I am back and I am black !

I am back and I am black ! Eigenlijk bruin, maar dat rijmde niet.

U had het al gemerkt, hiernaast. Ons Krisje is terug een brunette. Terug naar mijn roots, de italian vibes, la mamà is back. Ik had de rode haren nu weer even gehad, alweer een jaar. En ik had het gevoel dat mijn rosse haren niets meer of niets minder waren dan een bos droge stro, klaar om elk moment in de fik te gaan met al die hoge temperaturen van de laatste weken.

Bovendien keek ik niet echt meer uit naar die maandelijkse haarkleuringen. Anderhalf jaar terug zat ik bij de kapster en voelde hoe koude rillingen me over de rug liepen. Allergisch als wat. Ik had het gevoel dat er brandend zuur op mijn hoofdhuid gesmeerd was ... zou nog kunnen, aangezien mijn zusje de kapster van dienst is, revenge of the sister, (haha). Enfin, ik was net niet flauw gevallen van de pijn.

Dus, nu is het altijd een beetje bang afwachten wat de chemische cocktail op mijn kop zal geven ... Ik ga er van uit, nu ik terug een originele sexy brunette ben, dat ik wat minder mijn haren zal moeten kleuren.

En voor je het weet staan er weer een pare grijze sprieten op de loer... en zo blijft een mens bezig, natuurlijk.

Bij thuiskomst van de kapper hingen er drie dertienjarigen op de bank.

Mevrouw, u ziet er anders uit en dan de zoon : mama, je ziet er streng uit met je donkere haren.

Waarop ik riep : Nu naar bed, godverdomme !

Drie dertienjarigen vielen met open mond van de bank.

Waarop ik : Grapje, je zei toch dat ik nu strenger was. Ik deed even de test.

Twee van de drie dertienjarigen wilden zo snel mogelijk verdwijnen en hebben compassie met de zoon en zijn zotte mama.

Voor de kinderen was opgroeien met een regenboogmama heel verwarrend. Op de kleutertekeningen sta ik steevast met een bonte mix van bruine en rode krabbels. Ons dochtertje wist het op den duur ook niet meer. En onze jongen, stelde voor, toen hij een jaar of vier was, dat ik mijn haren blond moest kleuren, zoals zijn kopje toen. Want voor onze narcist was blond het summum van schoonheid en wijsheid.

De blog over de vroegtijdige dood van DIDI heeft heel wat reacties uitgelokt. Steun -en rouwbetuigingen. Zo schoon. En wat ik kan besluiten is dat het woord Maastricht (en **** Hollanders, maar dat telt niet, dat zijn twee woorden) wel heel vaak is gevallen. We hebben ondertussen al een half busje gevuld met supporters. En aan het stuur, mijn nicht, de opperchauffeuse van Belgenland. Busje komt zo, Busje komt zo.

De eerste Maastricht-trip is een feit. Here we come !

Ik was vorige week op stap met een vriendin in ons mooie Leuven. Het was daar ook dat ik in de DIDI-store overmand werd door verdriet en was maar wat blij dat ik daar niet alleen stond en dat we samen konden lachen om de genante situatie. Nadien zei ik haar : Dat bedoel ik dus met HSP.

We hadden het er al eerder over gehad. HSP, hoogsensitief. Als in : zot worden van lawaai en drukte, huilen bij dieren en kinderleed, ruiken als een drughond, lage pijngrens, perfectionist, creatief en zo zot als een achterdeur.

Ik weet sinds een viertal jaar dat ik zo ben.

Het verklaart voor een stuk waarom ik in Madrid mijn middenvinger opsteek naar Stierendoders, waarom ik in Thailand een Thai aanviel omdat hij te ruw was met zijn paard, waarom ik een film maar één keer kan zien, waarom ik mezelf plat spoot met epidurale vloeistof tijdens mijn bevallingen, jammer dat het pompje gelimiteerd was,  waarom dokters altijd zeggen, het is niet zo erg mevrouwke ..., waarom ik gecrasht ben op mijn werk, omdat ik niet mocht falen.

HSP`ers krijgen een massa prikkels binnen, meer dan normaal en hebben tijd nodig om deze te verwerken. Als er tijd te weinig is, flippen ze.

Mijn vriendin twijfelde zelf of ze ook niet HSP was, wat me niet zou verwonderen. 20 procent van de bevolking is er mee gezegend, maar niet iedereen is zich er van bewust dat hij het heeft.

Kijk gerust eens op de site van www.hspvlaanderen.be en doe er de test. Of google Elaine Aron, zij was één van de eerste die er mee naar buiten kwam en er boeken over schreef.

Nog effe iets grappigs, hoewel...

In mijn blog Mayday, mayday. Dinsdag, naaidag, schreef ik ergens dat we in de knoei zaten met het tekenen van een naaipatroon en dat het patroon getekend was in braille en enkel kon ontcijferd worden door een slimme labrador. Waarop de dochter dan zucht ... mama, honden kunnen geen braille lezen.

Enfin, deze blog staat nu op een link-trailer van de Nederlandse brailleliga. Oh My God !

Kus van een slimme en zeer gevoelige brunette.

Supermama met rood haar !

Mama met de poes. Rood-bruin haar en rode nagels.