Het kleine broertje van het grote Louvre ...

Keifier op onzen Belg : Pieter Paul Rubens !

Zoals ik onlangs nog schreef brachten we afgelopen weekend een bezoekje aan het nieuwe Louvre van Lens.

Lens zelf ligt op een 30 km van Lille en is een ministadje. Ik vrees met de komst van kleine broer dat de stad binnenkort uit zijn voegen gaat barsten.

Je ziet sowieso dat het de stad deugd doet. De ruime zone rond het museum is mooi opgewaardeerd en vernieuwd, met mooie groene aanplantingen.

De pluspunten zijn eveneens de gratis inkom dit jaar om het grote publiek te laten kennis maken met het nieuwe museum. Eveneens getuigt de architectuur van een knap staaltje vakmanschap. Ovaalvormig, glazen paviljoenen. Mooi. Het ademt hedendaagsheid uit en staat in groot contrast met het authentieke Louvre de Paris.

Een ander pluspunt is dat de schilderijen steeds vergezeld zijn van een nederlandstalige tekst, ja ja, en foutloos. Wat niet kon gezegd worden van bijvoorbeeld de Da Vinci - tentoonstelling in ons eigenste Brussel.

En daar kunnen B. en ik ons echt aan ergeren.

Glas, Glas en nog eens Glas ... Wie dat moet kuisen ....

Maar je voelt me al komen. We waren ietwat teleurgesteld in het onthaal, het van het kastje naar de muur gestuurd worden als het ging om het gratis ticket voor B. (maar dat valt onder de noemer kinderziektes.)

Wat me echt tegenviel was het lauwe aanbod in de kunsten zelf. De eigen collectie van het museum was mooi, maar niet wauw. Enkel een halfontblote Marianne van Delacroix (waarom staan al die volksheldinnen altijd naakt aan het front?) gaf ons een gevoel van `chique dinges`.

We hadden geluk. Want deze week is er een tijdelijke tentoonstelling geopend over Rubens, the man himself. Ik moest terug denken aan een tentoonstelling die ik vroeger bezocht in het Museum voor Schone Kunsten in Brussel met vooral de immens grote bombastische meesterwerken. Daar stond ik nu niet echt voor te trappelen.

Deze tentoonstelling was prachtig. Een vergelijk met collegakunstenaars van zijn tijd. Onze Rubens werd neergezet als een Europaburger, thuis in alle Europese hoofdsteden, vriend aan huis bij velen, opkijkend naar Michelangelo en Bernini. Wederzijds respect alom.

En bovenal kwamen vooral lieflijke, romantische taferelen aan de orde. En opeens sloeg de bliksem in en was ik een Rubensfan. Dat me dat nog moest overkomen. Plus, ik voelde me daar echt ` un Belge fier` tussen de Fransen. Jeehaa !

Dus; enkel voor de permanente tentoonstelling zou ik de uitstap niet meer doen. Het gezelschap, het architecturale kader en de tentoonstelling van onze grote Belg hebben het echter de moeite waard gemaakt.

Een greep uit het aanbod. Ben gegaan voor lieflijke kindersnoetjes.

Echtgenoot en ik ...

We schrijven oktober 1991. Ergens een fuif op het Vlaamse platte land. Ik sta wat langs de kant te keuvelen met een vriendin. Plots val ik stil. Jij passeert en even weet ik niet wat gezegd. Al snel sta ik terug met mijn beide naaldhakken op de grond en lanceer ik de gevleugelde woorden : 'Deze moet ik hebben !' en zo noteer ik wat later op de avond dit voorvalletje in mijn dierbare dagboek.

We schrijven november 1991. Opnieuw een fuif in één of andere Vlaamsche Parochiezaal. Daar sta je dan. Je van geen kwaad bewust, omringd door vrouwelijk schoon om u tegen te zeggen. Het is 3u `s nachts en de laatste slows worden ingezet. Mijn hart klopt in mijn keel. Ik durf je niet te vragen met me te dansen, bang voor afwijzing.

Broer springt ter hulp ... hoewel.

Hij beslist dat hij het in mijn plaats gaat vragen. Nog grotere vernedering. Er zit niks anders op om dan maar al mijn moed bijeen te sprokkelen en mijn droomprins te vragen of hij even met me wil dansen. Bij een duidelijke afwijzing heb ik met broer afgesproken de ruimte stante pede te verlaten om mijn wonden te gaan likken.

