Blijven oefenen Flip !

We hebben er een weekje Turkije op zitten. De bekende standaard all-in formule in één van die wondermooie hotels aan de zee in Lara, dichtbij Antalia.

Dat was dus het derde luik van onze vakantie. En het heeft deugd gedaan. Een zwembadvakantie om de zoon ook eens tevreden te stellen, na al onze cultuurreisjes. Bovendien was het voor de echtgenoot echt relaxen, na een jaar van hard labeur.

De heenvlucht was echter een ramp. Hoeveel keer ben ik al niet van de grond gegaan ? ... met een vliegtuig? Dit had ik nog nooit meegemaakt. Als kippen in een legbatterij ... een echt versleten en veel te klein vliegtuig, waar alles in los hing, wat kon loshangen. Pegasus noemde de maatschappij. Alsof we letterlijk, gezeten op de rug van een paard, door het luchtruim scheerden ... zonder teugels. Voor het eerst in mijn leven ervoer ik een gevoel van claustrofobie. We zaten dan ook op de allerlaatste rij. Mijn hart bonkte in mijn keel. Gelukkig heb ik op dat moment mijn rationele verstand dat zegt dat ik niet onnozel moet doen en heb ik mijn twee kids. We hebben UNO gespeeld tegen de sterren op ... vals spelen in het kwadraat. Wat hou ik toch van mijn snotapen.

We houden ook van Turkije en waren 20 jaar terug de pioniers in dit land. Toen de Belgen nog massaal naar Spanje trokken, dobberden wij al rond in onze Gullit (een omgebouwde vissersboot) en sliepen onder een prachtige sterrenhemel op het dek. Later ontdekten we de waanzinnig mooie super-de-luxe-hotels aan weggeefprijzen. En nu, hebben we het gevoel dat we niet meer de enigen zijn die zo houden van dit mooie land. En van massatoerisme word ik gek. Dus, het was alweer een paar jaar geleden dat we nog in Turkije geweest waren.

Vuurwerk

Ook al heb ik het na twee dagen bakken en braden al snel gehad ... het hotel heeft er alles aan gedaan dat de verveling niet kon toeslaan. Zo riep de dochter vanaf haar ligzetel op een bepaald moment : mama, niet bewegen en vooral niet naar rechts kijken ! en dus was ik getriggerd. Waarom mocht ik niet naar rechts kijken ? Boenk Boenk Boenk ... dat kon maar één ding betekenen : zwart en meer dan vier poten. Maar ik had me vergist. Een kleine zilveren slang ritste gratieus, zonder poten, van de dochter haar ligbed naar mijn ligbed ... dat hadden we nog niet meegemaakt en het personeel ook niet.

De morgen ervoor hadden we gezien hoe Joey, een kleine rosse kater, waar we vriendjes hadden mee gesloten een spartelende salamander naar binnenwerkte. En wij maar hopen dat ons ontbijt niet opspeelde bij zo veel geweld.

Om het enge-beestjes-verhaal af te maken ... op de fameuze gala-avond zaten we aan een fijn gedekte tafel, die naast het zwembad was opgesteld. Echtgenoot en zus kregen een zwart ding in de mot. Op het water worstelde een krekel in zwembroek met zijn rugslag. Blijven oefenen Flip ! En natuurlijk kwam Flip mijn richting uit. Wat had je gedacht. Zus kon het niet meer aanzien, stak haar hand in het water en hielp de krekel naar de kant. Waarop Flip masochistisch als wat, er voor koos om het verdrinken nog niet op te geven en terug ploeterde naar het water. Zus kon het nu echt niet meer aanzien, nam haar serviet, schepte Flip kordaat op, wandelde er rakelings mee langs mijn kop en installeerde hem onder een struik op 2 meter van mijn voeten. Daar moesten  ik en Flip even van bekomen. En da`s dan mijn zus : helemaal niet bang voor vieze beestjes.

Blijven oefenen Flip !

We hebben er ook een dagje Antalia tussen geschoven en dan leef ik helemaal op ; de gezellige drukte, de winkels en de zeer lieve Turken. Ook al hadden ze ons weer bij onze piet, die zeer lieve Turken dus. We waren er in geslaagd om een rondleiding cadeau te krijgen in een moskee, met een gratis aangeboden granaatappelthee, die je daar uit beleefdheid absoluut niet mag weigeren. En dus werd het kopje thee genuttigd aan de overkant van de moskee, bij een tapijtenhandelaar. Yeah !!! 

En nee meneer, de zeer lieve Turk, we waren niet op zoek naar een peperduur tapijt. Ik ben er nog in geslaagd om mijn plakkerige thee uit te kieperen over twee van zijn tapijten, tussen de benen van mijn zus door. Dus, veel heeft hij niet aan ons verdiend.

En deze hebben we Chartreux genoemd en volgepropt
met eten.

Voor de rest was het een zeer brave vakantie.

