Wilma, deze is voor jou !

Haagse Bluf,

We hadden een missie vorig weekend : Ga en amuseer u in Den Haag, Nederland.

Vol verse energie wipten we op zaterdagmorgen uit ons bedje en startten met het valiezen maken. DingDong, de bel. De aannemer, of het goed was of hij het dak kwam toeleggen met een plastiek zak.

Hele week niemand gezien. Niet nu !!!! Mijn hartslag bonkte in mijn keel, ik kookte van woede ...

Maar we zijn alsnog vertrokken, met een living vol emmers, want we hadden geen idee wat de weergoden van plan waren.

En wijle weg !

Al snel kruisten we de grens met onze buren en als beginnend fotografe wrijf je echt je ogen uit langs de Nederlandse autostrades ; architecturale hoogstandjes in de vorm van bruggen, windmolens, geluidsschermen en prachtige kantoorgebouwen. Je weet niet waar eerst te kijken.

We klopten onszelf een ongeluk bij het tellen van gele auto`s. Zo veel gele auto`s ! Een M van de MacDonalds was 10 punten waard en een boot op een trailer resette al onze punten. Te gek voor woorden. A l`improviste verzonnen regeltjes ... onze Noah werd er kierewiet van.

Den Haag zelf is een fijne, kleine stad met van die typische Hollandse herenhuizen. Het koningspaar woont er en het parlement zetelt er. Je vindt er het internationaal vredesgerechtshof. En toch heb je nooit het gevoel in een grootstad te zitten. Op een kwartiertje rijden met de (veel te dure) tram sta je op het strand van Scheveningen. Wat wil je nog meer ?

En bovendien zijn alle winkels er zeven op zeven open. Dus voor ons was het geen donker 11-november-weekend, maar een shopweekend in `t kwadraat.

Het shopverhaal krijgt nog een staartje. U herinnert zich nog de blog over de sluiting van DIDI, DIDI Dada. Het rouwproces is in volle werking en ik heb er ondertussen vrede mee niet meer te kunnen binnenwippen in mijn geliefde store in Leuven. Ironisch gezien is het nu een Jack&Jones-winkel, Noah zijn favoriete merk. Het kan verkeren.

DIDI - Den Haag. Echtgenoot en zoon droppen me in de winkel met de boodschap : laat je maar eens goed gaan ! Het mag ! en ze verdwijnen in het niets, een emotionele uitspatting vrezend ...

Ik kijk wat rond en stel vast dat er niks aantrekkelijks in de rekken zit. Waarschijnlijk is mijn brein zo ingesteld dat het niks meer leuk vindt van DIDI, een trauma dus. En dan heeft ne mens ne keer carte blanche en de visakaart van de echtgenoot ...

Komt daar Wilma op me afgelopen. Een vrolijke blonde verkoopster. Ze vraagt of alles naar wens is. Ik moet toegeven dat ik niks kan vinden ... en ik doe nog maar eens mijn verhaal : grootste fan van de Benelux, sluiting Leuven, tranen, shoppen in Nederland ...

Wilma heeft met me te doen. Ze plant me op een stoel en geeft me een kopje koffie. Ze heeft een verrassing voor me ... Ze verdwijnt en even denk ik dat ze is opgelost in het ijle, want ik zie haar niet meer terug.

Na een twintigtal minuten rijdt ze me echter een kledingrek voor met in avant première de kerstcollectie, exclusief voor mij !

Ik sta paf, zo veel liefde, zo veel warmte van zo`n lieve madame.

Ze duwt me in een pashokje en het showen kan beginnen. Ik voel me de ster !

Ik ben een gelukkig mens en beloof haar wat later dat ik haar zal eren in mijn blogje. Bij deze Wilma, dikke kus en hartelijk bedankt.

Moe en verzadigd eindigt de avond in het Novotelhotel. We eten er verschrikkelijk slecht en we delen het de ober ook mee. Dat we dat gedurfd hebben, da`s echt een primeur voor ons. Sorry, maar de mozarella in uw gerecht had meer weg van een gesmolten voetbal, dan van een fijne gegratineerde kaas.

We geraken aan de praat met een buur en voor we het weten komt het hele Zwarte Pieten verhaal aan de orde. Ter illustratie toont de man een foto op zijn gsm : Mora van Cora met in haar handen ... twee zwarte pieten dus ... De kinderen moeten net niet braken.

Maar de man in kwestie valt reuze mee. Wat later vergezelt ook zijn vrouw hem. En we beslissen de avond af te sluiten met de deze twee leuke Nederlanders.

Samen zijn we verwonderd over het feit dat onze culturen zo hard op elkaar lijken, maar toch ook weer zeer hard verschillen. De beste joke van de avond was wanneer ik vroeg waar ik een 10-beurten-kaart kon vinden voor de tram ... Een 10-beurten-kaart ? O, je bedoelt een 10-ritten-kaart ! Onze Hollander komt niet meer bij.

Nu je het zegt, een 10-beurten-kaart ... ik had er nog niet bij stil gestaan.

Op zondag wandelen we tot aan het strand van Scheveningen. Afwisselend strontregen, zonnenstralen en regenbogen. Wat een weer. Bij elke regenvlaag schuilen we in een cafeetje met een warme choco.

Ik haal er mijn hartje op en maak honderden foto`s. Wat een prachtige omgeving.

Bo en Noah zijn als twee puppy`s en lopen rondjes als gek.

Zalig.

De maandag hebben we gereserveerd voor de museums. We willen het Eschermuseum bezoeken. Maar we hebben het weer geflikt, de familie nooit georganiseerd, de museums zijn gesloten op maandag !

Godverdomme nog aan toe. Dus zit er niets anders op dan weer te gaan shoppen of liever vitrinekijken.

We splitsen ons op. De mannen laten in Chinatown hun haren knippen voor 10 euro. Ze maken er een sport van om op verplaatsing een kapper te bezoeken.

Het valt wat tegen bij de zoon, de communicatie met zijn Chinese kapster liep wat stroef en ze knipt er zijn hele bles af. Nummeltje viel  vool de jongen ? Met saus ?

Ik bezoek met Bo de Bijenkorf, een zeer wijs warenhuis, gelegen in een art-deco gebouw. Wat zullen we is gaan doen ?

Bo heeft hetzelfde gedacht als haar mama en wat later staan we foto`s te nemen in de trappenhal van het gebouw. Elke verdieping heeft zijn eigen gigantische glasraam. Wat ben ik toch blij met zo`n dochter! Niks shoppen, fotokes maken met haar mama ! Het personeel bekijkt ons wat vreemd.

Als we terug verenigd zijn met de mannen bezoeken we nog een Asian-African winkel. Bo wordt naar binnen getrokken door de honderden pruiken. Ze droomt van haar eigen pruik. Met onze warrige krullen willen we soms wel eens een glanzend haargordijn met pony.

Ze installeert zich achter de spiegel en gaat samen met de behulpzame verkoopster pruiken passen. Haar oogjes blinken. Echtgenoot en Noah snappen er niks van en schudden het hoofd. Weggegooid geld volgens haar broer. Gelukkig heeft ze haar mama en ik moedig haar aan. We kopen twee stuks en onze artistieke Bo is dolgelukkig.

En de pruiken zijn ondertussen al ingewijd, ze is er mee naar school geweest ! Zo fier op haar. Durven !

Ons weekendje eindigt op de achterbank van de auto. Samen met Noah ben ik verbannen naar de achterbank ... we kloppen onszelf murw en meppen elkaar blauwe plekken bij het zien van al die gele auto`s.

Dag Den Haag ! We komen terug !