Maar je zegt ja en een moment later zweef ik in je armen en check meteen of je uit het juiste hout bent gesneden. Wat is jouw horoscoop ? Aangezien ik zelf een extravagant watermanwijfje ben, wil ik enkel een relatie beginnen met andere luchttekens, een kwestie van de kans op slagen te vergroten. Je snapt er niks van  en draait met je oogbollen (zal je nog vaak doen)... maar antwoordt braafjes dat je een weegschaal bent. Yes ! Ik heb de lotto gewonnen !

De perfecte match !

Even later gaan de harde lichten aan, einde party, kapotte drinkbekers op de vloer en een stinkende biergeur  in de lucht en we kruipen veel te snel terug naar onze holen ...

Alleen weet ik niets van jou !! Paniek. Geen telefoonnummer.

G. de weegschaal, daar moet ik het mee doen. Niet terug te vinden in de Gouden Gids. Er was nog geen Google toen.

De hele week bijt ik mijn nagels er op stuk en hoop, hoop dat jij er de volgende zaterdag weer zal zijn.

En je was er. Nadien hoorde ik van jou hetzelfde verhaal : de hele week de wanhoop nabij, want het voor jou perfecte wijfje had haar feromonen op jouw jasje achtergelaten. Jouw testosteronwaarden flipten als gek.

Zonder we het wisten hadden twee zielsverwanten elkaar ontmoet die avond en heeft de natuur alles in het werk gesteld zodat we elkaar opnieuw zouden treffen. (schoon, hè).

We hebben elkaar nooit meer losgelaten. Al na één week wisten we dat we de rest van ons leven samen wilden doorbrengen.

Op 28 mei 1994 zijn we met elkaar verbonden, geconnecteerd, onze harten één gemaakt.

De symbiose van de verwarde kunstenares en de verstrooide ingenieur. Vonken  en Vuur ! Arme jij.

Vandaag zijn we 19 jaar gehuwd. Het was niet altijd de beloofde rozengeur en  andere romantische toestanden, die de boekjes ons beloofden. Ik heb meer dan eens mijn denkbeeldige valiezen gemaakt.
Maar we kwamen wel in de buurt. De passie was er. In de liefde en in het ruziemaken.

Het geheim van onze relatie is het elkaar vrij laten.We zijn twee individuën die samen leven en elkaar niets verbieden, niets verplichten. We stimuleren elkaar. Ik zette je aan om te leren vliegen, jij stuurde me opnieuw in de boeken.

We hebben een fijne relatie, uitdagend en vernieuwend. En we zijn gezegend met 2 chaotische miniversies van onszelf.

We hopen samen oud te worden in het exotische Thailand.

Dikke kus, lieve schat !

En dan wordt je even stil ...

We zijn het afgelopen weekend op stap geweest.

Richting Lens, net over de grens met Frankrijk. Het was de bedoeling het nieuwe Louvre te ontdekken, maar dat stond op de planning voor zondag. Blog volgt.

Zaterdag hadden we resoluut gekozen om het naburige Lille aan ons voorbij te laten gaan en even niet te gaan shoppen, maar aan cultuur te doen.

Ik had me op voorhand goed geïnformeerd en wist dat er in de buurt herdenkingspunten van de eerste wereldoorlog te vinden waren.

Zo kwamen we uit bij de Notre Dame de Lorette, een necropolis. Op een zachtglooiende heuvel, te midden van groene velden en gele koolzaadvlaktes rees een pracht van een mini kathedraal voor ons uit. Zo mooi.

Ze leek een beetje op de basiliek van Montmatre in Parijs. Een witte kerk in neobyzantijnse stijl in een zee van groen en er omheen duizenden houten kruisjes geplant.

Elk kruisje stond voor verdriet, een verlies van een veel te jong leven in een idiote oorlog.

De kruisjes stonden voor ruim 20.000 Franse jongens die gestorven waren voor het vaderland. Op de kruisjes stond een naam.

Op het terrein stond ook een crypte. Het was het graf van alweer 20.000 jonge mannen die naamloos ten onder waren gegaan. Toen we de ruimte betraden was het er donker en zwaarmoedig. 8 houten kisten stonden symbool voor zo veel onmacht. 2 gardiens hielden de wacht. Het beeld verlamde me. Ik voelde een intens verdriet, een gevoel van weemoedigheid en greep snel echtgenoot bij de arm. Tranen welden op.

En dan wordt je even stil.

In Frankrijk vierden ze vandaag Moederdag. Ik moest er aan denken hoe 40.000 mama`s niks meer te vieren hadden ...
Een vervelend momentje ... de 2 wachters waren van hun melk door zo veel onverwacht drama. De echtgenoot draaide net niet met zijn oogbollen en B. sustte de mama. Ik had het weer voor elkaar. Ik ben nu éénmaal zeeeeer emotioneel.

Nog niet helemaal bekomen van een realiteit die niet de onze leek te zijn, zetten we onze tocht verder.

Enkele kilometers verderop stopten we bij het gedenkteken van Vimy.

Hier geen kruisjes, maar een imposant herdenkingsmonument, alweer van WO I. Het monument ontneemt je de adem. Het is groot en groots. Maar ook intriest. Er waakt een gesluierde dame van wel 10 meter hoog over de namen van 50.000 Canadezen. De kunstenaar heeft er werkelijk de tristesse ingestoken. Met een beetje verbeelding zie je de tranen over haar wangen rollen.

50.000 Canadezen zijn er gesneuveld in een oorlog die niet eens de hunne was.

Dagdagelijks worden we geconfronteerd met harde, gruwelijke beelden van oorlogen die aan de andere kant van de wereldbol worden uitgevochten. Het lijkt soms ver van ons bed.

Zaterdag hebben we beseft dat we ons eigen Syrië achter de rug hebben, dat onze voorouders dezelfde gruwel hebben doorstaan. Allemaal nog niet zo lang geleden ... en toch zijn we een generatie die het zich niet meer realiseert ...

Miss Fabiola !

Bij het oprommelen vond ik nog een allerschattigst zelfgemaakt boekje. Het onderwerp van de dag ; Koningin Fabiola.

Het was een leuke opdracht vorig jaar ; leg 24 uren vast uit een leven van iets of iemand en maak er een boekje van. 

Ik kwam al snel uit bij Koningin Fabiola. Ik ben niet koningsgezind, maar toch heeft zo`n straffe madame als zij iets `speciaals`, een wauweffect.

Het was niet de bedoeling haar belachelijk te maken, ik wou enkel foto`s neerzetten van een uiterlijk frêle vrouwtje, maar met een innerlijke agenda om u tegen te zeggen.

Het boekje werd een oranje clutch. Oranje als van `het land van de appelsienen` en de clutch staat voor mini en allesomvattend en veel blingbling.

Start to run of start to die ?

Het is zo ver ! We hebben de loopschoenen aangebonden en hebben ons vol overgave op het lopen gestort.

Hoe vaak heb ik het niet geprobeerd ... meestal alleen, slecht idee. Je ietwat belachelijk voelen omdat je huppeldepup, afwisselend loopt, heigt, hyperventileert, wandelt en net niet dood valt. Start to die ! Een kop, paarsblauw getint, rooddoorlopen ogen en een fonkelnieuw sporttruitje dat over de buik omhoogkrult bij elke sprint die wordt ingezet.

Het was dus niks voor mij, al die jaren terug.

Maar tijden veranderen en mensen ook.

4 jaar geleden heb ik besloten om geen koeien meer te eten. Op een weekendje-weg in Reims deelde ik de echtgenoot mee dat koevlees niet meer hoefde. Echtgenoot houdt zijn hart vast bij die dramatische aankondigingen... en zag zijn steak al veranderen in een kartonnen burger.

Op weg naar het werk passeerde ik elke morgen een zomerse weide, vol lieve, schattige stiertjes. Ik keek in hun donkere ogen, zag de onschuld en smolt, en voelde me schuldig om al het leed dat hen werd aangedaan.

Die schattige koetjes hebben me getriggerd en stap één in een grote metamorfose was gezet (maar dat  wist ik toen nog niet).

Na de koeien volgde al snel een emotionele tsunami ; burn-out, depressie, therapie en dan in stijgende lijn; mediteren, lezen en studeren. De nieuwe Kris was opgestaan.

We zijn nu bijna vier jaar verder en ondertussen is mijn leven veranderd. Echt veranderd.

Ik houd me nu enkel nog bezig met leuke dingen. No more stress.