Wat me wel opviel was dat het obesitasgehalte rond het zwembad de laatste jaren in omvang is toegenomen. Wat is er toch aan het gebeuren met de westerse mensheid. Allemaal zeer ronde OlleBolleGijsen en OlleBolleMina`s. Niet gewoon rond, maar zeer rond. Zowel moeders, als dochters. Alsof het patroon zich herhaalt. Om van de vaders nog maar te zwijgen met hun hangbuikzwijn-syndroom.

Ik voelde me daar dus ok, om niet te zeggen zeer ok, pronkend in mijn bikini, jaja, Echtgenoot zei dat ik vooral dat gevoel moest vasthouden ... en volgende week weer niet moet beginnen zagen als ik op de weegschaal sta ... blablabla.

En het zwembad heeft voor nog een mijlpaal gezorgd ... die van Doei ! Moeder ! Salut en de kost en de wind van achter ! Daar snappen jullie niet veel van. Ik verklaar me nader.

Op een late namiddag trof ik zoonlief in het bijna lege zwembad aan. Over hem stond een Nederlandse blondine, oog in oog met MIJN ZOON. Het moment om mijn kleine jongen over te dragen aan de wereld van de vleesetende en alles verslindende vrouwen was aangebroken. Hier had ik mijn klein en lief ventje 13 jaar lang op voorbereid en getraind. Wat een gemene wereld is het toch.

NEE !!!! Hoorde ik daar het breken van een moederhart ? En echtgenoot zei dat ik me niet moest aanstellen. En de zoon zei, later op de avond, dat ik me niet moest moeien met zijn leven, toen ik vriendelijk informeerde naar die blonde vamp.

Mannen ! 

Ik ben ondertussen terug in België. De was hangt te drogen aan de waslijn. De strijk wacht.

Geheel onverwacht gisteren een Vuile Dinsdag gehouden. Trinny en haar gezin stonden voor de deur. De valiezen waren net aan de kant. We hebben ons geïnstalleerd op het terras, genoten van het zonnetje, het gezelschap en een Spritz Aperol (ah, ja !) en dan Vuile Frietjes van het Vuile Frietkot gegeten. Zalig.

En het belangrijkste ! Raf en Nelleke zijn terug in mijn leven, opgehaald uit hun onvrijwillige ballingschap. Ze volgen me de hele dag door, ik knuffel ze een ongeluk. Nelleke heeft er een groene snotvalling aan overgehouden, aan haar verblijf in het all-in kattenpension.

Maar dat komt wel goed, met veel liefde en vele kusjes.

Een fijne start van het nieuwe schooljaar !

Krisje van het Vuile Droomhuis (da`s erover).

De lichtvangers zijn er !

Ik had ze beloofd. De lichtvangers !

Na de vivisectie van de luchters waren er nog glazen ornamentjes overgebleven. Hoogtijd om er eindelijk iets mee te doen. Het idee was en zat al een tijdje in mijn hoofd. De uitvoering liet weer op zich wachten.

Ondertussen had ik een privéworkshop versierd bij mijn creatieve fimovriendin, Karin. http://kadewekdw.blogspot.be/
Ze had de hele zaterdag voor mij en de dochter gereserveerd om ons de basisregels van het fimokneden bij te brengen.

Voor het wisten hadden een heel leuk resulaat.

Ik had besloten om kralen te maken voor mijn lichtvangers. Zeer mooi.

Alleen moet ik toegeven dat ze in de lichtvanger overschaduwd worden door de andere gekochte kralen.

Niet erg. Ik heb de beginselen aangeleerd gekregen van het Fimo-knutselen en het proeft naar meer !

Toedeloe !

De foto`s zijn niet zo goed gelukt ... maar met een beetje verbeelding, zien jullie wel wat ik bedoel.

Krisje

Entomofobie ! Allemaal beestjes ...

Ik zal het maar toegeven, ik heb een fobie. En wat voor een eentje. Eentje die zich het vaakst uit als we op vakantie gaan. Ik ben waanzinnig bang voor insecten. Bang als in ... mezelf zo belachelijk maken dat het belachelijk wordt. De insecten zijn de vijand. Als ik een zwart beest zie, probeer ik al mijn lichaamsholtes toe te houden, zeer moeilijk met al dat geschreeuw, en zoek ik altijd een vluchtweg.

Ik kan het niet beschrijven, vind er niet de juiste woorden voor. Het is echt een angst ... hoge hartslag, koude rillingen over mijn rug en vooral een gevoel van paniek. Alsof ik de controle kwijt ben over de situatie.

Mijn eerste kennismaking met het zwarte geslacht, dateert van heel lang geleden. Een picknik in het kastanjebos. We zijn aan het opruimen en ik draag in mijn kleine armpjes badmintonraketjes. Op mijn benen drie vampieren, die het bloed uit mijn beentjes lurken. Een allereerste oerkreet van afgrijzen volgt.

Vermoedelijk waren het teken, in 1974 spraken we nog van bloedzuigers. Jakkes.

Ik groei braaf (haha) op tot een volgzame tiener van 16. Een appartementje in Nieuwpoort. Het raam staat open. Het is valavond en het schemert al een beetje. Ik lees een boek en voel iets kriebelen op mijn knie. En dan sta ik oog in oog met twee fluogroene knikkers van oogballen. Een joekel van een sprinkhaan lacht me uit, een grijns op zijn lelijke snuit en dan stuitert hij weg. Mijn gekrijs veroorzaakt een tsunami. De seaking wordt uitgestuurd. Flip is verdwenen en mijn moeder kan me elk moment wurgen, zo verschoten dat ze was.

Toen dacht ik nog niet aan een fobie. Het overkwam me toevallig.

Met de intrede van echtgenoot, kwam ook de fobie in mijn leven. Tiens ?

We verkeerden nog, toen we besloten op vakantie te gaan naar Tunesië. Wat een romantische eerste vakantie had moeten worden, is deels uitgedraaid op een nachtmerrie. De eerste week was ik doodziek, werd platgespoten met medicatie, ijlde en vroeg achter mijn mama. Arme echtgenoot deed nochtans zo hard zijn best. De tweede week planden we een excursie door de woestijn, met overnachting om de eerste week goed te maken.

Ik herinner me nog dat we aankwamen bij het hotelletje in de Sahara. Mijn armen en polsen gekneusd van het vasthouden van kamelenteugels. Ik had zonet vastgesteld dat ik best nooit meer op een kameel kon gezet worden. Het was al donker toen we arriveerden. Het hotel, als enige lichtbron in die o zo grote woestijn. Ik wist niet wat me overkwam. Elke tegel op de vloer was bezaaid met kevers, kakkerlakken en sprinkhanen. Ik sloeg tilt. Bang, bang, bang. Een bezorgde Tunesiër vroeg aan echtgenoot wat er met me mis was. Ik heb indruk gemaakt.

Echtgenoot plantte me op een bed en ging zich verder informeren aan de balie. Bij terugkomst zat ik nog steeds in shock op het bed. In de badkamer was er ondertussen al een kever van 5 cm lang doodgemept.

Die nacht heb ik mezelf ingepakt als een mummie, enkel mijn neus nog vrij. Geen airco. En zo ben ik in de arm van echtgenoot gekropen. Bang voor wat er nog komen zou. En toen besefte ik dat er iets mis was.

Echtgenoot had de kans om nog alles af te blazen, hij hoefde niet met me te trouwen, hij kon nog terug. Want vanaf dat moment werd elke vakantie zenuwslopend. Bij aankomst op de luchthaven in het land van bestemming, kijk ik alleen maar naar de grond, altijd in nerveuze waakstand. Niet leuk.

Nog fijne verhaaltjes.

Op onze honeymoon in Thailand sprak ik de gevleugelde woorden dat het best wel allemaal meeviel. En echtgenoot wist wel beter, zag de kevers kruipen, waar ik ze niet zag ...

Na een week was ik alweer wat relaxter. Overmoed. En dan staat daar plots een reus van een krekel op het voetpad. Of mevrouwtje effe aan de kant wil gaan. Natuurlijk, meneer de Krekel. We zaten op de autostrade van Chiang Mai en ik ben in `t midden van de weg beginnen lopen, tussen de auto`s ...

Op de terugweg naar de luchthaven van Bangkok werden we gebracht in van die standaardbussen, voor de Thai zelf. Die bussen en de zitplaatsen zijn niet breed. De gemiddelde heupomtrek van een Thai is 90 cm, zijn hoogte 160 cm ... het gangpad van de bus was zeer smal. Ik plakte uitgeput tegen het venster... voelde ik iets kriebelen in mijn haardos, was er me iets ontgaan ? Krab, krab, krab in mijn haar en daar kwam een sprinkhaan tevoorschijn. Ik herinnerde me nog dat ik over echtgenoot ben geklommen en vervolgens zes keer het gangpad ben op en af gerend. Zijdelings, al huppelend, want mijn bekken was te breed. Hilariteit alom.

Ik heb een dieptepunt bereikt in Bangkok. We waren er met de kinderen neergestreken. Wat ik nog niet verteld heb, is dat ik vaak op verplaatsing een Darm-Alarm heb. En dan moet er gespurt worden.

We zaten die avond te eten in een proper en verzorgd restaurantje. Ik was zo dom geweest om de gratis aangeboden ijsthee op te drinken. Het duurde niet lang of ik voelde die drang om vulkanisch uit te barsten. Het volgende moment vertrok ik met mijn zoontje van acht naar het hotel. Ik herinner me nog dat kleine handje in mijn hand. Blij dat hij voor zijn mama mocht zorgen.

En toen zag ik vanuit mijn ooghoek een reusachtige kever op de grond. Op dat eigenste moment duwde ik mijn kleine ventje tussen mij en de kever. Zo`n oergevoel dat me overviel; mijn zoontje moest me beschermen! Ik schaamde me dood en besefte dat het zo niet verder kon. We gingen verder en ik zei kom jongen, we gaan terug naar dat mooie beestje kijken. En we zijn gaan kijken, met knikkende knieën. Als een beschermende mama heb ik hem gezegd dat hij zich geen zorgen moest maken. Maar toen wist al, dat het te laat was ... de fobie heeft zich genesteld in beide kinderen.

