Dag van de rituele onderbroekenverbranding !

Het Droomhuis goes Thailand ! En wijle weg.

24 december. Storm Dirk beukt er op los. Het is nacht en ik word gewekt door een ritmisch gebonk, buiten dit keer. Het is zo ver, denk ik, nu is het dak er echt af. Ha, maar dat was buiten een ronddolende lege ton gerekend. Bouwvakkers hier wat verder op, hebben lege blauwe tonnen laten rondslingeren en deze dansen nu in het rond op het ritme van de wind. Het is vier uur en ik vind het een beetje dom om opnieuw in te slapen, de wekker staat klaar om af te gaan, want vandaag start onze trip naar het land van belofte.

De taxi haalt ons op en tot zo ver gaat alles nog goed. Het vakantiegevoel overvalt ons van zodra we het luchthavengebouw binnen stappen. Aan de incheckbalie zijn we een beetje overrompeld als de dame vraagt of we geen pakjes moeten transporteren voor familie en vrienden. Ding Dong, ja we zijn het doorsnee smokkelgezin, mevrouwtje.

We gaan taxfree-en en eten een ontbijtje en worden gedag gezegd door een kennis die werkt op de luchthaven. We begeven ons naar de gate, ik neem nog wat foto`s en speel met de spannende achtergrond, regen en vliegtuigen. Nog steeds happy. Echt waar.

En dan een mededeling die Kerst 2013 voorgoed zal brandmerken voor de rest van ons leven : De vlucht Brussel - Doha is uitgesteld met drie uren. Onze haren rijzen ten berge ... dit kan niet, effe snel tellen en elke idioot weet dat we hierdoor onze connectie naar Bangkok zullen missen.

Er staat nochtans een vliegtuig te blinken, klaar om uit de startblokken te schieten, alleen is er geen bemanning voorzien. Klein detailke. Weer een fijn staaltje van organisatie. In Brussel steken ze het nog op de storm, in Qatar zullen ze het overboeking noemen.

En dan kan de chaos beginnen. Qatar Airlines laat 4 jobstudenten op 250 misnoegde passagiers los en that`s it. Geen info, nog nooit gehoord van microfoons, ze brullen gewoon in het ijle. Ik sleep me naar de file aan de infobalie en na een uur aanschuiven in de rij bij de slimste jobstudent, wordt ons verzekerd dat we die nacht nog kunnen inpikken op een vlucht naar Thailand. Ja, ja ...

Terwijl ik sta aan te schuiven, horen we vanachter de balie dat het vliegtuig niet zal opstijgen voor 1 uur, of nee 2 uur, of nee, toch 3 uur. Uiteindelijk zullen we opstijgen om 4 uur in de namiddag. We zijn dan al 8 uur aan `t wachten. We houden ons creatief bezig en we leren de kinderen pokeren. Educatief verantwoord. We leven op hoop. Echt waar !

Na zes uur vliegen landen we in het land van de arabieren, de kamelen en de sjeiks en van het domste luchthavenpersoneel van het Midden-Oosten. Het liegen kan beginnen.

In eerste instantie willen ze ons met zijn allen in een hotel dumpen en op de ochtendvlucht naar Hongkong zetten en dan in een vliegtuigje richting de Thai. Yeah !!! Hongkong daar ben ik nog niet geweest, ik verheug me oprecht. Tot een nog slimmere Belg als mezelf, of liever iets straffer in aardrijkskunde ...., opmerkt dat we dan opnieuw een hele dag moeten vliegen. Ongeveer 15 uur met een zeer gat in een krap vliegtuigstoeltje. Het handjevol Belgen wordt nu knettergek en sommigen zelfs een beetje agressief. En de agressie bereikt een piek als heel mysterieus de helft van het handjevol Belgen verdwijnt en alsnog op de nachtvlucht naar Bangkok wordt gezet. Echt waar.

Onze brave Belgen gaan in hongerstaking en managers worden opgetrommeld. Een magische toverdoos gaat open en de Qataren beginnen te liegen en te fantsaseren ... Ze beloven ons luxueuze hotels, reisvergoedingen, echt alles, als we maar willen meewerken. Na 4 uur onderhandelen, na het uittrekken van 8 vingernagels en het breken van 2 duimen, bekennen we ... ze hebben gewonnen. Of  liever, met een tiental kleine Belgjes koppelen we het onaangename aan het aangename. We aanvaarden het voorstel om op 25 december, een dag later dus, de avondvlucht naar Bangkok te nemen. In ruil krijgen we een hotel, eten en hebben we de gelegenheid om Doha te bezoeken. En voor avonturiers, zoals ons, lonkt altijd het nieuwe.

Het zal nog tot half vijf die nacht duren voor we een bed zien. We moeten nog een 24-uren-visum krijgen, maar het computersysteem ligt plat. Echt waar ! 

We worden gedropt in een aftandse Mercure met ouderwetse omabedden en lelijke schilderijen aan de muur. Het maakt me niet meer uit. De lakens zijn kraaknet en ik kruip in het bed. We hebben geen valiezen mee en moeten het stellen met wat we aan hebben en met wat er in de handbagage zit. Niks dus. Ik prijs me gelukkig met mijn vier Daphalganneks en koester ze als diamanten, want ik heb nog steeds koorts en een zware verkoudheid.

A room with a view ! Zicht op de grootste bouwwerf van
Doha !

Ik begin me zorgen te naken om mijn oranje Prima Donna-slipje, dat ik nu al 24 uren aan heb. Zo meteen zal het stinkalarm beginnen loeien, vrees ik. De Qataren hebben ons beloofd dat ze de bagage zullen nasturen, maar dat is nooit gebeurd ...

We proberen de slaap te vatten. Ik dommel in en binnen de korste keren galmt er een ghalalalalalal uit een naburige moskee ... dju, we zitten in een moslimland met universele wekkers. 

De zon komt op, we slapen tot een uur of 10, eten een lekker ontbijtje en duiken dan de stad in. We maken kennis met een wervelende stad gebouwd met veel geld ... een skyline om u tegen te zeggen. Ik prijs me gelukkig dat ik een lange broek draag, als ik hier was gestrand in minirok, was ik waarschijnlijk ter plaatse gestenigd. Ik heb het gevoel dat ik de enige vrouw in het straatbeeld ben en voel me de attractie (of de slet) van de dag. Ik word er ongemakkelijk van. Maar ik heb nog een joker. Ik haal mijn fotocamera uit mijn zak en stap moedig en vol charisma op de mannen af. Ze lijken nors en ik doe het net niet in mijn oranje Prima Donna broekje. Dat zou te veel zijn voor mijn slipje, dat het zo al zwaar te verduren heeft ... Ik vraag in de universele gebarentaal of ik deze knappe mannen mag fotograferen en zo waar ... ze smelten en binnen de kortste keren staan ze aan te schuiven om op the picture te mogen. I dit it ! Doha eet uit mijn hand.

de stadswacht

drie fiere mannen

`s avonds toch nog vrouwen gevonden ...
meneer keek niet blij

Om 8 uur die avond checken we in voor onze vlucht naar Bangkok. Ik ben moe en ik riek uren in de wind. Achter me zit een indiaanse, een verrimpelde squaw, die ver haar vervaldatum heeft overschreden en moeilijk doet als ik mijn zetel plat leg om te slapen ... naast me zit een Duits kleutertje, hyperactief. Haar mama zit de zetel voor me en laat haar dochter over aan mijn goede zorgen. Ik ben net niet aan `t briezen. Om de haverklap word ik lastig gevallen door passagiers en crew met vragen en opmerkingen over mijn hyperactief kindje, DAT NIET VAN MIJ IS.

Ik word zot. Ik zet mijn koptelefoon op en val in slaap met the best of van Puccini ...

We zijn nu bijna 48 uren onderweg, mijn oranje Prima Donna slipje is nu in staat van ontbinding ... en dan zet het vliegtuig zich aan de grond ... we zijn thuis. Een krop in mijn keel. Wat hou ik toch van mijn mooie Thailand ...

Bij het aanschuiven voor onze visa spreken we met zijn allen af om positief te blijven denken ... we zijn eerlijk gezegd bang dat we onze valiezen zijn kwijt gespeeld in de chaos. En dan weet ik het ook niet meer. Bo merkt op dat zij, haar broer en de papa zullen positief denken, want ze zijn er nu allemaal van overtuigd dat het de mama is die alle zonden van Egypte over ons gezin aanroept. Slik. Dus zegt Bo ... mama, jij moet niet meer denken, gewoon niks denken ... euh, ja.

Het is nu nog een tweetal uren rijden tot de kust van Hua Hin. We arriveren bij ons hotel en verheugen ons al ... maar dan blijkt er weer een probleem met onze boeking. Daar staan we dan, moe en stinkend als een Brusselse kaas ... You dit not pay breakfast, Mister Ma-is ... terwijl we het bewijs van betaling in onze handen hebben. Alleen is het in het nederlands en snappen de Thai er de bal van.

Om een lang verhaal wat in te korten ... we hebben er nog efkes gezeten ... zijn opgevangen door de general manager die gelukkig vloeiend frans sprak ... excuses, gevolgd door een lunch van het huis .... om tijd te rekken, want natuurlijk waren de kamers niet klaar. Echt waar.

En dan kruipen we in ons bedje. Moe, doodmoe ... maar ik ga niet slapen zonder eerst mijn oranje Prima Donna onderbroekje ritueel te verbranden. Ha !

Brandalarm !