tienjarige aansprakelijkheid en garantie van BIK - Strontwoningbouw voor wat ze zijn ; waardeloos.

Tijd om ons nog maar eens te bezinnen over de juiste kleurkeuze van muren en de aankoop van bijvoorbeeld een nieuwe salon. Of liever, hoe ziet ons ideale nestje er uit ? 

We hebben warmte nodig.

Als eerste stap kocht ik in Den Haag deze grote gouden vogel dit weekend, die vrolijk tjilpt als je passeert, tot je er onnozel van wordt. Ha. Positief denken.

Ik kocht in Den Haag eveneens dozen vol `witte saliestokjes`, een kwestie van ons arme huisje te zuiveren van alle narigheid. Als de deur opent, val je steil achterover van de wurgende dampen, alsof je een boeddhistische tempel betreedt. Verzekeringsagenten, aannemers, postbodes ... ze kijken raar op van zo veel spiritualiteit. Ze banen zich een weg op de tast naar de living, diep in -en uitademend. Voor ze het goed en wel beseffen, heb ik ze in een oranje tuniek gewikkeld en liggen ze te knielen voor mijn Lucky Boeddha ...

Positief denken dus.

En als ik denk aan die sukkelaars op de Filipijnen ... wie ben ik dan om te zeggen dat ik zorgen heb. Mijn hart is bij hen.

Krisje van het Droomhuis.

Later deze week post ik nog de dolle avonturen van de Maesjes in Den Haag. We hebben weer ons best gedaan ...

Ik ga een klinker kopen, Walter, de T !

Oei, wat een vreemde titel.

Waar zal ik beginnen.

We hebben een huis. Een zeer mooi huis. Zeer exclusief en zeer origineel. Een blingbling huis. Hier wonen kunstenaars.

Maar kom niet te dicht, want hoe hard het ook glanst ... als je dichter komt, verdwijnt de glans en zie je doffe muren. Muren die je verhalen vertellen van veel miserie, veel tranen en van moegestreden bewoners.

Op 13 augustus 2004 sterft ons bomma. Die week moeten we beslissen over de aankoop van een stukje prachtig gelegen bouwgrond. Een groen stukje paradijs op de heuveltjes van Duisburg, we hebben zicht tot in Waver. Aan de bouwgrond hangt een bouwfirma vast, koppelverkoop en die bouwfirma is niemand minder dan BIK, Strontwoningbouw. We vragen enkele dagen respijt, nu we een sterfgeval hebben, maar we vangen bot en BIK antwoordt dat er al een volgend koppel klaar staat om het contract te ondertekenen. Er had toen al een belletje moeten gaan rinkelen. Intuïtie, Krisje !!!

Van dag één loopt het mis met de onderhandelingen en na een maand besluiten we het contract alsnog op te zeggen. De bazin van BIK moeit zich er mee, excuseert zich voor het lompe gedrag van haar werkvolk en belooft zich te ontfermen over ons bouwproces. Ze heeft ons overhaald. 3 maanden later wordt ze ontslagen en wat er bij ons op dat moment overblijft is een contract, afgesloten met de duivel.

De doos van Pandora gaat open en alle mogelijke demonen, vermomd als aannemers, werfleiders en architecten worden op ons los gelaten. Het duurt twee jaar, 24 maanden, om een ruwbouw af te leveren. Wie doet beter. We verhuizen ergens in september, zodat de kinderen in hun nieuwe school kunnen starten, en trekken in in een huis zonder afgewerkte badkamer, keuken en zonder trappen. Als we hier wonen, valt er elke week wel een nieuw lijk uit de kast. En zo gaat dat maar door. We hebben zeker vier jaar nodig gehad om een presentabel huis te mogen afleveren. Het is een strijd op leven en dood met BIK. We nemen een advocaat onder de arm en ondertussen stroomt alle energie weg uit ons lichaam. We hebben het gehad.

In die periode wordt ook de papa van echtgenoot ziek. We hadden zo veel steun aan hem : een bouwkundig ingenieur, die alles wist, die ons steunde tegen de boosdoeners. Maar tijdens werken hier in het huis, verliest hij af en toe zijn evenwicht en struikelt ... Er wordt ALS vastgesteld en twee jaren later begraven we hem.

We wonen hier op dat moment 4 jaar en hebben zo hard ons best gedaan om er tussen alle euvels iets van te maken. De kinderen integreren in hun nieuwe schooltje, Noah wordt de nieuwe spits van de voetbalclub, echtgenoot kruipt in allerhande Duisburgse verenigingen ... het is een leuk dorp.

Maar toch, we zitten met een huis, maar hebben nog altijd geen thuis.

Wie verkoopt me de letter T ?

Een half jaar later houd ik het voor bekeken en gooi de handdoek in de ring. In november van dat jaar geef ik me gewonnen en doof de lichten. Een depressie die een jaar zal duren.

En dus, op die 7 jaar dat we hier nu wonen, hebben we toch wel 5 jaren kommer en kwel gehad. En dat blijft aan de huid plakken.

Toen dit weekend het binnendrupte in de living, omdat er door de storm van maandag gaten in het dak zitten, ben ik lichtelijk ontploft.

Zelfs echtgenoot heeft er genoeg van en is op het net gaan zoeken naar een nieuwe woning.

Maar het blijft knagen. Kunnen we dit mooie huis inruilen voor een ander. We zullen nooit op de huizenmarkt iets vinden dat in de buurt komt. Hier is nagedacht over energiebezuiniging. We hebben een zonneboiler en zonnepanelen. We hebben geïnvesteerd in de beste keukenapparatuur, we hebben een sauna, we hebben een mooie aangelegde tuin, we hebben alles, ... maar we hebben geen ziel in dit huis. 

En wat als we binnen 5 jaar definitief naar Thailand vertrekken ? Is het dan nu de moment om een nieuw huisje te kopen ? 

Enfin, vanavond hebben we afspraak met Era en bezoeken we een peperkoekenhuisje in Hoeilaart. Het is afwachten. Het is sowieso terug een stap in de tijd. Een huis van 1930 kan je niet vergelijken met ons huis.

En toch ? Wat als dat wel een thuis zal zijn, een huis met een ziel ...

Wat ik geleerd heb de laatste jaren is te vertrouwen op mijn intuïtie. En terwijl ik niet actief op zoek was de laatste weken, is het peperkoekenhuisje twee keer gepasseerd op mijn computerscherm. Misschien wil mijn engelbewaarder er zich wel mee bemoeien.

Of misschien moeten we alsnog dit huis een laatste kans geven. Misschien is ons huisje ook wel moegestreden en wacht het op de uiteindelijke omarming met zijn bewoners. Misschien is het tijd om vrede te sluiten. En misschien kunnen we van dit huis alsnog een thuis maken.

Zo veel misschien-en ... een moment van bezinning kondigt zich aan.

Een fijne week en ik houd jullie op de hoogte.

Krisje van het Huis, op zoek naar de letter T.