Zoals ik onlangs nog schreef brachten we afgelopen weekend een bezoekje aan het nieuwe Louvre van Lens.
Lens zelf ligt op een 30 km van Lille en is een ministadje. Ik vrees met de komst van kleine broer dat de stad binnenkort uit zijn voegen gaat barsten.
Je ziet sowieso dat het de stad deugd doet. De ruime zone rond het museum is mooi opgewaardeerd en vernieuwd, met mooie groene aanplantingen.
De pluspunten zijn eveneens de gratis inkom dit jaar om het grote publiek te laten kennis maken met het nieuwe museum. Eveneens getuigt de architectuur van een knap staaltje vakmanschap. Ovaalvormig, glazen paviljoenen. Mooi. Het ademt hedendaagsheid uit en staat in groot contrast met het authentieke Louvre de Paris.
Een ander pluspunt is dat de schilderijen steeds vergezeld zijn van een nederlandstalige tekst, ja ja, en foutloos. Wat niet kon gezegd worden van bijvoorbeeld de Da Vinci - tentoonstelling in ons eigenste Brussel.
En daar kunnen B. en ik ons echt aan ergeren.
 |
| Glas, Glas en nog eens Glas ... Wie dat moet kuisen .... |
Maar je voelt me al komen. We waren ietwat teleurgesteld in het onthaal, het van het kastje naar de muur gestuurd worden als het ging om het gratis ticket voor B. (maar dat valt onder de noemer kinderziektes.)
Wat me echt tegenviel was het lauwe aanbod in de kunsten zelf. De eigen collectie van het museum was mooi, maar niet wauw. Enkel een halfontblote Marianne van Delacroix (waarom staan al die volksheldinnen altijd naakt aan het front?) gaf ons een gevoel van `chique dinges`.
We hadden geluk. Want deze week is er een tijdelijke tentoonstelling geopend over Rubens, the man himself. Ik moest terug denken aan een tentoonstelling die ik vroeger bezocht in het Museum voor Schone Kunsten in Brussel met vooral de immens grote bombastische meesterwerken. Daar stond ik nu niet echt voor te trappelen.
Deze tentoonstelling was prachtig. Een vergelijk met collegakunstenaars van zijn tijd. Onze Rubens werd neergezet als een Europaburger, thuis in alle Europese hoofdsteden, vriend aan huis bij velen, opkijkend naar Michelangelo en Bernini. Wederzijds respect alom.
En bovenal kwamen vooral lieflijke, romantische taferelen aan de orde. En opeens sloeg de bliksem in en was ik een Rubensfan. Dat me dat nog moest overkomen. Plus, ik voelde me daar echt ` un Belge fier` tussen de Fransen. Jeehaa !
Dus; enkel voor de permanente tentoonstelling zou ik de uitstap niet meer doen. Het gezelschap, het architecturale kader en de tentoonstelling van onze grote Belg hebben het echter de moeite waard gemaakt.
 |
| Een greep uit het aanbod. Ben gegaan voor lieflijke kindersnoetjes. |
Geen opmerkingen:
Een reactie posten