Who you gonna call ? Ghostbusters !

Nachtelijke activiteiten in Het Droomhuis.

Bij temperaturen van 30 graden en meer hebben we besloten om maar niet de uitgeputte airco te laten draaien, maar te kiezen voor romantiek en moonlight in de slaapkamer. We slapen op het gelijkvloers en hebben de laatste dagen het schuifraam wagenwijd open gezet. Met een klaterend fonteintje op de achtergrond en het silhouet van 4 platanen met glinsterende lichtkristallen liggen we te dromen en te rollebollen in ons bed.

En spannend is het ook, want we zetten letterlijk onze deur open. Iedereen kan binnen wippen.

Vorige week werd ik wakker van een fijne discussie tussen vader en zoon en kon nog net verhinderen dat zoonlief de kop werd ingeslagen met een fles massageolie.

N. kwam na middernacht onze slaapkamer binnengewandeld met een zaklamp. De echtgenoot zijn hart stond stil en wou de aanval inzetten ... toen bleek het dus om junior te gaan, die op zoek was om 2 uur `s nachts naar mijn handtas. Een lang verhaal, maar in mijn handtas zat zijn acnézalfje.

Sinds deze week moet ik officieel opkijken naar mijn jongste. Hij meet nu bijna 174 cm, het profiel van een jong volwassene met een zaklamp in het donker in mijn slaapkamer ... kippenvel.

Ik heb vaak mijn moeder een hartstilstand bezorgd, zonder dat ik er erg in had. Als kind had ik vaak last van enge dromen. Met zo veel fantasie ... zucht. Ik ging steevast op zoek naar mijn mama, die me dan geruststelde en terug in bed legde. De allerlaatste keer zal ik twaalf geweest zijn. Op dat moment een halve kop groter dan haar. En aangezien ik haar niet bruut wilde wakker maken, nam ik haar hand vast en wachtte op een teken van leven. Achter mij een joekel van een venster, waardoor de straatlantaarn haar licht scheen en mij omtoverde in een verlicht wezen met vlechtjes dat haar hand vasthield. Enfin, ze heeft niet gekrijst, zeer flink van haar. Maar het was de laatste keer dat ik passeerde aan haar bed.

Vannacht was weer zo`n nachtje dat ik om 3 uur klaar wakker was. Froggy, de echtgenoot zat er voor niks tussen ... euh.

Dus sta ik maar op, ga koffie drinken, maak plannen om rokjes te naaien, schrijf nachtelijke blogs en kruip dan tegen het ochtendgloren terug in mijn bed.

Ik probeerde de slaap te hervatten. Het lukte me bijna, tot dat ik een vreemd geluid opmerkte. Als een party ergens in de verte. Ik kon me niet voorstellen dat er op dit belachelijke uur iemand in de straat de radio zou open zetten ... Vreemd. Ik luisterde en probeerde het te plaatsen en zette me rechtop in bed. Dit geluid kwam uit ons huis. Een liedje ? Mijn hart klopte nu al wat sneller. Met klamme handjes ging ik op zoek naar de bron, ondertussen Froggietje wakker gemaakt. Sorry schatje.

Eerste deur open, de hall, het geluid werd sterker. Ik onderscheidde nu Clouseau. Tweede deur open, de badkamer ... derde deur, de deur van de sauna, het geluid loeide me om de oren. Daar gaat ze ... speelde monotoon en krakend, in de ongebruikte CD-speler van de infraroodsauna. Boenk Boenk Boenk deed mijn hart en nu moest ik dat onding nog het zwijgen opleggen, vooraleer iedereen in huis zou wakker worden door het gekwaak van Koentje Wouters. Heb op alle knopkes geduwd, tot het ding dood leek. En zelf was ik ook bijna schijndood.

Echtgenoot wist me te vertellen dat het nog gebeurd was, vorige week.
Hier gebeuren soms nog rare dingen ; spiegels die `s nachts van de muur vallen, de gashaard die spontaan begint te branden, zenders die verspringen bij het TV-kijken. Maar we hebben dat altijd als toevalligheden omschreven of geweten aan de tekortkomingen van de bouwfirma.

Langs de andere kant, hebben we in onze familie allemaal wel iets dat ons aantrekt en tegelijkertijd afschrikt van de paranormale werelden.

Als tiener was ik er bang voor ... heb nachten onder mijn dekbed liggen gratieus te stikken, omdat ik dacht dat er een geest, een oud vrouwtje, naast mijn bed stond. Ik heb als tiener ook een periode gehad dat ik dingen op voorhand aanvoelde. Ik plakte bijvoorbeeld babynamen op ongeboren babies, die ook nog eens bleken juist te zijn... Een waarzegger heeft me ooit in de oren gefluisterd dat ik het in me had. Maar eerlijk gezegd was ik er bang voor en heb het altijd van me af geduwd. Ik bleef `s nachts bibberen en durfde niet naar het toilet, bang om op overleden familieleden te botsen in de hall. Belachelijk, ik weet het.

En het is er uitgegroeid. Gelukkig en nu vind ik het allemaal spannend. En ik ga nu met een volle blaas `s nachts op wandel. Ha !

We hebben in onze familie een zeer rationeel persoon. Een pure Stier. Met zijn vier poten op de grond, geen zweeftoestanden voor hem. Een realist. Een scepticus. En al die paranormale dingen, daar lacht hij mee. Of lachtte hij mee.

Want hij heeft nu zijn eigen geest ! En wat is hij er blij mee !

Hij werd een tiental jaren terug eigenaar van een zeer charmant huisje. Het huisje had een ongelukkige geschiedenis van huurders en verhuurders, alsof niemand er geluk vond. Tot hij het kocht. En al snel bleek dat hij er niet alleen woonde. 

Toen hij er al even woonde kwam het verhaal naar boven. Een oudere buurman wist te vertellen dat er een ongelukkige tiener zelfmoord had gepleegd.

We kunnen alleen maar vermoeden dat het om de energie van deze jongen gaat. 

Zo nu en dan ziet hij of zijn bezoek een schaduw, een lichtflits, gaat het licht aan en uit, draait de sleutel uit het slot, staat er een wezen in zijn veranda als hij de oprit komt opgereden, wordt hij gevolgd op de trap, worden er woordjes in zijn oor gefluisterd, als hij probeert te slapen ... 

Maar mijn flinke familielid is niet geneigd een medium in te huren en wil de situatie laten zoals ze is. Het werkt met hun tweetjes. 

Het levert altijd spannende verhalen op als we allemaal samen rond de tafel zitten. Hilarisch. En gelukkig zijn hij en zijn vriendin de rust zelve en freaken ze niet. Het is hem, de meest nuchtere ziel van Belgenland, toch maar overkomen. 

Kus

Krisje van het Spookhuis !