Er is nog zo`n leuk Darm-Alarm verhaal. We hadden een hele week insectenvrij en bacterievrij door Java getrokken met de kids. We maakten een oversteek met een gammele ferry naar Bali en werden opgevangen door een gids en een lekkere fruitsmoothie.

Yep, binnen het half uur tokte ik op echtgenoot zijn schouder die voor me in het busje zat. Ik zag groen. Er werd nog gestopt om de valies uit de koffer te halen, en op zoek te gaan naar Immodium ... het was geen gezicht ... onze hele inboedel die te grabbel lag op de weg.

En voor die immodium was het ondertussen te laat, dat wist iedereen, want die fruitsmoothie zat ondertussen in mijn endeldarm, klaar om afgevuurd te worden.

We reden nog effe verder ... en het zoontje, dat naast me zat zei dat ik flink moest zijn en nam mijn hand vast om me te sussen.

De chauffeur is moeten stoppen ! Hij vond een verloederd tankstation met openbare toiletten. Ik moest de parking nog oversteken. Jezus, nog aan toe, het ging maar net, duizenden ministapjes, met de knieën tegen elkaar geduwd. Het toilet was een gat in de grond, geen deuren en een biotoop voor al wat zwart was en meer dan vier poten had.

Ik weet nog dat ik daar ter plaatse ten onder ging ... de darmen of de fobie ? Ik hoor de zoon nog roepen: Mama, er zitten drie gekko`s boven je kop. Ik zag hoe zijn papa zijn hand over zijn mond drappeerde. Stopt ermee ! Godverdekke !  Hij was bang dat ik ter plaatse zou flauw vallen.

De waanzin.

Los van de insecten was Bali voor ons het eiland waar we alle vier zijn ziek geworden. Bij een uitstap naar een vruchtbaarheidstempel, in dat zelfde busje, was het nu de beurt aan onze jongen om zich misselijk te voelen. Het was hem nog nooit overkomen. Hij had zich al twee dagen volgepropt met lekkere gazpacho. Olé.
Ik zei dat hij best op de achterbank even kon gaan liggen, toen we zelf uit het busje stapten om de tempel te gaan bezoeken. En dus waren wij net van de bus. De chauffeur had pech. Onze jongen braakte als een echte excorsist 3 liter gazpacho door de bus, tot in de nek van de chauffeur. De excursie was daar meteen geëindigd. De arme chauffeur mocht gazpacho kuisen. We hebben hem een fooi gegeven, waar hij nu, 3 jaar later nog kan op teren.
We waren berucht in Bali.

Ik heb nog vele verhalen. Van leguanen onder de zonnestoel, van de neushoornkever op het communiefeest bij vrienden, van gekko`s in de douche, van wespen in mijn bloes, van reusachtige bloedzuigers, van een gigantische sprinkhaan op de schouw van schip. What the fuck, zelfs op open zee, ben ik niet meer veilig.

Op vakantie gaan ... ik weet het nog zo niet. Ik voel me het veiligst op de Noorderlijke flanken van de wereldbol, te beginnen vanaf Holland en dan altijd omhoog.

Echtgenoot wil dat ik in therapie ga. Zeker nu we plannen hebben om ooit in Bangkok te gaan wonen. We zijn beiden niet opgewassen tegen al die space invaders.

Maar therapie ? Ik sterf nog liever dan dat er zo`n zwart monster op mijn hand wordt gezet. En toch zal het moeten.

Ik vind het jammer dat mijn fobie onze vakantie bepaalt. Langs de andere kant hebben de kids een resem van te gekke verhalen om door te vertellen aan het nageslacht.

En zelf hebben ze ook de smaak te pakken, ze flippen als twee dollemina`s als er een spin in huis zit.

Echtgenoot is dan altijd een beetje boos op mij. Da`s jouw fout ! 

Het kan natuurlijk ook in de genen voorprogammeerd zijn. Hm ?

Wat denken jullie ?

I am back and I am black !

I am back and I am black ! Eigenlijk bruin, maar dat rijmde niet.

U had het al gemerkt, hiernaast. Ons Krisje is terug een brunette. Terug naar mijn roots, de italian vibes, la mamà is back. Ik had de rode haren nu weer even gehad, alweer een jaar. En ik had het gevoel dat mijn rosse haren niets meer of niets minder waren dan een bos droge stro, klaar om elk moment in de fik te gaan met al die hoge temperaturen van de laatste weken.

Bovendien keek ik niet echt meer uit naar die maandelijkse haarkleuringen. Anderhalf jaar terug zat ik bij de kapster en voelde hoe koude rillingen me over de rug liepen. Allergisch als wat. Ik had het gevoel dat er brandend zuur op mijn hoofdhuid gesmeerd was ... zou nog kunnen, aangezien mijn zusje de kapster van dienst is, revenge of the sister, (haha). Enfin, ik was net niet flauw gevallen van de pijn.

Dus, nu is het altijd een beetje bang afwachten wat de chemische cocktail op mijn kop zal geven ... Ik ga er van uit, nu ik terug een originele sexy brunette ben, dat ik wat minder mijn haren zal moeten kleuren.

En voor je het weet staan er weer een pare grijze sprieten op de loer... en zo blijft een mens bezig, natuurlijk.

Bij thuiskomst van de kapper hingen er drie dertienjarigen op de bank.

Mevrouw, u ziet er anders uit en dan de zoon : mama, je ziet er streng uit met je donkere haren.

Waarop ik riep : Nu naar bed, godverdomme !

Drie dertienjarigen vielen met open mond van de bank.

Waarop ik : Grapje, je zei toch dat ik nu strenger was. Ik deed even de test.

Twee van de drie dertienjarigen wilden zo snel mogelijk verdwijnen en hebben compassie met de zoon en zijn zotte mama.

Voor de kinderen was opgroeien met een regenboogmama heel verwarrend. Op de kleutertekeningen sta ik steevast met een bonte mix van bruine en rode krabbels. Ons dochtertje wist het op den duur ook niet meer. En onze jongen, stelde voor, toen hij een jaar of vier was, dat ik mijn haren blond moest kleuren, zoals zijn kopje toen. Want voor onze narcist was blond het summum van schoonheid en wijsheid.

De blog over de vroegtijdige dood van DIDI heeft heel wat reacties uitgelokt. Steun -en rouwbetuigingen. Zo schoon. En wat ik kan besluiten is dat het woord Maastricht (en **** Hollanders, maar dat telt niet, dat zijn twee woorden) wel heel vaak is gevallen. We hebben ondertussen al een half busje gevuld met supporters. En aan het stuur, mijn nicht, de opperchauffeuse van Belgenland. Busje komt zo, Busje komt zo.

De eerste Maastricht-trip is een feit. Here we come !

Ik was vorige week op stap met een vriendin in ons mooie Leuven. Het was daar ook dat ik in de DIDI-store overmand werd door verdriet en was maar wat blij dat ik daar niet alleen stond en dat we samen konden lachen om de genante situatie. Nadien zei ik haar : Dat bedoel ik dus met HSP.

We hadden het er al eerder over gehad. HSP, hoogsensitief. Als in : zot worden van lawaai en drukte, huilen bij dieren en kinderleed, ruiken als een drughond, lage pijngrens, perfectionist, creatief en zo zot als een achterdeur.

Ik weet sinds een viertal jaar dat ik zo ben.

Het verklaart voor een stuk waarom ik in Madrid mijn middenvinger opsteek naar Stierendoders, waarom ik in Thailand een Thai aanviel omdat hij te ruw was met zijn paard, waarom ik een film maar één keer kan zien, waarom ik mezelf plat spoot met epidurale vloeistof tijdens mijn bevallingen, jammer dat het pompje gelimiteerd was,  waarom dokters altijd zeggen, het is niet zo erg mevrouwke ..., waarom ik gecrasht ben op mijn werk, omdat ik niet mocht falen.

HSP`ers krijgen een massa prikkels binnen, meer dan normaal en hebben tijd nodig om deze te verwerken. Als er tijd te weinig is, flippen ze.

Mijn vriendin twijfelde zelf of ze ook niet HSP was, wat me niet zou verwonderen. 20 procent van de bevolking is er mee gezegend, maar niet iedereen is zich er van bewust dat hij het heeft.

Kijk gerust eens op de site van www.hspvlaanderen.be en doe er de test. Of google Elaine Aron, zij was één van de eerste die er mee naar buiten kwam en er boeken over schreef.

Nog effe iets grappigs, hoewel...

In mijn blog Mayday, mayday. Dinsdag, naaidag, schreef ik ergens dat we in de knoei zaten met het tekenen van een naaipatroon en dat het patroon getekend was in braille en enkel kon ontcijferd worden door een slimme labrador. Waarop de dochter dan zucht ... mama, honden kunnen geen braille lezen.

Enfin, deze blog staat nu op een link-trailer van de Nederlandse brailleliga. Oh My God !

Kus van een slimme en zeer gevoelige brunette.

Supermama met rood haar !

Mama met de poes. Rood-bruin haar en rode nagels.

DIDI dada !

Een zwarte dag in de geschiedenis van Krisje van het Droomhuis. DIDI-Leuven is niet meer. Geen bloemen, noch kransen.

Once in a lifetime gebeurt het onverwachte ... niet de prins op het witte paard kruisen, niet de lotto winnen, niet afvallen tot maatje 36 (hallo!), maar wel de kledingwinkel vinden waar je thuiskomt.

Ik heb DIDI leren kennen toen ik nog aan slavenarbeid deed bij Belgacom-Leuven. Tijdens de middagpauze gingen we op zoek naar comfort en compensatie als tegenwicht voor al die agressieve klanten, voor al dat hard labeur. Haha. En zo ben ik op een mooie dag in deze nieuwe winkel beland.

Hollands, jipie ! Realistische maten, geen barbietoestanden en vooral zeer origineel. Want als Aquarius-vrouwtje (zeer eigenwijs) met een Leeuw-ascendant (zeer trots) is saai, klassiek en modaal niet aan de orde. Voor mij een tikje extravagantie please. En pareltjes en bloemekes. En dat vond ik hier.

En al gauw volgde de rest van mijn Belgacomcollegaatjes. Maar ook mijn vriendinnen moesten er aan geloven. Wie Kris zei, zei DIDI. Ik was hun marketingmachine. Echtgenoot zei dat ik moest stoppen met DIDI zo te promoten, omdat ik dan zelf niet meer origineel uit de hoek kwam.

Ik heb vorig jaar een poging gedaan om mijn kleedjes te tellen. Ik ben gestopt bij 100. Ik krijg het ook niet over mijn hart om mijn gekoesterde kleedjes weg te gooien.

Ik koop 90 % van mijn kleding alleen bij hen. Shoppen an sich was niet meer zoals vroeger, hele winkelstraten afschuimen met pijnlijke voeten ... ik had één winkel en wipte er binnen en buiten. Dat was shoppen geworden.

De mooiste momenten waren als ik in Amsterdam over de drempel van een heilige Didi-store binnenstapte en ik met veel triomf werd onthaald door een stoet van enthousiaste verkoopsters die me veel slijm rond de oren kletsten en me kwijlend complimenteerden met mijn outfit. En dan zei ik steevast : Ik ben de grootste DIDI-fan van de Lage Landen. Wat straalde ik.

Geregeld gingen we met de vriendinnen naar de beruchte koopavonden, die dan gevolgd werden met een hapje en een drankje en veel blablabla. Zalig.

Tot deze week de verontrustte mail kwam van Trinny. Subject : Didi-alarm. Didi en faling in dezelfde zin, of ik daar iets van wist ? 

Dit moest een grap zijn. Effe gegoogeld, niks gevonden. Ik dacht aan een reclamestunt.

Een dag later kwam de bevestiging van een vriendin die zaterdag in `t stad was en had gezien hoe de winkel gesloten was, wegens opheffing. En nog later kwam de verdoemde mail van DIDI zelf. Het licht gaat uit.

Misschien is het wel mijn fout ?

Begin dit jaar voelde ik in mijn kleine tenen dat het niet goed zat met mijn favoriete winkel. Het is crisis. En waar ze vroeger twee acties op een jaar deden, was er nu elke maand iets nieuws. En elke keer ik in Leuven kwam vroeg ik : Jullie gaan toch niet sluiten ? Onderdrukt paniekstemmetje. Maar nee, mevrouw, we hebben net nog alles heringericht, geschilderd ... En dan was ik weer gerustgesteld.

Maar evengoed op verplaatsing viel ik die arme verkoopsters lastig. In Venlo, Rotterdam, Maastricht, Genk ... overal ging ik checken of ze nog kredietwaardig waren. Ik denk dat ondertussen mijn robotfoto (met DIDI-kleedje) al circuleerde in de hele Beneluxgroep.

En ik ben bang dat ze in Leuven mijn gezaag niet meer konden hebben en dan maar finaal door de knieën zijn gegaan. Daar is ze weer, dat ambetant mens ! Laten we nu maar snel de boel sluiten !

En nu ? Wat zal ik dragen ? Volgens echtgenoot heb ik nog kleren voor een heel jaar ... hahaha, wat lach ik me een breuk. Mannen kunnen o zo grappig zijn.

Ik zou nog zeggen dat ik mijn kleedjes voortaan zelf maak, maar de strijd tussen mij en de naaimachine is nog steeds niet gestreden.

Hopelijk is het slechts de winkel van Leuven ... de ene slechte appel in de mand. Hopelijk is de hele mand niet rot en valt het hele Colteximperium (Didi, Steps, Superstar) niet als een kaartenhuisje in elkaar.

We gaan terug moeten shopnamiddagen inleggen naar de DIDI`s van Antwerpen en Maastricht. 

En Leuven zal nooit meer hetzelfde zijn.

Snif.

Ik ben er deze namiddag langs geweest. Oh My God ! De verkoopster kwam naar me toe en vond het zo erg ... voor mij. Ze had aan drie klanten gedacht, waaronder ik, die het nieuws wel heel verschrikkelijk zouden vinden. Zij spreekt dat heel België zal worden afgestoten. Oostende en Hasselt zijn al aan `t sluiten.
En de bedenking kan gesteld dat ook Nerderland zelf winkels zal afstoten.
De situatie zelf was er één van zeer grote treurnis. De DIDI-winkel was onherkenbaar. De kleedjes, die eens juweeltjes waren, lagen nu te grabbel in dozen. Een massa vrouwen, zonder de DIDI-ziel, die zich te pletter storten op MIJN KLEEDJES. Ik voelde me als verdoofd, klank viel weg en ik maakte even oogcontact met een verkoopster aan de kassa en voor ik het wist schoot ik vol. Tranen in mijn ogen. Mijn DIDI-winkel was dood ... dit was een bende losgelaten madammen in een groot en koud magazijn. Verschrikkelijk. Op dat eigenste ogenblik heb ik voor mij afscheid genomen van mijn favoriete winkel.
Vreselijk.

