Toen dinsdagavond de verstrooide dochter haar euro dan eindelijk gevallen was, dat INFERNO in de winkelrekken lag, was het alle hens aan dek. Zowel zij, als de echtgenoot, als mezelf zijn grote fans van deze briljante schrijver. Of we nog effe op zoek konden naar een winkel die zijn deuren voor ons nog wou opendoen ... het was te laat op de avond.
Ik vroeg me af, indien we het boek op dinsdagavond nog zouden gevonden hebben, wie de eer zou hebben gehad het als eerste te mogen verslinden. 1 boek voor drie lezers.
Op woensdag is B. na schooltijd naar de boekhandel gespurt, inferno in de poep en in de namiddag was ze het boek gretig aan `t verorberen. Tegen de avond sloeg de paniek toe ... mama, het leest te snel, ik wil dat niet...
Ondertussen is het boek uitgelezen en brandt ze van verlangen om ons te vertellen over de lotgevallen van Robert Langdon. Nog effe op de tanden bijten, dochterlief. Eerst moeten mama en papa het boek nog lezen.
B. was 9 toen werd vastgesteld dat ze een waanzinnig hoog `verbaal` IQ had. Ze is dan ook nooit een standaard poppemieke geweest.
Het zal me altijd bijblijven dat ze op de dag van de grote schoolreis naar de Efteling het hele bustraject lang De Davinci Code zat te lezen. Ze ergerde zich steendood dat ze haar boek moest opbergen in haar rugzakje om naar kabouters en trollen te gaan kijken.
Mijn lieve, eigenwijze dochter.
Wat later kwam de film uit en keken we vol spanning ... we hadden zo`n grote verwachtingen. De verfilming van een boek dat zowel ons leven, als dat van de hele (Westerse) christelijke gemeenschap, op zijn kop had gezet.
Ik blijf erbij dat we binnen 1000 jaar nog over dat boek zullen spreken. Het boek dat de Kerk heeft doen wankelen op zijn fundamenten.
Enfin, de hele film hebben we met grote ogen uitgekeken. Op het einde is er dat fameuze fragment dat Robert zich snijdt bij het scheren, bloed drupt in de lavabo en vormt een straaltje ...
Nog voor mijn hersens de puzzel hadden opgelost, riep mijn kleine meisje : de bloedlijn, mama !!!
Ik krijg er nog kippenvel van.
We hebben de laatste jaren met de kids Rome, Londen en Parijs bezocht, op zoek naar de locaties die in het boek worden beschreven.
In Parijs, op de cour Napoleon, staat de glazen piramide van het Louvre. Onze kleine N. viel op zijn, toen nog kleine knietjes, Maria Magdalena aanbiddend. Maria Magdalena die onder de constructie zou verborgen liggen. Een fijne gedachte.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten