De parabel van de T-shirt-hond, de rat en de kattenfluisteraar !

Het leven zoals het is ... Bangkok. 2 januari 2014.

Onze vakantie loopt ten einde. We hebben de laatste dagen verbleven in onze allerliefste stad ter wereld. Ik kan jullie natuurlijk een opsomming geven van bezienswaardigheden en must-see tempels, maar hoe leuk is dat voor jullie ? Daarom kreeg ik het idee om een stukje film uit het gehele verhaal weer te geven. Enkele uren maar, een namiddag gekruid met emoties en ervaringen.

Ik ging dus op stap met echtgenoot. Hoe dat kwam ?

We zijn een doorsnee gezin : 2 ouders die het goed voor hebben met hun tienerkinderen, 2 tienerkinderen die het niet zo goed voor hebben met hun ouders. Ik bedoel maar, we zijn niet anders. Ik kleur de situatie vaak poederdoosroze in mijn blogs, maar vaak is ze gifgroen geverfd door rondvliegende tienerhormonen.

De dochter knort dat de spaghetti niet smaakt zoals thuis, de zoon vindt het zwembad te koud ... het liefst van al liggen de ze de hele dag in hun hotelbed te hangen. Ze lijken wel chronisch vermoeid. En dan vraagde u af van wat, godverdekke ? Ze genieten wel van de uitstapjes, van de marktjes en van de massages, maar toch, er gaat niets boven de playstation in de lobby ...

En met twee ouders die avontuurlijk zijn aangelegd, het geeft al eens vonken. Ha. Zo dus ook vanmorgen ... terwijl ma en pa al helemaal verpieterd waren door de zon en lagen op te branden aan de rand van het zwembad, de doodse verveling nabij, namen junior en junior alle tijd van de wereld om wakker te worden, op te staan en te ontbijten en om zich dan te beklagen dat er toch weinig keuze was aan het buffet. Verwend dus !

De papa kreeg het op zijn heupkes en besliste dat zijn jonkies de namiddag mochten doorbrengen aan het zwembad, zonder hun oudjes. En zo geschiedde.

En dus ging ik op stap met echtgenoot. En op dat moment transformeren we terug in Krisje en Geert en dan voelt het weer als weleer, zeer vertrouwd, zeer vrij, zeer genietend van elke minuut.

Ik pimpte mezelf met een extra daphalganneke, want ja, ik ben nog steeds een slappe vod en ga één van dees het record ziek-zijn-op-verplaatsing met veel brio breken.

We namen de boemelboot, samen met enkele honderden toeristen, die hetzelfde idee hadden. Als sardientjes bijeengepakt. Zweetdruppels parelden op mijn voorhoofd toen we ons een weg baanden naar de afstap achter op de boot. Een lichte paniek overviel de Fransman voor me. Na vijf keer Bangkok had ik nog nooit zo`n hysterische taferelen meegemaakt. Het is voor ons ook de eerste keer dat we Thailand aandoen in het hoogseizoen en het massatoerisme piekt als gek. En leuk vinden we het niet.

We bezochten die namiddag de tempel, What Pho, met hierin de grootste liggende boedha. Ik heb vele Thai in het verleden geschoffeerd door vriendelijk de vragen waar ik de lying boedha kon vinden, ipv de reclyning boedha. Zo funny. Ook hier was het weer duwen en trekken om een glimp te mogen opvangen van de krulletjes en de grote voeten van Boedha. What happened ?

Ik baan me een weg naar buiten, balend van al die stomme toeristen, zoek een plekje in de schaduw en wacht ... en daar komen ze, miauwend, spinnend, kopjes gevend ... kleine schriele poesjes die me komen gedag zeggen. Ik ben vanaf nu de kattenfluisteraar. Overal waar ik kom, waar ook ter wereld, communiceer ik met katten. Echtgenoot wordt er gek van, vreest de ergste ziektes, maar ik ben eerder bang dat ik ze infecteer met mijn smerige virussen. Ik houd van katten, ik houd van boedhisten. Boedhisten houden van katten ... want wat als een kat je overleden oma is ? Reïncarnatie, weet je nog ?

In het hotel heb ik Fonske, de rosse kater met fluwelen gouden ballen, me eigen gemaakt. Als ik eet, ligt hij braaf te ronken aan mijn voeten en durf ik nauwelijks te bewegen ...

Thuis praat ik kats met Chanel en Raf. Ik stel de vragen en geef tegelijkertijd de antwoorden in het kats, met een fijn piepstemmetje als het Chanel moet voorstellen en met met een luie basstem als het onze vatsige Raf moet voorstellen. Hilarische dialogen. Maar we wijken af.

Na de mooie tempel bezocht te hebben, nemen we een ToekToek naar Chinatown. Een ToekToek is niet meer of minder dan een brommer met een afdakje en een bankje achter. Much traffic en file, en onze driver neemt de binnenwegen en rijdt op het baanvak van de tegenligger. Ik doe net niet in mijn broek en knijp het dijbeen van echtgenoot in gruzzelementen. Wat een rit.

We worden gedropt in Chinatown, een stad in de stad die rood en goud kleurt van de versieringen. Waar de Thai poeslieve mensjes zijn ... heb ik altijd een beetje bang van de Chinezen, die niet zo hartelijk zijn. Maar het is real life : vissen zonder kop, geplukte eenden op een spies, koken op de straat, net niet overreden worden door een ToekToek.... Chaos !

En dan gebeurt het dat we van de looproute afwijken. Per ongeluk. We komen terecht in de straat achter de drukte, het doodse, vuile decor, een soort van hangar, waar de Chinese maffia koppen kortwiekt ... We zijn alleen en we zijn er niet gerust in en zoeken de weg terug naar de bewoonde wereld. Een hele grote rat kruist ons pad. Godverdekke dat was een RAT. Ik wil hier weg en zie nu overal ratten. In  de verte zien we licht en we reppen ons naar het straatje. We passeren nog een T-shirt-hond die doet alsof hij ligt te slapen. Zo schattig en wijle weg, nog steeds met den bibber voor verloren gelopen ratten. Het volgende moment steekt, de zogezegde slapende hond, zijn natte snuit, langs achteren, onder mijn rok en ik begin te gillen !!!!!! Te veel adrenaline. Een vrouwtje dat zit in te dommelen, schrikt op en begint zich uitgebreid te excuseren voor een hond die niet eens van haar is. IK WIL HIER WEG. Maar T-shirt-hond wil mee met me weg. Hij springt een pallet op en staat nu op dezelfde ooghoogte als mij. Aangezien ik al een kattenfluisteraar ben, wil ik er ook enkele honden bij nemen en ik waag het erop. Ik steek mijn hand uit en geef doggie de kans om aan me te ruiken. Het volgende moment heft T-shirt-hond zijn bovenlip, laat zijn vergeeld rokersgebit zien en begint gevaarlijk te grommen.

Ikke weg ! Te veel voor één namiddag. Ik houd het voortaan bij katten.

Ik loop en kom terug in de bewoonde wereld, `t is te zeggen ... een rauwe, rode, gouden harde wereld van de Chinezen.

We besluiten om, op eigen risico, een ToekToek naar het hotel te nemen en ons opnieuw samen te voegen met onze verwende tieners.

Mijn batterij is alweer wat gevuld. Dat zijn de ervaringen waar we het voor doen. Dat is voor ons vakantie. Het onvoorspelbare tegemoet treden en genieten van de emoties die op je weg komen.

...


Op vrijdag wippen nog even binnen in het kwartier van de Indiërs. Voor mij is dat werkelijk het Walhala van de blingbling, de kleurrijke stoffen en de ganesha-hangertjes. Voor echtgenoot is het het Walhala van de massage ! Hij heeft er een salon gevonden, eigenlijk enkele stoeltjes groot, in het Indiase shoppingcenter, ... spotgoedkoop en o zo vriendelijke vrouwen. Elke vakantie keren we terug naar hen.

Die morgen heb ik beslist om me niet te laten te masseren, de sinusitus piekt weer en ik heb geen zin in aanrakingen aan mijn zere kop ... Ik beslis stoer om de Indiërs en Thai alleen tegemoet te treden. Echtgenoot krijgt het Spaans benauwd, en twijfelt zelfs om zijn massage te laten voor wat het is. Maar ik houd vol en als vrijgevochten madamme stap ik in de wondere wereld van Indiërs en Thaise marktjes. Het voelt alsof de navelstreng met echtgenoot loskoppelt en het gevoel van alleen in deze wereldse wirwar te duiken geeft me tintelingen, maar ook de creeps. Wat als ik de weg kwijt raak ?
En daar ga ik dan ... ik voel me de hoofdster van een film, in één of ander exotisch decor. Ik ruik aan aromatische kruiden, onderhandel in mijn beste Thaise engels met koopvrouwen, voel aan mooie blinkende stofjes, koop een Ganesha-beeldje, geef een bedelaar geld voor een week eten (sorry echtgenoot, ik had niks kleiner) ... Ik stel me dan voor dat ik hier ooit woon, en dat de Thai me dan aanvaarden als de vreemdelinge met de ontembare haardos, die één van hen is.

Na mijn tripje keer ik terug naar bezorgde echtgenoot en zijn gemasseerde tienerkuikens. We nemen afscheid van onze masseuskes, die ontdekt hebben dat we voorlopig niet meer terug komen en dan gebeurt het, dat ik het volgende moment sta te knuffelen met deze dames. Ola ! Ze zijn zo vriendelijk, maar respecteren steeds de do-not-touch-de masseus-zone en hier ze, de familie Maes heeft de wetten veranderd. Een boost ! En we knuffelen er op los. Ze zwaaien ons uit en ik vrees dat ik mijn virus nu definitief heb gedropt in Bangkok.



Ondertussen zijn we terug in België en ik mis alweer de warmte van de zon en de mensen.
Ik ben langs de dokter gegaan en officieel zot en ziek verklaard. Echtgenoot zit alweer achter de computer en speurt het net af naar de goedkoopste vluchten richting .... Bangkok.

De What Pho tempel met de liegende boedha.

Chinatown

T-shirt-hond, langs achteren ...

Teken eens wenkbrauwen op je hond en hij kijkt altijd happy !

* T-shirt-hondjes zijn sukkelaars van hondjes die worden opgevangen door vrijwilligers. Er wordt geld voor hen geronseld. Ze lopen rond in de stad en hebben allemaal kleurrijke t-shirts aan en zijn vaak beschilderd als kleurrijke prostitués.