Mijn voedingspatroon is nu gezond. Het vlees is nu volledig verbannen. Ik leef op groenten en fruit, soja en havermout, en een beetje vis ... een minimum aan koolhydraten en een maximum aan suikers. Ja, ik ben niet perfect en wordt zot als ik mijn suikers niet heb. Ik verlang naar suikerplakkers die ik op mijn arm kan plakken, zoals nicotineplakkers. Helaas, zo ver zijn we nog niet. Voorlopig kan ik alleen maar mijn mond dicht plakken met ducktape ...

Dus, laten we stellen dat we voor 80% goe bezig zijn ... daar hoort natuurlijk nog wat beweging bij.

En als bij wonder, is de echtgenoot eindelijk bijgedraaid, na jaren van dwarsliggen en verkondigen dat lopen niet mogelijk was met zijn gehavende voeten (voet gebroken in Technopolis).

Ik vermoed dat zijn sexy kinesiste er voor iets tussen zit, want enkele weken terug heeft ze verteld aan echtgenoot dat lopen de ideale sport zou zijn om terug in conditie te komen. Handige echtgenoot had een spier gescheurd bij het badmintonnen ... hij hangt echt aan elkaar met haken en ogen.

Dank u, sexy kinesiste, maar het is jou gelukt, wat mij in het verleden nooit is gelukt.

Ondertussen is week 1 achter de rug. We lopen als twee zotte bambi`s door de bossen en moedigen elkaar spelenderwijs aan. We krijgen er geen genoeg van.

Als dit project slaagt, dan zal ik een gelukkige vrouw zijn, dan is voor mij de cirkel gesloten.

En laat dat truitje maar opkrullen ...

En hopen dat de echtgenoot weer geen brokken maakt.

Dan Brown is in the house ...

We hebben er even moeten op wachten, maar het nieuwe boek van Dan Brown is met veel tromgeroffel en geheimdoenerij gelanceerd.

Toen dinsdagavond de verstrooide dochter haar euro dan eindelijk gevallen was, dat INFERNO in de winkelrekken lag, was het alle hens aan dek. Zowel zij, als de echtgenoot, als mezelf zijn grote fans van deze briljante schrijver. Of we nog effe op zoek konden naar een winkel die zijn deuren voor ons nog wou opendoen ... het was te laat op de avond.
Ik vroeg me af, indien we het boek op dinsdagavond nog zouden gevonden hebben, wie de eer zou hebben gehad het als eerste te mogen verslinden. 1 boek voor drie lezers.

Op woensdag is B. na schooltijd naar de boekhandel gespurt, inferno in de poep en in de namiddag was ze het boek gretig aan `t verorberen. Tegen de avond sloeg de paniek toe ... mama, het leest te snel, ik wil dat niet...

Ondertussen is het boek uitgelezen en brandt ze van verlangen om ons te vertellen over de lotgevallen van Robert Langdon. Nog effe op de tanden bijten, dochterlief. Eerst moeten mama en papa het boek nog lezen.

B. was 9 toen werd vastgesteld dat ze een waanzinnig hoog `verbaal` IQ had. Ze is dan ook nooit een standaard poppemieke geweest.
Het zal me altijd bijblijven dat ze op de dag van de grote schoolreis naar de Efteling het hele bustraject lang De Davinci Code zat te lezen. Ze ergerde zich steendood dat ze haar boek moest opbergen in haar rugzakje om naar kabouters en trollen te gaan kijken.
Mijn lieve, eigenwijze dochter.

Wat later kwam de film uit en keken we vol spanning ... we hadden zo`n grote verwachtingen. De verfilming van een boek dat zowel ons leven, als dat van de hele (Westerse) christelijke gemeenschap, op zijn kop had gezet.
Ik blijf erbij dat we binnen 1000 jaar nog over dat boek zullen spreken. Het boek dat de Kerk heeft doen wankelen op zijn fundamenten.

Enfin, de hele film hebben we met grote ogen uitgekeken. Op het einde is er dat fameuze fragment dat Robert zich snijdt bij het scheren, bloed drupt in de lavabo en vormt een straaltje ...
Nog voor mijn hersens de puzzel hadden opgelost, riep mijn kleine meisje : de bloedlijn, mama !!!

Ik krijg er nog kippenvel van.

We hebben de laatste jaren met de kids Rome, Londen en Parijs bezocht, op zoek naar de locaties die in het boek worden beschreven.

In Parijs, op de cour Napoleon, staat de glazen piramide van het Louvre. Onze kleine N. viel op zijn, toen nog kleine knietjes, Maria Magdalena aanbiddend. Maria Magdalena die onder de constructie zou verborgen liggen. Een fijne gedachte.

Inkomhal wordt Speelhal !

Vosje en Fretje moeten op zoek naar een nieuwe locatie !

Ik schets even de situatie :
Dat we geen standaard gezin vormen, had je nu al wel begrepen.
We wonen in een zwart huis. Aan de voordeur hangt Angelica, de gouden engel, waarover ik het eerder al had.
Kom je binnen, sta je in een grote hall. De hall geeft uit op de slaapkamers, want we slapen op de benedenverdieping en leven op de eerste verdieping.
Je komt dus binnen en meteen wordt je welkom geheten door dit olijke trio : Vosje, Fretje en Bambi.
Vosje is in mijn leven gekomen toen een vriend hem speciaal voor mij heeft afgetroggeld bij een bekende van hem. Ik, als grote dierenliefhebber en veggie, omarmde hem meteen en beloofde hem een ereplaats in ons huis, zodat hij niet voor niets zijn leven had gelaten bij de taxidermist. Fretje vond ik op de zolder bij schoonmama. Bij zijn thuiskomst vond Chanel er niets beter op dan hem een likbeurt te geven en hem schoon te poetsen. Jakkes.
Ze zijn een vrolijke bende. Al naargelang de seizoenen wisselt hun outfit. Op dit moment zijn ze assorti aan het bruidskleed op de pop achter hen. Ik kan niet inschatten aan hun blikken of ze dat nu leuk vinden of niet. Plezant is het wel. En ... `s avonds geven ze licht !
Let op de pop en haar werkhelm : ze symboliseert de symbiose tussen kunstenares en ingenieur. De perfecte match ! (Altans volgens mezelf ... ik vraag me soms af of de echtgenoot zijn gekke wijfie nog kan volgen).

Maar nu ... echtgenoot gaat dit weekend een flipperkast-achtig ding ophalen bij de Noorderburen (daar zijn ze weer, die Hollanders) en ik heb bij deze mijn toplocatie afgestaan aan mijn lieve man, die toch al de hele tijd in een elfen/kabouter/vossen-huis leeft en af en toe nood heeft aan mannelijke dingen rondom hem.

Wat moet er nu met mijn beestjes gebeuren ? Naar het asiel ? Ze zijn al dood.
Dat wordt weer puzzelen de komende dagen ... want ik geef ze niet op.

xxxx

Over Jean Paul Gaultier, blauwe ogen en gele auto`s !

Op wandel door Rotterdam ... het stond op mijn planning. Ons weekendje Zeeland zou gecombineerd worden met een uitstap naar Rotterdam. De expo van Jean Paul Gaultier in de Kunsthal stond boven aan de to-do-list. Samen met de tentoonstelling van Christophe Coppens.
Ik was nog moedig ...

Eigenlijk konden we niet uit onze bedjes, die morgen. Of liever ... mijn twee pubers hadden hangverschijnselen en zouden het liefst van al ons weekendje `Zeeland`de klok rond doorslapen. We hadden ons evengoed misrekend in de afstand tot Rotterdam. Al snel een uurtje rijden. Niettegenstaande was het een aangename rit met mooie, haast futuristische zichten op de haven. Bovendien zat ik met ons duracelkonijn N. op de achterbank en klopten we elkaar de schedel in bij elke gele auto die in het vizier kwam. Stel je even voor dat ook de echtgenoot zich in het spel gooide en al snel was het een gemep op de voor -en achterbank en zwalpte de auto over de Hollandse wegen.

Bont en blauw ... kwamen aan in het museumpark. Zeer handig van die Rotterdammers om de musea te bundelen op een zelfde locatie. Maar toen ...

Er zijn 500 wachtenden voor u ! Help ! Het was ondertussen middag, onze magen rommelden en N. zag het helemaal niet zitten om zich bij deze meute aan te sluiten.

Ik wou echter niet opgeven. Het was het laatste weekend van de expo. We gingen braaf in het rijtje staan. En geduldig liet ik N. zijn gevleugelde woorden over me nederdalen ; Mama, mijn dag is verneukt ! Bij deze wil ik John van den Brom, trainer bij Anderlecht, bedanken. Hij heeft er voor gezorgd dat het woord verneuken is binnengeslopen in de vocabulaire van zoonlief.

