Dag Peperkoekenhuisje !

Dag Peperkoekenhuisje ! Dag als in ... pakt u biezen en ik wil je nooit meer zien. Oei !

De beslissing is vandaag genomen. Hoewel echtgenoot van in den beginne al heel huiverachtig stond tegen het het hele sprookjeshuisgedoe, was hij het die aandrong op de afspraak met het immokantoor, nam hij kontakt met de bank en ging hij vandaag op stap met de aannemer, op zoek naar lijken.

En ze hebben ze gevonden. Toen het woord `champignon` viel, zei de aannemer dat we een groot kruis mochten trekken over onze plannen ... het mooi huisje zou de komende jaren letterlijk zichzelf opeten, met alle gevolgen van dien.

Het was nochtans een juweeltje ... zo mooi. Het klopte ook als we er binnenwandelden, terug de tijd in. Richting art deco. Een zuivere, luchtige energie kwam ons tegemoet. Mooie houten deuren en lambriseringen, mooie open haarden, schitterende vloeren ... maar het heeft niet mogen zijn. Snif en ook Oef, natuurlijk ...

Terug naar af. 

Voorlopig hebben we kopzorgen genoeg met ons eigen stulpje. Na de storm regent het op verschillende plaatsen binnen. Het blijft een gevecht. Vandaag hebben we groen licht gekregen van de verzekering om de herstelling van het dak uit te voeren, maar dat kan nog even duren, want er dient `t een en `t ander besteld te worden. Ondertussen hoop ik op geen nieuwe storm meer, want een nieuwe windvlaag zou wel ne keer ons half dak in de tuin van de buren kunnen kegelen. En daar hebben we geen zin in. En de buren ook niet.

Dit weekend hebben we ons denken positief bijgesteld. Ons huis heeft liefde nodig. Laat ons daar nu maar mee beginnen.

We gaan op zoek naar een nieuwe dakwerker die voor eens en voor altijd het dak waterdicht kan maken. Op onze eigen kosten. En we laten hierbij de tienjarige aansprakelijkheid en garantie van BIK - Strontwoningbouw voor wat ze zijn ; waardeloos.

Tijd om ons nog maar eens te bezinnen over de juiste kleurkeuze van muren en de aankoop van bijvoorbeeld een nieuwe salon. Of liever, hoe ziet ons ideale nestje er uit ? 

We hebben warmte nodig.

Als eerste stap kocht ik in Den Haag deze grote gouden vogel dit weekend, die vrolijk tjilpt als je passeert, tot je er onnozel van wordt. Ha. Positief denken.

Ik kocht in Den Haag eveneens dozen vol `witte saliestokjes`, een kwestie van ons arme huisje te zuiveren van alle narigheid. Als de deur opent, val je steil achterover van de wurgende dampen, alsof je een boeddhistische tempel betreedt. Verzekeringsagenten, aannemers, postbodes ... ze kijken raar op van zo veel spiritualiteit. Ze banen zich een weg op de tast naar de living, diep in -en uitademend. Voor ze het goed en wel beseffen, heb ik ze in een oranje tuniek gewikkeld en liggen ze te knielen voor mijn Lucky Boeddha ...

Positief denken dus.

En als ik denk aan die sukkelaars op de Filipijnen ... wie ben ik dan om te zeggen dat ik zorgen heb. Mijn hart is bij hen.

Krisje van het Droomhuis.

Later deze week post ik nog de dolle avonturen van de Maesjes in Den Haag. We hebben weer ons best gedaan ...