Operatie koekoekskast !

We hebben een mooie Mechelse leeuwenkast in ons bezit. Via de echtgenoot hebben we haar enkele jaren geleden geërfd en hebben we haar toen onthaald als een koningin.
We woonden toen nog in een ander te gek, bizar, zelf ontworpen huis en hadden een open leefruimte/hall met daarin een hoge smalle muur, van wel 7 meter hoog, die tot onder de nok van het huis ging.
Ik was toen in de pampermood, met twee kleine kabouters aan mijn rokken, en ons nieuwe huisje werd geschilderd in de kleuren van de reclamecampagne van Pampers ; oranje, turquoise en frambozenrood. Een wauweffect. En onze kast schitterde tegen de hoge turquoise muur en werd in ere hersteld door haar beschadigde venstertjes te herstellen in turqoise glas.
Ierdereen was met verstomming geslagen bij het zien van zo veel schoonheid. Onze kast was terecht gekomen in een jong gezin en deelde in onze avonturen van op de eerste rij.

Zes jaar terug zijn we verhuisd naar onze nieuwe stek, opnieuw ; te gek, bizar en zelf ontworpen. De pamperskleuren hebben plaats gemaakt voor zwart, taupe, grijs met als accenten rood, goud en geel.
Hier hadden we geen gigantische muur. De kast werd braafjes in onze eetruimte geplaatst, maar ze schitterde niet meer. Ze treurde en werd vol gepropt met allerhande rommel.

Enkele maanden terug viel ik op de Stockholmcollectie van Ikea. Het plaatje klopte, het was een weerspiegeling van onze eigen stijl. Voelde me weer happy, want mijn kleine tenen hadden enkele jaren terug al aangevoeld dat geel en goud trendy gingen worden. We kochten de lusters met retrolook voor boven het kookeiland. Wat hadden ze ook leuke gele kasten ... echtgenoot stelde voor onze koekoekskast weg te doen en te verruilen voor nieuw materiaal.
Dat kreeg ik niet over mijn hart. Dus, heb dan maar besloten onze Mechelse schoonheid te pimpen met een laagje geel, eiërdooiergeel.
Jezus Christus, die allereerste streep over dat donkerbruine hout ... ik bibber er nog van. Maar ik kon niet meer terug. De streep was een feit.
En ja, ik heb de 7 plagen van Egypte over mezelf aangeroepen .... mijn halve entourage, lees, de saaie, niet-durvers in mijn familie en vriendenkring hebben me meermaals gevraagd of ik gek geworden was.

En dan antwoord ik ; IK LEEF IN HET NU, niet in het verleden, niet in de toekomst. En NU wil ik een gele kast.
En de kast, die is blij, ze is gepimpt en hoort nu thuis in 21ste eeuw en ze is opnieuw de blikvanger. Joepie.
Bijna toch, de verf zit er bijna op. En dan de rommel laten verdwijnen.

Chaos : de ontmantelde kast, de inhoud van de kast,
en de kater die zag dat het goed was.