Negeren die handel, da`s de beste tactiek en na een tijdje kon er alweer een lachje af bij N. 

Ik hoef je niet te vertellen dat we niet alleen waren op de tentoonstelling. Als een kudde schapen, opgedreven door een drang naar kunst, volgden we het parcours en we waren met verstomming geslagen. Kunst en Couture, Couture en Kunst. Wauw !

B. heeft elke pop in de ruimte gefotografeerd, meermaals en in detail. Super zo`n fotografe in huis hebben.

Na afloop hebben we met scheurbuik-buiken ons een tafeltje toegeëigend in het restaurantje van de Kunsthal en hebben B. en N. genoten van authentieke bitterballen. Ze hadden het verdiend.

Al bij al hadden we er een leuk gevoel bij ... af en toe een cultureel uitstapje met de tieners kan geen kwaad. Ze zullen me er later dankbaar voor zijn.

We hebben nog een poging ondernomen om Rotterdam te verkennen, maar het kwaad was geschied. We waren te groggy na al die drukte om nog een stapje in de wereld te zetten. Nog een bezoekje aan de Didi (Yes!) en we vertrokken terug richting Brouwershaven. En ja hoor, voor we het wisten, waren we weer op elkaar aan `t meppen. Gele Auto !!!!!

En we noemen haar de engelenkast !

Hier is ze dan. Verzin heel even helder glas in de kastdeurtjes en hopla, daar is ze. Onze koekoekskast, die ondergedompeld werd in een eiërdooiergeel.
De venstertjes volgen dit weekend.

Het koekoeksgehalte is eigenlijk ver zoek. We noemen haar voortaan de engelenkast. Oei ! Een lang verhaal ... maar let op de aanwezigheid van tientallen engeltjes die staan te pronken op de kast.
Er was een tijd in mijn leven dat er van eierdooiergeel geen sprake was. Ik doolde wat rond in de somberheid en de donkerte op de bodem van een zeer diepe put. Ik ga hier niet uitweiden, maar op de een of andere manier werd ik in die periode aangetrokken door engelen, in al zijn vormen.
Het begon allemaal toen onze kater in mijn leven kwam. Ik besliste al snel om zijn niet zo fraaie stamboomnaam `Boaz`om te vormen naar Raphaël. Wist ik veel dat ik hierdoor de aartsengel een groot plezier mee deed. Rafke is echt mijn beschermengel. Wat later had ik de kans om een engel van de Duiste kunstenaar Ottmar Hörl op de kop te tikken. Hij kwam aan de voordeur te hangen, als warme welkom voor gasten. Op elke plaats die we bezochten, kocht ik, bijna dwangmatig, engeltjes, in Rome, Marseille, de Amalfikust, Venetië .... ik begon zelfs engeltjes cadeau te krijgen.
En toen kwamen de engelenkaarten ... ik ben niet zweverig, heb mijn twee voeten op de grond en toch stond op een dag elk haartje op mijn lichaam recht ... 3 weken na elkaar trok ik uit een stapel engelenkaarten steeds dezelfde engel, de engel van de troost. Het was een periode van twijfel en spanning rond de job van echtgenoot. Ik liep de muren op van onzekerheid en elke keer weer kwam dezelfde kaart naar boven. Alsof ik getroost werd door een warme gloed van liefde.

Het licht schijnt nu terug ... de kast is oogverblindend geel en zo voel ik me ook. Mijn engeltjes herinneren me aan andere tijden en ik blijf ze koesteren, mijn schattekes.

De kast is een verzamelplaats van herinneringen ; kaartje van mijn bff, trouwboekje, reispassen, retroglazen, oud koffieserviesje, ... en ja veel drankflessen. En neen, we zijn geen drankorgels. Vaak krijg je alcohol cadeau en dan zit je er mee ... De flessen kleuren wel mooi, natuurlijk.

Zot van Zeeland !

We zijn lekker gaan uitwaaien in ZEELAND.
Zoals ik eerder al schreef dat Bangkok  the place to be is aan de andere kant van de oceaan, hebben we hier korter bij ook zo`n plaats waar het goed vertoeven is ; Zeeland !
Zeeland is ons PLAN B ... Als Bangkok utopisch blijft, kunnen we de stranden van onze Noorderburen nog steeds de onzen maken, zonder al te veel problemen.

Van zodra we kunnen, boeken we een huisje in de Zeeuwse duinen en vertrekken met pak en zak en twee katten op de achterbank richting Grevelingenmeer.
Al van zodra we op de autostrade het grensbord `nederland` voorbij zoeven (echtgenoot is een race-eend), maakt mijn hart een sprongetje. Alsof ik bijna denk : `ik ben thuis`.

Er zijn die hele lieve, hartelijke, praatgrage Nederlanders, die uitgestrekte groene velden, kilometers ver kan je kijken.
En dan die prachtige ongerepte stranden, zo puur en intens, niet bevuild met wafelkoten en andere pensenkermissen ...
Die mooie authentieke dorpjes en stadjes, zoals Brouwershaven en Zierikzee ... In Zierikzee staan de kabouterwinkeltjes schots en scheef in de straten, ze lijden werkelijk onder al dat watergeweld, maar dat maakt ze ook zo echt.

Mijn roots liggen in Nederland, met zo`n familienaam als de mijne (Van Roosendael), kan het niet anders of ik ben in het verkeerde land geboren ....

En nu genieten van de foto`s.

Zierikzee

Op het strand van Renesse. Koud.

Duinen van Burg Haamstede. Warm.

Kasteel van Burg Haamstede.

Marktplaats van Zierikzee.

Op het strand met de echtgenoot. Warm.

Operatie koekoekskast !

We hebben een mooie Mechelse leeuwenkast in ons bezit. Via de echtgenoot hebben we haar enkele jaren geleden geërfd en hebben we haar toen onthaald als een koningin.
We woonden toen nog in een ander te gek, bizar, zelf ontworpen huis en hadden een open leefruimte/hall met daarin een hoge smalle muur, van wel 7 meter hoog, die tot onder de nok van het huis ging.
Ik was toen in de pampermood, met twee kleine kabouters aan mijn rokken, en ons nieuwe huisje werd geschilderd in de kleuren van de reclamecampagne van Pampers ; oranje, turquoise en frambozenrood. Een wauweffect. En onze kast schitterde tegen de hoge turquoise muur en werd in ere hersteld door haar beschadigde venstertjes te herstellen in turqoise glas.
Ierdereen was met verstomming geslagen bij het zien van zo veel schoonheid. Onze kast was terecht gekomen in een jong gezin en deelde in onze avonturen van op de eerste rij.

Zes jaar terug zijn we verhuisd naar onze nieuwe stek, opnieuw ; te gek, bizar en zelf ontworpen. De pamperskleuren hebben plaats gemaakt voor zwart, taupe, grijs met als accenten rood, goud en geel.
Hier hadden we geen gigantische muur. De kast werd braafjes in onze eetruimte geplaatst, maar ze schitterde niet meer. Ze treurde en werd vol gepropt met allerhande rommel.

Enkele maanden terug viel ik op de Stockholmcollectie van Ikea. Het plaatje klopte, het was een weerspiegeling van onze eigen stijl. Voelde me weer happy, want mijn kleine tenen hadden enkele jaren terug al aangevoeld dat geel en goud trendy gingen worden. We kochten de lusters met retrolook voor boven het kookeiland. Wat hadden ze ook leuke gele kasten ... echtgenoot stelde voor onze koekoekskast weg te doen en te verruilen voor nieuw materiaal.
Dat kreeg ik niet over mijn hart. Dus, heb dan maar besloten onze Mechelse schoonheid te pimpen met een laagje geel, eiërdooiergeel.
Jezus Christus, die allereerste streep over dat donkerbruine hout ... ik bibber er nog van. Maar ik kon niet meer terug. De streep was een feit.
En ja, ik heb de 7 plagen van Egypte over mezelf aangeroepen .... mijn halve entourage, lees, de saaie, niet-durvers in mijn familie en vriendenkring hebben me meermaals gevraagd of ik gek geworden was.

En dan antwoord ik ; IK LEEF IN HET NU, niet in het verleden, niet in de toekomst. En NU wil ik een gele kast.
En de kast, die is blij, ze is gepimpt en hoort nu thuis in 21ste eeuw en ze is opnieuw de blikvanger. Joepie.
Bijna toch, de verf zit er bijna op. En dan de rommel laten verdwijnen.

Chaos : de ontmantelde kast, de inhoud van de kast,
en de kater die zag dat het goed was.