En dan wordt je even stil ...

We zijn het afgelopen weekend op stap geweest.

Richting Lens, net over de grens met Frankrijk. Het was de bedoeling het nieuwe Louvre te ontdekken, maar dat stond op de planning voor zondag. Blog volgt.

Zaterdag hadden we resoluut gekozen om het naburige Lille aan ons voorbij te laten gaan en even niet te gaan shoppen, maar aan cultuur te doen.

Ik had me op voorhand goed geïnformeerd en wist dat er in de buurt herdenkingspunten van de eerste wereldoorlog te vinden waren.

Zo kwamen we uit bij de Notre Dame de Lorette, een necropolis. Op een zachtglooiende heuvel, te midden van groene velden en gele koolzaadvlaktes rees een pracht van een mini kathedraal voor ons uit. Zo mooi.

Ze leek een beetje op de basiliek van Montmatre in Parijs. Een witte kerk in neobyzantijnse stijl in een zee van groen en er omheen duizenden houten kruisjes geplant.

Elk kruisje stond voor verdriet, een verlies van een veel te jong leven in een idiote oorlog.

De kruisjes stonden voor ruim 20.000 Franse jongens die gestorven waren voor het vaderland. Op de kruisjes stond een naam.

Op het terrein stond ook een crypte. Het was het graf van alweer 20.000 jonge mannen die naamloos ten onder waren gegaan. Toen we de ruimte betraden was het er donker en zwaarmoedig. 8 houten kisten stonden symbool voor zo veel onmacht. 2 gardiens hielden de wacht. Het beeld verlamde me. Ik voelde een intens verdriet, een gevoel van weemoedigheid en greep snel echtgenoot bij de arm. Tranen welden op.

En dan wordt je even stil.

In Frankrijk vierden ze vandaag Moederdag. Ik moest er aan denken hoe 40.000 mama`s niks meer te vieren hadden ...
Een vervelend momentje ... de 2 wachters waren van hun melk door zo veel onverwacht drama. De echtgenoot draaide net niet met zijn oogbollen en B. sustte de mama. Ik had het weer voor elkaar. Ik ben nu éénmaal zeeeeer emotioneel.

Nog niet helemaal bekomen van een realiteit die niet de onze leek te zijn, zetten we onze tocht verder.

Enkele kilometers verderop stopten we bij het gedenkteken van Vimy.

Hier geen kruisjes, maar een imposant herdenkingsmonument, alweer van WO I. Het monument ontneemt je de adem. Het is groot en groots. Maar ook intriest. Er waakt een gesluierde dame van wel 10 meter hoog over de namen van 50.000 Canadezen. De kunstenaar heeft er werkelijk de tristesse ingestoken. Met een beetje verbeelding zie je de tranen over haar wangen rollen.

50.000 Canadezen zijn er gesneuveld in een oorlog die niet eens de hunne was.

Dagdagelijks worden we geconfronteerd met harde, gruwelijke beelden van oorlogen die aan de andere kant van de wereldbol worden uitgevochten. Het lijkt soms ver van ons bed.

Zaterdag hebben we beseft dat we ons eigen Syrië achter de rug hebben, dat onze voorouders dezelfde gruwel hebben doorstaan. Allemaal nog niet zo lang geleden ... en toch zijn we een generatie die het zich niet meer realiseert ...