Waar blijven de blogjes ?

Oei, mensen vragen zich af waar mijn blogjes blijven. En ja, ik vraag het mezelf ook af. 

Woorden en creativiteit zijn ver zoek op het moment. Ik staar naar mijn scherm en wacht op inspiratie. Ik begin een werkje in Photoshop en loop vast na twee acties : mijn document openen en opslaan als ...

Ik open een nieuwe post en zie enkel de leegheid van het witte blad en een nerveuze cursor. Oeioei ...

Er zijn geen wereldschokkende dingen gebeurd in mijn nieuwe leven, anno 2014. Het leven kabbelt rustig verder, nu het de nieuwjaarsgrens heeft overgestoken. Ik nam een valse start, da`s een ding dat zeker is. 4 weken ben ik ziek geweest. Daar waar ik al mijn pech van 2013 wou achterlaten en me psychologisch een tabula rasa wou cadeau doen op 1 januari, viel dat dik tegen. De goede voornemens moesten even de frigo in, maar ook niet te lang, want schimmel lag op de loer. En niets zo erg als beschimmelde voornemens, die de vuilbak in gekieperd worden.

2 weken geleden startte ik dan eindelijk met operatie zwembad. Als er mannen meelezen dat raad ik ze aan om even door te wippen naar de volgende alinea, want er komen vrouwenkwesties aan. Ha !

Er waren dus de gevleugelde woorden van de bitsige madame in witte jas die mijn lichaamssappen en vetten (wat een heerlijke kippensoep) mocht meten met een echt meetmachientje : mevrouw, U bent niet te meten, uw lichaam zit vol vocht. Ze bedoelde dus dat ik zo maar eventjes 15  flessen Spareine extra meezeulde en dat mijn organen rondzwemden met een wulpse vlinderslag. Van de bitsige meesteres ging het met de geprinte uitslag naar de huisdokter. Dokter, ik verdrink. We besloten om mijn hele maffiose hormonenhandel stop te zetten, sinds jaren nam ik pure oestrogenen en at ze als kleurrijke snoepjes. Dag overdosis vrouwelijke hormonen ! 

Nog erger, ik besloot sinds het gesprek met de dokter ook geen koffie meer te drinken. Met gemak dronk ik 10 tasjes koffie per dag, niet van die pisseloederkoffie, neen, zuivere arabicabonen, slechts gekliefd en besprenkeld met wat water, om dan te worden verteerd in mijn arme lichaam, zodat ik de hele dag als een duracelkonijn rondhuppelde. Als ik `s morgens wakker werd en mijn ogen open deed, was het eerste wat in me opkwam : een tas koffie ! En dan repte ik me uit mijn strobak en spurtte naar de koffiemachine. Verslaafd dus. En zo ben ik nu afgekickt van cafeïne en hormonen en sta ik als een schone koe in een nieuwe groen wei. Boehhh !

Ik startte ook een kinesessie op voor lymfedrainage en pastte mijn eetpatroon aan, nog meer groenten en fruit. En nu is het wachten op Godot ...

Enkele weekends terug ging ik met Echtgenoot en kinderen een weekendje naar Ieper. In de ban van de fotografie werd ik vooral aangetrokken door visuele hallucinaties van ritmische kruisjes, duizende witte kruisjes ... mooi meegenomen was de kennismaking met de stad Ieper en de realistische verhaallijn rond wereldoorlog I.

Onze planning was weer geweldig. Het Flanders Field museum was gesloten en onze Noah, keicontent, kwam niet meer bij van het lachen. Viel dat even tegen. 

Hij had echter niet gerekend op een avondwandeling die we gepland hadden met een gids en twintig andere toeristen. Thema : de Middeleeuwen. Al bij de eerste kasseisteen vergat ik mijn voet op te heffen en knalde met mijn uit de kluiten gewassen dikke teen tegen de lompe grijze steen en struikelde met veel drama en bravoure. Tot zo ver de elegantie en de wandeling moest nog beginnen. Zeer pijnlijk, letterlijk en figuurlijk. Maar zo waar, mijn slungelige tienerzoon ontfermde zich over zijn mama en nam me bij de arm. In Ieper kende niemand hem, dus het kon. Ik was gecharmeerd en hinkte de hele weg met veel ohlala, genietend van de aandacht van junior. Wat een moeder lijden kan.

Ieper zelf was voor ons, ontwikkelde afgezanten van wervelende steden als Brussel en Leuven zeeeeer braaf. Pierendood, zoals ik vaak placht te zeggen. Dochterlief, met haar stoere fakebontjas en wiebelende stiletto`s, haar rode sjaal als een burgemeester gedrapeerd rond haar taille, was de attractie van de winkelstraat. Menig Ieperaar bleef stil staan en wreef zich de ogen uit zijn kop : wat een verschijning in deze achterhoek! Ja, dames en heren, maak kennis met mijn knappe, excentrieke dochter.

Maar er was ook een moment van bezinning. We hoorden hoe de Last Post werd getrompetterd onder de Menenpoort en we merkten dat iedereen er stil van werd. Zo mooi, dat er elke avond opnieuw hulde wordt gebracht aan zovele gesneuvelde jonge mannen  ... zo schoon. Zo schrijnend.

We wandelden in de grauwheid van een natte grijze zondagmorgen tussen mijn fameuze witte kruisjes. Waar mijn hallucinaties me nog mooie foto`s hadden opgeleverd in mijn waanvoorstellingen ... zag ik nu enkel het verdriet. Known to God, stond er. Als er geen naam kon geplakt worden op de jonge held die onder het kruisje lag ... 

De oorlog was nooit zo kortbij. Op de academie maken we infoborden rond het thema `100 jaar Groote Oorlog` voor de gemeente. En ineens worden al die slachtoffers digitale beelden in mijn Photoshop. Het doet wel iets met een mens.

Om af te sluiten met een positieve noot : De aannemer is langs geweest en heeft het stoute stukje dak, dat maanden terug (godverdomme) de biezen had gepakt, opnieuw vastgeplakt met plakband. Wat een geruststelling ! Nooit zo blij geweest met een man op mijn dak !

Krisje

Creatieve update !

Het hoeven niet altijd verhaaltjes te zijn ... vanmiddag ben ik mijn examenfoto`s gaan binnenbrengen in het CVO Leuven. Met een positieve en fijne bespreking en een drankje achteraf. Geslaagd en op naar Digi 2.

Ik had al een kijk op foto`s, nam de laatste tien jaren van mijn leven heel veel foto`s van de kinderen en toestanden ... maar alles in de safe modus, met de groene knop, op automatisch dus.

Tot september had ik nooit gewerkt met sluitertijden, diafragma`s en isowaarden. De eerste weken duizelde het me, dit was geen fotografie, maar pure wiskunde.

Op drie maanden tijd zijn we er in geslaagd elk knopje van onze Canon te kunnen benoemen en te kunnen gebruiken.

En toen kwamen de opdrachten. Uren heb ik rond gewandeld op zoek naar het ideale beeld met het ideale licht.

Et Voilà , le resultat !

* de foto`s zijn niet bewerkt met Photoshop en zijn niet genomen met behulp van flitslicht. Heel puur en recht uit het kastje.

Landschap

Een mistige vijver in het Park van Tervuren.

Na weken van vuilbakfoto`s was er dan ineens de
eerste foto die goed gekeurd werd door de leerkracht.
Nee maar.

Landschap is meer dan velden en bossen alleen.
Zicht vanop de Kunstberg in Brussel.

Mens

Ik vloekte toen diene clown kwam piepen. Dju.
Thuis gekomen bleek het een topper.

Ga nooit op stap zonder klein geld.
Een wereld gaat voor je open.

Welcome in Doha, waar de mannen niet kunnen
lachen, maar de fotografen wel. 

Ritme

Scheveningen tussen de buien door.

Mijn allerbeste foto, al zeg ik het zelf.

Is dit ritme, is dit de chaos ? Voor discussie vatbaar.
De nieuwe zetel van de EEG.

Licht

Mijn paradepaardje. Onze Raf die het licht vangt.

Doodziek en op zoek naar mijn allerlaatste foto.
De trappen van het Novotel in Hua Hin.

Voor niks komt de zon op.

Neem eens een lelijke boekcover en zet hem naar je hand.

Een boekcover waar je niet warm of koud van wordt. Het thema kleedje gepikt bij de succesvolle schrijfster Philippa Gregory. Da`s de nieuwe trend in de boekenwereld. Coverthema`s stelen.

Ik heb mijn duivelse koningin puur gemaakt. Het meisje van 14 dat wordt uitgehuwelijkt aan de kroonprins van Frankrijk. Op dat moment een zuiver, jong en bang ding. Ik wou dat pure behouden. De titel daarentegen geeft de cover het scherpe randje, het duivelse.

Ik wou een cover met een beeld dat spreekt voor zich en zonder veel tierelantijnen.

De parabel van de T-shirt-hond, de rat en de kattenfluisteraar !

Het leven zoals het is ... Bangkok. 2 januari 2014.

Onze vakantie loopt ten einde. We hebben de laatste dagen verbleven in onze allerliefste stad ter wereld. Ik kan jullie natuurlijk een opsomming geven van bezienswaardigheden en must-see tempels, maar hoe leuk is dat voor jullie ? Daarom kreeg ik het idee om een stukje film uit het gehele verhaal weer te geven. Enkele uren maar, een namiddag gekruid met emoties en ervaringen.

Ik ging dus op stap met echtgenoot. Hoe dat kwam ?

We zijn een doorsnee gezin : 2 ouders die het goed voor hebben met hun tienerkinderen, 2 tienerkinderen die het niet zo goed voor hebben met hun ouders. Ik bedoel maar, we zijn niet anders. Ik kleur de situatie vaak poederdoosroze in mijn blogs, maar vaak is ze gifgroen geverfd door rondvliegende tienerhormonen.

De dochter knort dat de spaghetti niet smaakt zoals thuis, de zoon vindt het zwembad te koud ... het liefst van al liggen de ze de hele dag in hun hotelbed te hangen. Ze lijken wel chronisch vermoeid. En dan vraagde u af van wat, godverdekke ? Ze genieten wel van de uitstapjes, van de marktjes en van de massages, maar toch, er gaat niets boven de playstation in de lobby ...

En met twee ouders die avontuurlijk zijn aangelegd, het geeft al eens vonken. Ha. Zo dus ook vanmorgen ... terwijl ma en pa al helemaal verpieterd waren door de zon en lagen op te branden aan de rand van het zwembad, de doodse verveling nabij, namen junior en junior alle tijd van de wereld om wakker te worden, op te staan en te ontbijten en om zich dan te beklagen dat er toch weinig keuze was aan het buffet. Verwend dus !

De papa kreeg het op zijn heupkes en besliste dat zijn jonkies de namiddag mochten doorbrengen aan het zwembad, zonder hun oudjes. En zo geschiedde.

En dus ging ik op stap met echtgenoot. En op dat moment transformeren we terug in Krisje en Geert en dan voelt het weer als weleer, zeer vertrouwd, zeer vrij, zeer genietend van elke minuut.

Ik pimpte mezelf met een extra daphalganneke, want ja, ik ben nog steeds een slappe vod en ga één van dees het record ziek-zijn-op-verplaatsing met veel brio breken.

We namen de boemelboot, samen met enkele honderden toeristen, die hetzelfde idee hadden. Als sardientjes bijeengepakt. Zweetdruppels parelden op mijn voorhoofd toen we ons een weg baanden naar de afstap achter op de boot. Een lichte paniek overviel de Fransman voor me. Na vijf keer Bangkok had ik nog nooit zo`n hysterische taferelen meegemaakt. Het is voor ons ook de eerste keer dat we Thailand aandoen in het hoogseizoen en het massatoerisme piekt als gek. En leuk vinden we het niet.

We bezochten die namiddag de tempel, What Pho, met hierin de grootste liggende boedha. Ik heb vele Thai in het verleden geschoffeerd door vriendelijk de vragen waar ik de lying boedha kon vinden, ipv de reclyning boedha. Zo funny. Ook hier was het weer duwen en trekken om een glimp te mogen opvangen van de krulletjes en de grote voeten van Boedha. What happened ?

Ik baan me een weg naar buiten, balend van al die stomme toeristen, zoek een plekje in de schaduw en wacht ... en daar komen ze, miauwend, spinnend, kopjes gevend ... kleine schriele poesjes die me komen gedag zeggen. Ik ben vanaf nu de kattenfluisteraar. Overal waar ik kom, waar ook ter wereld, communiceer ik met katten. Echtgenoot wordt er gek van, vreest de ergste ziektes, maar ik ben eerder bang dat ik ze infecteer met mijn smerige virussen. Ik houd van katten, ik houd van boedhisten. Boedhisten houden van katten ... want wat als een kat je overleden oma is ? Reïncarnatie, weet je nog ?

In het hotel heb ik Fonske, de rosse kater met fluwelen gouden ballen, me eigen gemaakt. Als ik eet, ligt hij braaf te ronken aan mijn voeten en durf ik nauwelijks te bewegen ...

Thuis praat ik kats met Chanel en Raf. Ik stel de vragen en geef tegelijkertijd de antwoorden in het kats, met een fijn piepstemmetje als het Chanel moet voorstellen en met met een luie basstem als het onze vatsige Raf moet voorstellen. Hilarische dialogen. Maar we wijken af.

Na de mooie tempel bezocht te hebben, nemen we een ToekToek naar Chinatown. Een ToekToek is niet meer of minder dan een brommer met een afdakje en een bankje achter. Much traffic en file, en onze driver neemt de binnenwegen en rijdt op het baanvak van de tegenligger. Ik doe net niet in mijn broek en knijp het dijbeen van echtgenoot in gruzzelementen. Wat een rit.

We worden gedropt in Chinatown, een stad in de stad die rood en goud kleurt van de versieringen. Waar de Thai poeslieve mensjes zijn ... heb ik altijd een beetje bang van de Chinezen, die niet zo hartelijk zijn. Maar het is real life : vissen zonder kop, geplukte eenden op een spies, koken op de straat, net niet overreden worden door een ToekToek.... Chaos !

En dan gebeurt het dat we van de looproute afwijken. Per ongeluk. We komen terecht in de straat achter de drukte, het doodse, vuile decor, een soort van hangar, waar de Chinese maffia koppen kortwiekt ... We zijn alleen en we zijn er niet gerust in en zoeken de weg terug naar de bewoonde wereld. Een hele grote rat kruist ons pad. Godverdekke dat was een RAT. Ik wil hier weg en zie nu overal ratten. In  de verte zien we licht en we reppen ons naar het straatje. We passeren nog een T-shirt-hond die doet alsof hij ligt te slapen. Zo schattig en wijle weg, nog steeds met den bibber voor verloren gelopen ratten. Het volgende moment steekt, de zogezegde slapende hond, zijn natte snuit, langs achteren, onder mijn rok en ik begin te gillen !!!!!! Te veel adrenaline. Een vrouwtje dat zit in te dommelen, schrikt op en begint zich uitgebreid te excuseren voor een hond die niet eens van haar is. IK WIL HIER WEG. Maar T-shirt-hond wil mee met me weg. Hij springt een pallet op en staat nu op dezelfde ooghoogte als mij. Aangezien ik al een kattenfluisteraar ben, wil ik er ook enkele honden bij nemen en ik waag het erop. Ik steek mijn hand uit en geef doggie de kans om aan me te ruiken. Het volgende moment heft T-shirt-hond zijn bovenlip, laat zijn vergeeld rokersgebit zien en begint gevaarlijk te grommen.

Ikke weg ! Te veel voor één namiddag. Ik houd het voortaan bij katten.

Ik loop en kom terug in de bewoonde wereld, `t is te zeggen ... een rauwe, rode, gouden harde wereld van de Chinezen.

We besluiten om, op eigen risico, een ToekToek naar het hotel te nemen en ons opnieuw samen te voegen met onze verwende tieners.

Mijn batterij is alweer wat gevuld. Dat zijn de ervaringen waar we het voor doen. Dat is voor ons vakantie. Het onvoorspelbare tegemoet treden en genieten van de emoties die op je weg komen.

...


Op vrijdag wippen nog even binnen in het kwartier van de Indiërs. Voor mij is dat werkelijk het Walhala van de blingbling, de kleurrijke stoffen en de ganesha-hangertjes. Voor echtgenoot is het het Walhala van de massage ! Hij heeft er een salon gevonden, eigenlijk enkele stoeltjes groot, in het Indiase shoppingcenter, ... spotgoedkoop en o zo vriendelijke vrouwen. Elke vakantie keren we terug naar hen.

Die morgen heb ik beslist om me niet te laten te masseren, de sinusitus piekt weer en ik heb geen zin in aanrakingen aan mijn zere kop ... Ik beslis stoer om de Indiërs en Thai alleen tegemoet te treden. Echtgenoot krijgt het Spaans benauwd, en twijfelt zelfs om zijn massage te laten voor wat het is. Maar ik houd vol en als vrijgevochten madamme stap ik in de wondere wereld van Indiërs en Thaise marktjes. Het voelt alsof de navelstreng met echtgenoot loskoppelt en het gevoel van alleen in deze wereldse wirwar te duiken geeft me tintelingen, maar ook de creeps. Wat als ik de weg kwijt raak ?
En daar ga ik dan ... ik voel me de hoofdster van een film, in één of ander exotisch decor. Ik ruik aan aromatische kruiden, onderhandel in mijn beste Thaise engels met koopvrouwen, voel aan mooie blinkende stofjes, koop een Ganesha-beeldje, geef een bedelaar geld voor een week eten (sorry echtgenoot, ik had niks kleiner) ... Ik stel me dan voor dat ik hier ooit woon, en dat de Thai me dan aanvaarden als de vreemdelinge met de ontembare haardos, die één van hen is.

Na mijn tripje keer ik terug naar bezorgde echtgenoot en zijn gemasseerde tienerkuikens. We nemen afscheid van onze masseuskes, die ontdekt hebben dat we voorlopig niet meer terug komen en dan gebeurt het, dat ik het volgende moment sta te knuffelen met deze dames. Ola ! Ze zijn zo vriendelijk, maar respecteren steeds de do-not-touch-de masseus-zone en hier ze, de familie Maes heeft de wetten veranderd. Een boost ! En we knuffelen er op los. Ze zwaaien ons uit en ik vrees dat ik mijn virus nu definitief heb gedropt in Bangkok.



Ondertussen zijn we terug in België en ik mis alweer de warmte van de zon en de mensen.
Ik ben langs de dokter gegaan en officieel zot en ziek verklaard. Echtgenoot zit alweer achter de computer en speurt het net af naar de goedkoopste vluchten richting .... Bangkok.

De What Pho tempel met de liegende boedha.

Chinatown

T-shirt-hond, langs achteren ...

Teken eens wenkbrauwen op je hond en hij kijkt altijd happy !

* T-shirt-hondjes zijn sukkelaars van hondjes die worden opgevangen door vrijwilligers. Er wordt geld voor hen geronseld. Ze lopen rond in de stad en hebben allemaal kleurrijke t-shirts aan en zijn vaak beschilderd als kleurrijke prostitués.

The Final Countdown !

31 december 2013. 4 uur in de namiddag. 

We zijn in Bangkok. Ik kijk vanuit mijn raam in het hotelletje op het binnenplein. Achter het plein stroomt de brede en mooie rivier, Chao Phraya, de levensader van de hoofdstad. Ze wordt bevaren door vele en verschillende boten; vrachtboten, James Bond boten, busboten, vissersboten, ... Mensen nemen hier de boot, alsof ze de bus zouden nemen. Ik kan er uren naar kijken.

Als kleine mieren bereiden tientallen Thai het Nieuwjaarsfeestje voor op het binnenplein. The White Party. We hebben last minute beslist aan te schuiven aan de feestdis en hopen om middernacht zicht te hebben op een spectaculair vuurwerk. Het wordt een feestje in besloten kring met mijn allerliefste gezin in mijn allerliefste Bangkok en … met andere wereldburgers. De eerste keer in mijn leven dat ik ver van thuis ben op zo`n speciale dag.

Gisteren hebben we afscheid genomen van het kuststadje Hua Hin. We hebben er genoten van zon en zee, van massages en van lekker lokaal eten. La vita e bella ginder. Er is geen tijd, er is geen klok. Ik heb geen idee welke dag van de week we er zijn.

We hebben ons meermaals getrakteerd op een neck-shoulder-and back-massage. Zalig en dat voor nog geen 5 euro voor een heel uur verwennerij. Met ons vieren op een matrasje, elk met zijn eigen Thaise massagequeen. Het is altijd lachen, de verrassing loert altijd om de hoek, we weten niet altijd wat er komen zal.

Als ze vlijtig beginnen met het kraken van papa`s tenen, dan weten we wat er aankomt en dan beginnen we al stiekem te giechelen … en de masseuskes die lachen gewoon mee. Een dolle bende.

Ons Bo is tegenwoordig het nieuwe pronkpaard van de stal. A bioetifoel woeman. Met haar lange benen, azuurblauwe ogen en witte porseleinen huid staan ze aan te schuiven om haar te mogen aanraken.
Er was een tijd dat onze ladyboy Noah de madammekes rond zijn vingers wond. Als achtjarige kabouter had hij lange blonde lokken en wisten de Thai niet altijd of het nu om een jongen ging, dan wel om een meisje. Onze Noah met zijn Spongebob-engels brak keer op keer hun harten.

De laatste zes maanden is mijn tienerzoon al 10 cm bijgegroeid en meet hij bijna 1.80 m. Vaarwel schattigheid.

En ja, ik ben hier heel ziek geweest. Niet leuk. Voor het eerst in jaren zit ik terug aan de antibiotica. Ik was al vertrokken met een weerstand op een laag pitje ; de storm thuis, de stress van het dak, de 48-uren-reis om hier te geraken … Bingo !

Ik heb mijn lebberige longen uit mijn ribbenkast gehoest en moest ze dan van de vuile grond oprapen en weer terugsteken. Het snot zocht zich een weg langs gaten en spleten, ik was op den duur een leeghoofd. Miserabel. Ik sleepte me van strandstoel naar bed en terug. Stak me vol met medicijnen en bij elke opkrikboost nam ik me voor me niet over te geven aan de Ellendigheid. Op zo`n momenten ging ik op slappe benen wandelen aan de arm van echtgenoot en doorkruisten we kleine straatjes met pure authentieke mensjes, die je met de grootste glimlach verwelkomden.

Dan beginnen we te dromen van een leven hier … een droomhuisje aan zee, een grote hond om mee te spelen, elke avond eten in een plaatselijk restaurantje … mensen koken hier niet, je eet hier voor 1,5 euro.

Ik heb leuke foto`s kunnen nemen, Noah`s haar is gekapt door een Thaise Cindy, Bo heeft kunnen shoppen en papa is onnozel gemasseerd. Iedereen happy.

Na veel vijven en zessen, vloeken en op de grond stampen, want zo waar, niet alle Thai zijn even schattig en proberen de toeristen evengoed af te zetten, hebben we een taxi gevonden die ons naar de hoofdstad kon brengen. Een reusachtige Jeep … met heel kleine koffer en uit de kluiten gewassen Elvis Presley aan het stuur. We scheurden tegen 130 km per uur over de wegen, de wagen slingerde van links naar rechts … en mijn maag slingerde mee. Ha !

En dan opeens … een pshttttttttt. Als een ballon die afgaat, als een deo waaruit de lucht ontsnapt. Een Kiplingzak met inhoud van Bo ligt net niet in de nek van onze Noah. Met zijn allen slaan we in paniek.

Noah, dat is zeker weer één van je Axe deo’s !!!! Met zijn drieën, ik, Noah en Bo, houden we zo goed als we kunnen de Kilpingzak in een wurggreep en probeert Noah, achterstevoren op de bank, de code van het slot te breken en op zoek te gaan naar het Pshhtttt-monster dat nu nog harder begint te briezen. De spanning stijgt, de chauffeur wordt nerveus en dan heeft Noah het gevonden, na het wegzwieren van het slot. Het is een spuitbus van onze Thaise driver die geplet zit onder onze valies … de auto stopt met gierende banden en valiezen worden uit de auto gekieperd en de achterbank van de Jeep, die ligt strike van het lachen.

Als dit blogje online komt is het nieuwe jaar alweer een feit. Ik wens iedereen veel liefde toe, de basis van het mens-zijn, want we kunnen niet zonder. Als je het geluk hebt, dan komt de rest vanzelf wel.

Ik zou zeggen … drie dikke kussen, maar ik ben bang dat mijn virussen zich snel zouden verspreiden.

Kus

Krisje

Thaise bobby die mooi poseerde voor mijn lens

Thaise peuter die me maar wat vreemd vond

Zicht op het vuurwerk van Bangkok

Dag van de rituele onderbroekenverbranding !

Het Droomhuis goes Thailand ! En wijle weg.

24 december. Storm Dirk beukt er op los. Het is nacht en ik word gewekt door een ritmisch gebonk, buiten dit keer. Het is zo ver, denk ik, nu is het dak er echt af. Ha, maar dat was buiten een ronddolende lege ton gerekend. Bouwvakkers hier wat verder op, hebben lege blauwe tonnen laten rondslingeren en deze dansen nu in het rond op het ritme van de wind. Het is vier uur en ik vind het een beetje dom om opnieuw in te slapen, de wekker staat klaar om af te gaan, want vandaag start onze trip naar het land van belofte.

De taxi haalt ons op en tot zo ver gaat alles nog goed. Het vakantiegevoel overvalt ons van zodra we het luchthavengebouw binnen stappen. Aan de incheckbalie zijn we een beetje overrompeld als de dame vraagt of we geen pakjes moeten transporteren voor familie en vrienden. Ding Dong, ja we zijn het doorsnee smokkelgezin, mevrouwtje.

We gaan taxfree-en en eten een ontbijtje en worden gedag gezegd door een kennis die werkt op de luchthaven. We begeven ons naar de gate, ik neem nog wat foto`s en speel met de spannende achtergrond, regen en vliegtuigen. Nog steeds happy. Echt waar.

En dan een mededeling die Kerst 2013 voorgoed zal brandmerken voor de rest van ons leven : De vlucht Brussel - Doha is uitgesteld met drie uren. Onze haren rijzen ten berge ... dit kan niet, effe snel tellen en elke idioot weet dat we hierdoor onze connectie naar Bangkok zullen missen.

Er staat nochtans een vliegtuig te blinken, klaar om uit de startblokken te schieten, alleen is er geen bemanning voorzien. Klein detailke. Weer een fijn staaltje van organisatie. In Brussel steken ze het nog op de storm, in Qatar zullen ze het overboeking noemen.

En dan kan de chaos beginnen. Qatar Airlines laat 4 jobstudenten op 250 misnoegde passagiers los en that`s it. Geen info, nog nooit gehoord van microfoons, ze brullen gewoon in het ijle. Ik sleep me naar de file aan de infobalie en na een uur aanschuiven in de rij bij de slimste jobstudent, wordt ons verzekerd dat we die nacht nog kunnen inpikken op een vlucht naar Thailand. Ja, ja ...

Terwijl ik sta aan te schuiven, horen we vanachter de balie dat het vliegtuig niet zal opstijgen voor 1 uur, of nee 2 uur, of nee, toch 3 uur. Uiteindelijk zullen we opstijgen om 4 uur in de namiddag. We zijn dan al 8 uur aan `t wachten. We houden ons creatief bezig en we leren de kinderen pokeren. Educatief verantwoord. We leven op hoop. Echt waar !

Na zes uur vliegen landen we in het land van de arabieren, de kamelen en de sjeiks en van het domste luchthavenpersoneel van het Midden-Oosten. Het liegen kan beginnen.

In eerste instantie willen ze ons met zijn allen in een hotel dumpen en op de ochtendvlucht naar Hongkong zetten en dan in een vliegtuigje richting de Thai. Yeah !!! Hongkong daar ben ik nog niet geweest, ik verheug me oprecht. Tot een nog slimmere Belg als mezelf, of liever iets straffer in aardrijkskunde ...., opmerkt dat we dan opnieuw een hele dag moeten vliegen. Ongeveer 15 uur met een zeer gat in een krap vliegtuigstoeltje. Het handjevol Belgen wordt nu knettergek en sommigen zelfs een beetje agressief. En de agressie bereikt een piek als heel mysterieus de helft van het handjevol Belgen verdwijnt en alsnog op de nachtvlucht naar Bangkok wordt gezet. Echt waar.

Onze brave Belgen gaan in hongerstaking en managers worden opgetrommeld. Een magische toverdoos gaat open en de Qataren beginnen te liegen en te fantsaseren ... Ze beloven ons luxueuze hotels, reisvergoedingen, echt alles, als we maar willen meewerken. Na 4 uur onderhandelen, na het uittrekken van 8 vingernagels en het breken van 2 duimen, bekennen we ... ze hebben gewonnen. Of  liever, met een tiental kleine Belgjes koppelen we het onaangename aan het aangename. We aanvaarden het voorstel om op 25 december, een dag later dus, de avondvlucht naar Bangkok te nemen. In ruil krijgen we een hotel, eten en hebben we de gelegenheid om Doha te bezoeken. En voor avonturiers, zoals ons, lonkt altijd het nieuwe.

Het zal nog tot half vijf die nacht duren voor we een bed zien. We moeten nog een 24-uren-visum krijgen, maar het computersysteem ligt plat. Echt waar ! 

We worden gedropt in een aftandse Mercure met ouderwetse omabedden en lelijke schilderijen aan de muur. Het maakt me niet meer uit. De lakens zijn kraaknet en ik kruip in het bed. We hebben geen valiezen mee en moeten het stellen met wat we aan hebben en met wat er in de handbagage zit. Niks dus. Ik prijs me gelukkig met mijn vier Daphalganneks en koester ze als diamanten, want ik heb nog steeds koorts en een zware verkoudheid.

A room with a view ! Zicht op de grootste bouwwerf van
Doha !

Ik begin me zorgen te naken om mijn oranje Prima Donna-slipje, dat ik nu al 24 uren aan heb. Zo meteen zal het stinkalarm beginnen loeien, vrees ik. De Qataren hebben ons beloofd dat ze de bagage zullen nasturen, maar dat is nooit gebeurd ...

We proberen de slaap te vatten. Ik dommel in en binnen de korste keren galmt er een ghalalalalalal uit een naburige moskee ... dju, we zitten in een moslimland met universele wekkers. 

De zon komt op, we slapen tot een uur of 10, eten een lekker ontbijtje en duiken dan de stad in. We maken kennis met een wervelende stad gebouwd met veel geld ... een skyline om u tegen te zeggen. Ik prijs me gelukkig dat ik een lange broek draag, als ik hier was gestrand in minirok, was ik waarschijnlijk ter plaatse gestenigd. Ik heb het gevoel dat ik de enige vrouw in het straatbeeld ben en voel me de attractie (of de slet) van de dag. Ik word er ongemakkelijk van. Maar ik heb nog een joker. Ik haal mijn fotocamera uit mijn zak en stap moedig en vol charisma op de mannen af. Ze lijken nors en ik doe het net niet in mijn oranje Prima Donna broekje. Dat zou te veel zijn voor mijn slipje, dat het zo al zwaar te verduren heeft ... Ik vraag in de universele gebarentaal of ik deze knappe mannen mag fotograferen en zo waar ... ze smelten en binnen de kortste keren staan ze aan te schuiven om op the picture te mogen. I dit it ! Doha eet uit mijn hand.

de stadswacht

drie fiere mannen

`s avonds toch nog vrouwen gevonden ...
meneer keek niet blij

Om 8 uur die avond checken we in voor onze vlucht naar Bangkok. Ik ben moe en ik riek uren in de wind. Achter me zit een indiaanse, een verrimpelde squaw, die ver haar vervaldatum heeft overschreden en moeilijk doet als ik mijn zetel plat leg om te slapen ... naast me zit een Duits kleutertje, hyperactief. Haar mama zit de zetel voor me en laat haar dochter over aan mijn goede zorgen. Ik ben net niet aan `t briezen. Om de haverklap word ik lastig gevallen door passagiers en crew met vragen en opmerkingen over mijn hyperactief kindje, DAT NIET VAN MIJ IS.

Ik word zot. Ik zet mijn koptelefoon op en val in slaap met the best of van Puccini ...

We zijn nu bijna 48 uren onderweg, mijn oranje Prima Donna slipje is nu in staat van ontbinding ... en dan zet het vliegtuig zich aan de grond ... we zijn thuis. Een krop in mijn keel. Wat hou ik toch van mijn mooie Thailand ...

Bij het aanschuiven voor onze visa spreken we met zijn allen af om positief te blijven denken ... we zijn eerlijk gezegd bang dat we onze valiezen zijn kwijt gespeeld in de chaos. En dan weet ik het ook niet meer. Bo merkt op dat zij, haar broer en de papa zullen positief denken, want ze zijn er nu allemaal van overtuigd dat het de mama is die alle zonden van Egypte over ons gezin aanroept. Slik. Dus zegt Bo ... mama, jij moet niet meer denken, gewoon niks denken ... euh, ja.

Het is nu nog een tweetal uren rijden tot de kust van Hua Hin. We arriveren bij ons hotel en verheugen ons al ... maar dan blijkt er weer een probleem met onze boeking. Daar staan we dan, moe en stinkend als een Brusselse kaas ... You dit not pay breakfast, Mister Ma-is ... terwijl we het bewijs van betaling in onze handen hebben. Alleen is het in het nederlands en snappen de Thai er de bal van.

Om een lang verhaal wat in te korten ... we hebben er nog efkes gezeten ... zijn opgevangen door de general manager die gelukkig vloeiend frans sprak ... excuses, gevolgd door een lunch van het huis .... om tijd te rekken, want natuurlijk waren de kamers niet klaar. Echt waar.

En dan kruipen we in ons bedje. Moe, doodmoe ... maar ik ga niet slapen zonder eerst mijn oranje Prima Donna onderbroekje ritueel te verbranden. Ha !

Brandalarm !