The Final Countdown !

31 december 2013. 4 uur in de namiddag. 

We zijn in Bangkok. Ik kijk vanuit mijn raam in het hotelletje op het binnenplein. Achter het plein stroomt de brede en mooie rivier, Chao Phraya, de levensader van de hoofdstad. Ze wordt bevaren door vele en verschillende boten; vrachtboten, James Bond boten, busboten, vissersboten, ... Mensen nemen hier de boot, alsof ze de bus zouden nemen. Ik kan er uren naar kijken.

Als kleine mieren bereiden tientallen Thai het Nieuwjaarsfeestje voor op het binnenplein. The White Party. We hebben last minute beslist aan te schuiven aan de feestdis en hopen om middernacht zicht te hebben op een spectaculair vuurwerk. Het wordt een feestje in besloten kring met mijn allerliefste gezin in mijn allerliefste Bangkok en … met andere wereldburgers. De eerste keer in mijn leven dat ik ver van thuis ben op zo`n speciale dag.

Gisteren hebben we afscheid genomen van het kuststadje Hua Hin. We hebben er genoten van zon en zee, van massages en van lekker lokaal eten. La vita e bella ginder. Er is geen tijd, er is geen klok. Ik heb geen idee welke dag van de week we er zijn.

We hebben ons meermaals getrakteerd op een neck-shoulder-and back-massage. Zalig en dat voor nog geen 5 euro voor een heel uur verwennerij. Met ons vieren op een matrasje, elk met zijn eigen Thaise massagequeen. Het is altijd lachen, de verrassing loert altijd om de hoek, we weten niet altijd wat er komen zal.

Als ze vlijtig beginnen met het kraken van papa`s tenen, dan weten we wat er aankomt en dan beginnen we al stiekem te giechelen … en de masseuskes die lachen gewoon mee. Een dolle bende.

Ons Bo is tegenwoordig het nieuwe pronkpaard van de stal. A bioetifoel woeman. Met haar lange benen, azuurblauwe ogen en witte porseleinen huid staan ze aan te schuiven om haar te mogen aanraken.
Er was een tijd dat onze ladyboy Noah de madammekes rond zijn vingers wond. Als achtjarige kabouter had hij lange blonde lokken en wisten de Thai niet altijd of het nu om een jongen ging, dan wel om een meisje. Onze Noah met zijn Spongebob-engels brak keer op keer hun harten.

De laatste zes maanden is mijn tienerzoon al 10 cm bijgegroeid en meet hij bijna 1.80 m. Vaarwel schattigheid.

En ja, ik ben hier heel ziek geweest. Niet leuk. Voor het eerst in jaren zit ik terug aan de antibiotica. Ik was al vertrokken met een weerstand op een laag pitje ; de storm thuis, de stress van het dak, de 48-uren-reis om hier te geraken … Bingo !

Ik heb mijn lebberige longen uit mijn ribbenkast gehoest en moest ze dan van de vuile grond oprapen en weer terugsteken. Het snot zocht zich een weg langs gaten en spleten, ik was op den duur een leeghoofd. Miserabel. Ik sleepte me van strandstoel naar bed en terug. Stak me vol met medicijnen en bij elke opkrikboost nam ik me voor me niet over te geven aan de Ellendigheid. Op zo`n momenten ging ik op slappe benen wandelen aan de arm van echtgenoot en doorkruisten we kleine straatjes met pure authentieke mensjes, die je met de grootste glimlach verwelkomden.

Dan beginnen we te dromen van een leven hier … een droomhuisje aan zee, een grote hond om mee te spelen, elke avond eten in een plaatselijk restaurantje … mensen koken hier niet, je eet hier voor 1,5 euro.

Ik heb leuke foto`s kunnen nemen, Noah`s haar is gekapt door een Thaise Cindy, Bo heeft kunnen shoppen en papa is onnozel gemasseerd. Iedereen happy.

Na veel vijven en zessen, vloeken en op de grond stampen, want zo waar, niet alle Thai zijn even schattig en proberen de toeristen evengoed af te zetten, hebben we een taxi gevonden die ons naar de hoofdstad kon brengen. Een reusachtige Jeep … met heel kleine koffer en uit de kluiten gewassen Elvis Presley aan het stuur. We scheurden tegen 130 km per uur over de wegen, de wagen slingerde van links naar rechts … en mijn maag slingerde mee. Ha !

En dan opeens … een pshttttttttt. Als een ballon die afgaat, als een deo waaruit de lucht ontsnapt. Een Kiplingzak met inhoud van Bo ligt net niet in de nek van onze Noah. Met zijn allen slaan we in paniek.

Noah, dat is zeker weer één van je Axe deo’s !!!! Met zijn drieën, ik, Noah en Bo, houden we zo goed als we kunnen de Kilpingzak in een wurggreep en probeert Noah, achterstevoren op de bank, de code van het slot te breken en op zoek te gaan naar het Pshhtttt-monster dat nu nog harder begint te briezen. De spanning stijgt, de chauffeur wordt nerveus en dan heeft Noah het gevonden, na het wegzwieren van het slot. Het is een spuitbus van onze Thaise driver die geplet zit onder onze valies … de auto stopt met gierende banden en valiezen worden uit de auto gekieperd en de achterbank van de Jeep, die ligt strike van het lachen.

Als dit blogje online komt is het nieuwe jaar alweer een feit. Ik wens iedereen veel liefde toe, de basis van het mens-zijn, want we kunnen niet zonder. Als je het geluk hebt, dan komt de rest vanzelf wel.

Ik zou zeggen … drie dikke kussen, maar ik ben bang dat mijn virussen zich snel zouden verspreiden.

Kus

Krisje

Thaise bobby die mooi poseerde voor mijn lens

Thaise peuter die me maar wat vreemd vond

Zicht op het vuurwerk van Bangkok