Who you gonna call ? Ghostbusters !

Nachtelijke activiteiten in Het Droomhuis.

Bij temperaturen van 30 graden en meer hebben we besloten om maar niet de uitgeputte airco te laten draaien, maar te kiezen voor romantiek en moonlight in de slaapkamer. We slapen op het gelijkvloers en hebben de laatste dagen het schuifraam wagenwijd open gezet. Met een klaterend fonteintje op de achtergrond en het silhouet van 4 platanen met glinsterende lichtkristallen liggen we te dromen en te rollebollen in ons bed.

En spannend is het ook, want we zetten letterlijk onze deur open. Iedereen kan binnen wippen.

Vorige week werd ik wakker van een fijne discussie tussen vader en zoon en kon nog net verhinderen dat zoonlief de kop werd ingeslagen met een fles massageolie.

N. kwam na middernacht onze slaapkamer binnengewandeld met een zaklamp. De echtgenoot zijn hart stond stil en wou de aanval inzetten ... toen bleek het dus om junior te gaan, die op zoek was om 2 uur `s nachts naar mijn handtas. Een lang verhaal, maar in mijn handtas zat zijn acnézalfje.

Sinds deze week moet ik officieel opkijken naar mijn jongste. Hij meet nu bijna 174 cm, het profiel van een jong volwassene met een zaklamp in het donker in mijn slaapkamer ... kippenvel.

Ik heb vaak mijn moeder een hartstilstand bezorgd, zonder dat ik er erg in had. Als kind had ik vaak last van enge dromen. Met zo veel fantasie ... zucht. Ik ging steevast op zoek naar mijn mama, die me dan geruststelde en terug in bed legde. De allerlaatste keer zal ik twaalf geweest zijn. Op dat moment een halve kop groter dan haar. En aangezien ik haar niet bruut wilde wakker maken, nam ik haar hand vast en wachtte op een teken van leven. Achter mij een joekel van een venster, waardoor de straatlantaarn haar licht scheen en mij omtoverde in een verlicht wezen met vlechtjes dat haar hand vasthield. Enfin, ze heeft niet gekrijst, zeer flink van haar. Maar het was de laatste keer dat ik passeerde aan haar bed.

Vannacht was weer zo`n nachtje dat ik om 3 uur klaar wakker was. Froggy, de echtgenoot zat er voor niks tussen ... euh.

Dus sta ik maar op, ga koffie drinken, maak plannen om rokjes te naaien, schrijf nachtelijke blogs en kruip dan tegen het ochtendgloren terug in mijn bed.

Ik probeerde de slaap te hervatten. Het lukte me bijna, tot dat ik een vreemd geluid opmerkte. Als een party ergens in de verte. Ik kon me niet voorstellen dat er op dit belachelijke uur iemand in de straat de radio zou open zetten ... Vreemd. Ik luisterde en probeerde het te plaatsen en zette me rechtop in bed. Dit geluid kwam uit ons huis. Een liedje ? Mijn hart klopte nu al wat sneller. Met klamme handjes ging ik op zoek naar de bron, ondertussen Froggietje wakker gemaakt. Sorry schatje.

Eerste deur open, de hall, het geluid werd sterker. Ik onderscheidde nu Clouseau. Tweede deur open, de badkamer ... derde deur, de deur van de sauna, het geluid loeide me om de oren. Daar gaat ze ... speelde monotoon en krakend, in de ongebruikte CD-speler van de infraroodsauna. Boenk Boenk Boenk deed mijn hart en nu moest ik dat onding nog het zwijgen opleggen, vooraleer iedereen in huis zou wakker worden door het gekwaak van Koentje Wouters. Heb op alle knopkes geduwd, tot het ding dood leek. En zelf was ik ook bijna schijndood.

Echtgenoot wist me te vertellen dat het nog gebeurd was, vorige week.
Hier gebeuren soms nog rare dingen ; spiegels die `s nachts van de muur vallen, de gashaard die spontaan begint te branden, zenders die verspringen bij het TV-kijken. Maar we hebben dat altijd als toevalligheden omschreven of geweten aan de tekortkomingen van de bouwfirma.

Langs de andere kant, hebben we in onze familie allemaal wel iets dat ons aantrekt en tegelijkertijd afschrikt van de paranormale werelden.

Als tiener was ik er bang voor ... heb nachten onder mijn dekbed liggen gratieus te stikken, omdat ik dacht dat er een geest, een oud vrouwtje, naast mijn bed stond. Ik heb als tiener ook een periode gehad dat ik dingen op voorhand aanvoelde. Ik plakte bijvoorbeeld babynamen op ongeboren babies, die ook nog eens bleken juist te zijn... Een waarzegger heeft me ooit in de oren gefluisterd dat ik het in me had. Maar eerlijk gezegd was ik er bang voor en heb het altijd van me af geduwd. Ik bleef `s nachts bibberen en durfde niet naar het toilet, bang om op overleden familieleden te botsen in de hall. Belachelijk, ik weet het.

En het is er uitgegroeid. Gelukkig en nu vind ik het allemaal spannend. En ik ga nu met een volle blaas `s nachts op wandel. Ha !

We hebben in onze familie een zeer rationeel persoon. Een pure Stier. Met zijn vier poten op de grond, geen zweeftoestanden voor hem. Een realist. Een scepticus. En al die paranormale dingen, daar lacht hij mee. Of lachtte hij mee.

Want hij heeft nu zijn eigen geest ! En wat is hij er blij mee !

Hij werd een tiental jaren terug eigenaar van een zeer charmant huisje. Het huisje had een ongelukkige geschiedenis van huurders en verhuurders, alsof niemand er geluk vond. Tot hij het kocht. En al snel bleek dat hij er niet alleen woonde. 

Toen hij er al even woonde kwam het verhaal naar boven. Een oudere buurman wist te vertellen dat er een ongelukkige tiener zelfmoord had gepleegd.

We kunnen alleen maar vermoeden dat het om de energie van deze jongen gaat. 

Zo nu en dan ziet hij of zijn bezoek een schaduw, een lichtflits, gaat het licht aan en uit, draait de sleutel uit het slot, staat er een wezen in zijn veranda als hij de oprit komt opgereden, wordt hij gevolgd op de trap, worden er woordjes in zijn oor gefluisterd, als hij probeert te slapen ... 

Maar mijn flinke familielid is niet geneigd een medium in te huren en wil de situatie laten zoals ze is. Het werkt met hun tweetjes. 

Het levert altijd spannende verhalen op als we allemaal samen rond de tafel zitten. Hilarisch. En gelukkig zijn hij en zijn vriendin de rust zelve en freaken ze niet. Het is hem, de meest nuchtere ziel van Belgenland, toch maar overkomen. 

Kus

Krisje van het Spookhuis !

Over elfjes en zielige lasagnepaardjes.

Het is bijna 45 graden op mijn pinkie bureautje. Ik heb deze middag nog een poging ondernomen om er te werken, maar binnen de kortste keren had ik een vlammende hoofdpijn. Zou het dan toch de warmste dag van het jaar zijn ?

Deze namiddag heb ik mijn PC verhuisd naar onze koelere living. Dat scheelt 20 graden.

Met zicht op de televisie, waarop ik getrakteerd werd door het zes-uur-journaal. Praktisch denkt een mens dan.

En dan die keiharde beelden : de brute mishandeling van paarden in Roemenië. Daar zat ik dan frontaal voor onze gigantische TV. Het enige wat ik kon bedenken was wegduiken achter mijn labtopscherm en mijn vingers in mijn oren steken. Verschrikkelijk !!!!

Ik word daar misselijk van, voel me schuldig aan het mens-zijn. De mens, het meest wreedste ras dat er bestaat. Enig in zijn soort. Ik kan daar niet bij. 

Waar moet dat toch naar toe met deze klote wereld vol sadistische mensen ? 

De rest van de avond worden er geen nieuwsuitzendingen meer gezien. Een verbod voor het hele gezin.

Hoe blij ik ook ben dat Gaia in de bres springt voor deze sukkelaars, hoe moedig ik ze ook vind om in die apenlanden te gaan filmen, hoe hard ik ze ook steun ... mijn kleine hartje kan al die beelden niet verwerken. Vannacht lig ik er wakker van en huil ik stille tranen.

Gelukkig kan ik op zo`n momenten wegvluchten in mijn fantasiewereld. Ik had het idee om voor mijn lieve lezers een schermachtergrond te ontwerpen, maar ik heb totaal geen idee of jullie daar zitten op te wachten.

Dit was alvast een eerste idee. Een hoopje zomerkonijntjes ! 

Nadien ben ik gaan rommelen in oudere ontwerpen en ik vond zo waar een onafgewerkt ontwerp : de dochter en de klaproos.

En nu is het dus afgewerkt. Het kleine elfje is ondertussen een mooie prinses van 16. 

Vanavond gaat al mijn liefde naar die onnozel gemepte paardjes. En ik droom in mijn Droomhuis dat ik ze op een dag mag koesteren in mijn fantasiewereld, vol liefde, roze wolkjes en groene weides.

En voor alle meppers droom ik een wrede hel. Want dat verdienen jullie. Niets meer niet minder. 

Geen happy blog deze keer, ik ben oprecht van mijn sokkel geblazen. 

Liefs,

Krisje van het Droomhuis.