Op wandel door Rotterdam ... het stond op mijn planning. Ons weekendje Zeeland zou gecombineerd worden met een uitstap naar Rotterdam. De expo van Jean Paul Gaultier in de Kunsthal stond boven aan de to-do-list. Samen met de tentoonstelling van Christophe Coppens.
Ik was nog moedig ...
Eigenlijk konden we niet uit onze bedjes, die morgen. Of liever ... mijn twee pubers hadden hangverschijnselen en zouden het liefst van al ons weekendje `Zeeland`de klok rond doorslapen. We hadden ons evengoed misrekend in de afstand tot Rotterdam. Al snel een uurtje rijden. Niettegenstaande was het een aangename rit met mooie, haast futuristische zichten op de haven. Bovendien zat ik met ons duracelkonijn N. op de achterbank en klopten we elkaar de schedel in bij elke gele auto die in het vizier kwam. Stel je even voor dat ook de echtgenoot zich in het spel gooide en al snel was het een gemep op de voor -en achterbank en zwalpte de auto over de Hollandse wegen.
Bont en blauw ... kwamen aan in het museumpark. Zeer handig van die Rotterdammers om de musea te bundelen op een zelfde locatie. Maar toen ...
Er zijn 500 wachtenden voor u ! Help ! Het was ondertussen middag, onze magen rommelden en N. zag het helemaal niet zitten om zich bij deze meute aan te sluiten.
Ik wou echter niet opgeven. Het was het laatste weekend van de expo. We gingen braaf in het rijtje staan. En geduldig liet ik N. zijn gevleugelde woorden over me nederdalen ; Mama, mijn dag is verneukt ! Bij deze wil ik John van den Brom, trainer bij Anderlecht, bedanken. Hij heeft er voor gezorgd dat het woord verneuken is binnengeslopen in de vocabulaire van zoonlief.
Negeren die handel, da`s de beste tactiek en na een tijdje kon er alweer een lachje af bij N.
Ik hoef je niet te vertellen dat we niet alleen waren op de tentoonstelling. Als een kudde schapen, opgedreven door een drang naar kunst, volgden we het parcours en we waren met verstomming geslagen. Kunst en Couture, Couture en Kunst. Wauw !
B. heeft elke pop in de ruimte gefotografeerd, meermaals en in detail. Super zo`n fotografe in huis hebben.
Na afloop hebben we met scheurbuik-buiken ons een tafeltje toegeëigend in het restaurantje van de Kunsthal en hebben B. en N. genoten van authentieke bitterballen. Ze hadden het verdiend.
Al bij al hadden we er een leuk gevoel bij ... af en toe een cultureel uitstapje met de tieners kan geen kwaad. Ze zullen me er later dankbaar voor zijn.
We hebben nog een poging ondernomen om Rotterdam te verkennen, maar het kwaad was geschied. We waren te groggy na al die drukte om nog een stapje in de wereld te zetten. Nog een bezoekje aan de Didi (Yes!) en we vertrokken terug richting Brouwershaven. En ja hoor, voor we het wisten, waren we weer op elkaar aan `t meppen. Gele Auto !!!!!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten