Schat, houd jij effe de ladder vast !

Ik kan niet anders dan een blogje schrijven over onze dol-dwaze avonturen ... soms valt de inspiratie letterlijk uit de lucht.

Zondagavond. Het weerbericht voorspelt weinig goeds, er is een storm op komst.

Echtgenoot schiet om 11 uur `s avonds in actie en zet wat losse elementen, die op het terras staan, in veiligheid.

Gerustgesteld kruipen we in ons bedje en laten de gezelligheid van een najaarsstorm over ons trekken.

Maandagochtend, ben al vroeg wakker, te vroeg. Ik had me voorgenomen er een luilekkerdagje van te maken, na weken van lopen en hijgen. Ik hang echter al om 8 uur `s morgens voor de buis en kijk naar een herhaling van het journaal.

Plots gaat de bel. Ik verwacht toch niemand ?

Ik draag enkel een zomerrobeke. Ik heb al twee dagen mijn krullenbol niet geroskamd. Onmogelijk. Dit is niet het moment. Ik sla last-minute een wollen deken om, ga naar de voordeur en doe schuchter open. De rechterbuurman schrikt ... alsof hij is terug gekatapulteerd in de tijd en zich zo juist in het hol van een neanderthaler heeft begeven. Ik zie er uit als Wilma, maar dan zonder been in mijn haar. Buurman had hem andere dingen voorgesteld, een Vlaamsche Schone in roze negligee met mooie glanzende lokken.

Hij excuseert zich, want denkt dat hij mij uit mijn bed gebeld heeft en vertelt dan dat ons dak staat te wapperen. Er staat een zonnepaneel recht ... Hij is bang dat het paneel zal gaan vliegen en brokken gaat maken ...

Ik kan fluiten naar mijn luilekkermaandag. Ik spring in een allesbedekkende kamerjas en ga de straat op om de schade vast te stellen. En ja hoor, er wappert iets, maar geen zonnepaneel ... een lang stuk aluminium van drie meter op 50 cm danst in het rond.

Effe echtgenoot bellen. Hoe gaan we dat oplossen. Echtgenoot komt naar huis. Ik ben er gerust in.

Ik ben zo gerust in mijn superman dat ik nog even de tijd neem om de brievenbus leeg te maken. En wat ligt daar te blinken ? Het geboortekaartje van Febe. Mijn hart klopt in mijn keel, want het kaartje ontwerpen is één, maar het kaartje in de bus krijgen is twee.

Ik ben blij. Het is een mooi kaartje. De telefoon gaat. De mama van mijn schoonheidsspecialiste (van het kaartje), die interim-schoonheidsspecialiste van dienst is ... ingewikkeld ... vraagt of ik mijn afspraak niet ben vergeten. Afspraak ? Ja, dus, compleet vergeten. Leve mijn agenda. De mama is er niet blij mee.

Het ventje landt en de pret kan beginnen. Hadden we op dat ogenblik maar de brandweer gebeld. Maar nee.

We hebben een reusachtige ladder in onze garage, twee keer de lengte van de garage, bij elkaar geplooid. Zo`n schuifding. Zeer onhandig.

Het ventje gaat zo meteen het dak op, zijn leven riskeren bij rukwinden van 90 km/uur.

Schat, houd jij effe de ladder vast !

Het is al een geworstel om dat ding bij deze wind open te schuiven. De wind loeit en het gewicht van echtgenoot houdt ze stabiel. Het ventje klimt over de dakrand en op dat moment begint de ladder verraderlijk te bewegen. Dees kan niet. Ik sla in paniekmodus. Met alle kracht ga ik het gevecht aan met een lomp ding van 7 meter lang en ik voel dat ik niet ga winnen. Bij een volgende rukwind moet ik ze laten gaan, niet wetende waar ze zal landen. Ik schreeuw uit alle macht en doe mijn ogen toe.

Ze landt net niet op het huis van de rechterbuurman. `t is ne keer iets anders dan een vliegend zonnepaneel.

Het ventje zit in de dakgoot. Koekoe.

Ik weet begot niet hoe ik die ladder terug aan de praat moet krijgen.

Ons Bo komt tienergewijs in haar kamerjas in het deurgat hangen, met zo`n blik van, wat zullen we vandaag eens doen ... ik schreeuw : doe je kleren aan en komt godverdomme helpen.

Ze was snel. Maar dan nog, met ons twee lukt het nooit. Ons vrouwenbrein is niet afgesteld op ladders plaatsen.

Ik draai me om en daar staat de overbuurman. Ik schrik me rot, net als hij, want op een maandagmorgen verwacht je geen neanderthaler met een weggerukte ladder ...

Maar hij is heel behulpzaam en samen sleuren we de ladder naar de zijkant van het huis, waar de wind iets minder beukt.

Echtgenoot heeft materiaal nodig en beslist naar beneden te komen. We slaan tilt. De ladder rust met slechts één hoek tegen de dakrand, maar hij komt moedig naar beneden. Ik krijg nog visioenen, als ik er aan denk.

Het is te veel spanning voor de oude achterbuurman, zo`n geflipte familie en hij verdwijnt, ons overtuigend dat het niet meer kan misgaan.

Ik heb dan maar Noah uit zijn bed getrommeld. Nog zo`n slungelige tiener die de ladder moest komen vasthouden en altijd met een blik van : gaat dat hier nog lang duren ???

Maar het lukt ons als familie de ladder vast te houden en papa van beneden moed in te spreken.

Papa is uiteindelijk terecht en gaf toe dat hij evenzeer den adrenalinebibber had. Hij springt terug in zijn kostuum en rijdt terug naar Brussel. Volgens mij flipt hij nog een beetje, want terwijl de adrenaline door mijn oren suist, belt hij om te zeggen dat ik best een foto ga maken van de fontein in Tervuren. Een prachtig beeld in deze storm ... ja dat zal wel ... ik snap er ni veel van.

De ladder hangt terug braaf op haar plaats in de garage. De adrenaline heeft de hele voormiddag door mijn lichaam geraasd en nu, nu voelt het alsof ik ben aangereden door een truck. Moe.

Ik heb blauwe plekken op mijn armen.

En ik heb de hele dag al de slappe lach. Bo wordt er nerveus van.

Ik kan het niet verklaren.

En eigenlijk zijn we heel stout geweest ... zo op het dak klimmen in een zware storm. Eén gouden regel : herhaal deze magische truuk niet bij u thuis. 
Hier zijn we allemaal een beetje gaga en goegoe en hebben we ons eigen stuntteam. Haha.

En nu is het wachten op de dakwerker.

Fijne week !

Krisje van het kapotte droomhuis.

Het verhaal van Febe

Ze is geboren. Lang verwacht.
Ze was voorzien voor 14 oktober, dit kleine boeleke, maar ze zat lekker bij de mama en wou er nog niet weg.

Als je zo`n leuke opdracht krijgt, als het ontwerpen van een geboortekaartje, beleef je alles van op de eerste rij. Ik wist al een tijdje dat het een meisje werd, maar mijn mond was verzegeld.

Het begon met die bloedhete fotoshoot in juli. We gingen foto`s nemen van kleine Seppe, met het oog op een origineel geboortekaartje. Seppe zou in the picture komen te staan.

En zo geschiedde.

Na de mama-papa-Seppe-foto`s volgde een serie foto`s van kleine junior. Seppe moest in het deurgat staan en zeer verwonderd en opgetogen kijken. Leg dat maar eens uit ! Wat hebben we gelachen en gezweet. Van de 100 foto`s waren er uiteindelijk 2 bruikbaar.

Speelgoedkatje vervangt babietje in mand.

En hier is dan het resultaat ! Tadaaahhhh !

En als fiere ontwepster kon ik het niet laten een gepast wenskaartje te maken, helemaal in de lijn van ...

Als je je afvraagt waarom we met DHL hebben samen gewerkt ... de mama is een schoonheidsspecialiste en laat haar pakketjes aanleveren met DHL. Ik vond het een leuk detail om te gebruiken.

Een zee van tijd !

Ironisch genoeg heb ik dat op dit eigenste ogenblik niet.

Een zee van tijd was het thema waar ik de afgelopen tijd rond gewerkt heb.
We baseerden ons op een tekst, die ik niet direct kan terugvinden ... maar het klonk ongeveer zo :

Zie hem daar staan, de oude man in zijn oude zwempak, mijmerend.

Zijn gedachten en herinneringen stromen als een zee door zijn hoofd ...

Zoiets dus, maar dan veel eleganter, haha. En wat levert dat op ?

Een eerste bewerking is lieflijk en meer geïllustreerd. De oude man zit op zijn brein en zijn herinneringen. De sprekende klok van Belgacom zegt dat het vier voor twaalf is. Hij kijkt gelukkig terug op zijn leven en voelt dat zijn tijd op is.

Maar ons Krisje zou ons Krisje niet zijn als haar eigen brein weer begin tilt te slaan en rare ideeën binnen krijgt.

En dus moest de hersenpan van deze oude heer eraan geloven en legde ik zijn brein met zijn herinneringen letterlijk bloot. Hij heeft niet afgezien, deze lieve opa en kan er nog lief om lachen.

Nadien kon ik niet beslissen of hij nu onder de douche zou staan, in het zwembad of dan toch langs de zee.

Daarom deze drie versies.

Ik denk eraan ze binnenkort te koop aan te bieden via Etsy als digitale print. Da`s voor later.

Een zee van tijd.
Ik hunker naar een week vakantie. Ik ben met niets meer bij. De was ligt te blinken en lonkt me, maar ik doe alsof ik het niet zie. De livingvloer is bepoteld met honderden voetafdrukken van yeti`s en andere pubers, die het vertikken om hun sloefen aan te doen, maar ik stap er tussen door.
Ik word zot. Het is op dit ogenblik ontwerpen en foto`s maken en omgekeerd. Een zalige zottigheid dan maar.

Komt een vrouw bij de dokter of eigenlijk bij de voedingsdeskundige.
Heb ik me daar vorige week een bodyscan laten maken. En wat was ik blij. Ja, mijn BMI is te hoog, maar niet omdat ik kilo`s vet meezeul ...
Blijkt dat ik een zeer grote spiermassa heb, ver boven de max-waarden van een dame met mijn leeftijd en BMI. Hoe zou dat komen ? Ik loop geen marathons, tenzij achter mijn hyperkinetische tieners. Ik heb waanzinnig veel trappen in dit huis, maar dat kan het ook niet zijn.
We steken het op de groeihormonen van de seventies die vlijtig in melkvoeding werd gestoken. Ik, mijn broertje en mijn nichtje werden gevoed door een bepaald merk van flesjesvoeding ... en alle drie zijn we reusachtig gegroeid, als we onszelf vergelijken met de naaste zusjes, die tot een kop kunnen schelen in lengte.
Gelukkig zijn onze hersencellen exponentieel meegegroeid.

En wat blijkt nu nog ? Ik tors bovendien minstens 10 liter water te veel mee, als extra ballast. Kunde het geloven ? Je kan letterlijk een kraantje op me aansluiten en de planten water geven met mijn waterreservoir. Schat, vergeet de bloemekes geen water te geven !

Dus toch blij met de resulaten. Een standaard diëtiste, zonder de juiste apparatuur, had me weer publiekelijk vernederd en me rond de oren gekletst omdat mijn BMI te hoog is. Nu weet ik in welke richting we moeten zoeken.

Een zee van tijd.
Dat heeft ook het babietje van mijn klant. De baby was voorzien voor 14 oktober. Maar het zit lekker bij de mama.
Heb ik daar toch een leuk geboortekaartje mogen maken ...
Maar we hebben geduld en ik beklaag de mama, die nu toch al een eeuwigheid over tijd is. Het wachten op een nieuw wonder kan zo lang duren. Nog efkes.

Toedeloe,

Krisje van het zothuis.

Neen Sint-Pieter, ik ga niet terug naar beneden !

Joepie, en dan nu eerst het goede nieuws.

Gaia is er in geslaagd om een verbod te verkrijgen op het castreren van kleine varkentjes. Dank u Gaia.

Alleen gaat het pas in voege vanaf 2018. Crazy ! En het is een verbod voor België. Nog crazy-er.

Dus ja, een kleine hoera, maar ook nog een gevoel van What the Fuck ???!!!

Ik kan er nog steeds niet bij dat er zo veel leed moet vooraf gaan om een stuk vlees op je bord te krijgen. Wat zegt dat over ons, de mens, als we zonder verpinken andere levende wezens kunnen dood martelen voor ons eigen comfort.

Als we nu eens tot 2018 al die onnozele boeren, die kleine biggetjes pijn doen, castreren ?

Als wederdienst ? Dan is er terug een gezond evenwicht ...

En Michel Vandenbosch, jij blijft mijn held.

Oei, dit wordt geen happy blog, als dit al het goede nieuws was. 

Tiens ... het zal het weer zijn. Nu het buiten guur en koud is, is de winter korter bij dan we denken.

Deze middag hebben we nog de regen en windvlagen getrotseerd om de velden in te trekken, maar viel dat even tegen. We vlogen letterlijk weg.

Nu ik na 20 jaar fotokes nemen op het buikgevoel, beslist had te starten met een echte cursus fotografie ... het is zweten en vloeken en me vooral veel ergeren. Na drie uren ronddolen in de velden, ambras maken met gecastreerde boeren, worstelen met statieven die niet willen blijven staan ... en dan thuiskomen en zien dat er geen enkele foto scherp is.

Dag fantastisch ochtendlicht, met glinsterende dauwdruppels en kleine elfjes, een licht dat zich één keer in de 100 jaar manifesteert. Godverdomme toch. Had ik maar de groene knop gebruikt !!!!!

Maar dat mag dus niet.

En dus blijven we oefenen tot we er zot van worden. Ha !

En ja, ik heb er weer een zware week op zitten. Mentaal dan. Als je zoals ik een bi-polaire karaktereigenschap hebt, NIET DE PSYCHOSE, dan kan het leven verdomd vermoeiend zijn. Ik leef dagen op roze wolken, tussen oranje bambi`s en wulpse vosjes. Ik leef dagen in totale duisternis, me afvragend of het dit nu is ? Voor mij geen flatline, maar een kronkelige curve met hoogtes en laagtes. 

En dus sleepte ik me de hele week ... door de week.

Ik maakte me de bedenking dat als ik nu voor Sint-Pieter kwam te staan dat ik hem zou toebrullen dat ik vooral niet terug wou naar beneden. Want, mijnheer Sint-Pieter, tot op mijn 43ste levensjaar heb ik 7300 keer verzonnen wat we met zijn allen gingen eten, heb ik 1560 keer gepoetst, heb ik 5200 keer de was gedraaid, heb ik 31200 kledingstukken gestreken en heb ik 800 ruiten gewassen (iets minder, dat haat ik) ... Was het dat wat U, mijnheer Sint-Pieter of Uw Baas, met me voor had ? 

Is dat de definitie van Het Leven ?

Maar het werd donderdag. En terwijl ik me nog sleepte naar de les, had ik onderweg in de auto een fijn gesprek met mijn vriendin. En voor ik het wist, kon ik terug relativeren. Want er zijn altijd wel ergere dingen, dan mijn banale kopzorgen. Bij thuiskomst wachtte er nog een zeer lieve mail van een pennenvriendin ... ook al hadden we gezworen elkaar nooit te mailen, enkel te schrijven. Maar ze wou me bedanken voor mijn brief, die haar had opgepept. Wat deed dat een deugd.

En op vrijdag gingen we eten met een koppel dat we al jaren kennen, maar dat we hooguit twee keer per jaar kruisen. En er was die bezieling, het thuiskomen bij de juiste mensen en het oprechte compliment van de vriendin, die zei dat we het enige koppel waren, waar het zo goed en eerlijk mee klikt. Wauw, was ik daar even van mijn sokken geblazen !

Daar doen we het dus voor. Voor de schouderklopjes en de complimenten. Voor de pure vriendschappen.

Voor de eerlijkheid.

Ik wil nog even stil staan bij het feit dat zo vele mensen ongelukkig zijn. De blog is ondertussen toch al battleship-grijs ...

Als ik rondom me kijk, zie ik zo veel verdoken ongelukkigheid, want weinigen komen er mee naar buiten.

En toch ben ik verwonderd dat wel zeker 5 mensen die ik ken op dit moment een therapie volgen, omdat ze het alleen niet meer durven. Ze zijn moedig en hebben de gepaste hulp gezocht. Want therapie is er voor sterke mensen. 

Depressie, het blijft nog steeds een groot taboe en wij Belgen hebben er oogkleppen voor. Fysieke pijn, dat snappen we. Maar mentale pijn, dat is iets dat tussen onze oren zit, een teken van zwakte.

België is na Finland, het land met de meeste zelfmoorden. Chique, hé.

Ik heb zelf rond gedoold in een gitzwarte depressie, nu drie jaar geleden, ik was klaar om alles achter me te laten en aan te kloppen bij Sint-Pieter. De hele gemeenschap had een perimeter rond mijn huis en mijn hart afgezet, want ons Krisje was depri en dus liep iedereen zo hard ze konden ver weg.

Maar door de vele gesprekken met mijn fantastische psychologe, met die enkele vrienden die me niet hadden afgeschreven en de onvoorwaardelijke steun van mijn echtgenoot, heb ik een tweede kans gekregen en heb ik de demonen met mijn blote vuisten kunnen verslaan. En voilà, de feniks was herrezen ! Of was het de feeks ?

Juist daarom heb ik vaak een extra sensor en voel ik het aan als er iets borrelt bij mensen, dat het daglicht niet mag zien. Maar we moeten met zijn allen erkennen dat depressie ook een ziekte is en er durven over spreken en onze medemens een luisterend oor aanbieden.

Het kan een wereld van verschil maken. 

En volgende week terug een knalroze blog.

Dikke kus,

Krisje

Vergiftigd door de tweeling of door de beenhouwer ?

Wat een week. Zo vele ervaringen. Van ziek naar happy, naar depressief, naar euforisch.

En tussen alle bedrijven in photoshoppen tegen de sterren op, tekeningen maken en fotokes nemen. Creatief zijn, het is hier een zeer explosief werkwoord.

We hadden een feestje vorige week zaterdag. Het was een Cluedo-feestje. Wie had het gedaan ? Dat was de grote hamvraag. Hoe ? Dat was duidelijk.

Op maandag bleek tweederde van onze ruime, uitgebreide familieverzameling van ouders, kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen allemaal besmet met een smerige bacterie. Eén voor één plooide we gezwind voor een pijnlijke darmontsteking. Daar waar we nog dachten dat we elk op onze eigen manier uniek en eenzaam lagen weg te rotten in onze bedjes, stelden we op dinsdag vast, via Facebook, dat we allemaal een klop van de beenhouwer zijn hamer hadden gehad.

De beenhouwer is ondertussen op de hoogte gebracht van alle ellende.

En dat feestje wordt memorabel. De dag dat ons mama 70 werd, gooide de tweeling (mijn zussen en beide immuun voor de kaka-bacterie) wat antrax over het koude buffet. Ha !

Het depressieve moment laten we achterwege en is vlijtig weggespoeld met een groot glas wijn en verteerd met een kleine kilogram zwarte chocolade. Pfff.

Gisteren was het nog eens een Kris-dagje. Na al die weekends vol voetbal en voetbal en voetbal, had ik gisteren beslag gelegd op mijn echtgenoot en was niet van plan hem te delen, met niemand.

In de voormiddag zijn we gaan shoppen in een soort van camera-warenhuis. Blink Blink Blink ... Jeuk Jeuk Jeuk ... ik had veel kunnen gebruiken, misschien wel alles wat daar in de rekken stond.

Maar ik heb geleerd van tegenwoordig niet meer impulsief te werk te gaan, het enige voordeel van ouder te worden. Deze geplande aankoop is er één van zeer lang nadenken en tot op het laatste moment gisteren, heb ik nog getwijfeld.

Voor ik het echter goed en wel besefte, stak de koffer van de auto vol met studioflitsers en softboxen.

En wijle weg. En dan weet ik niet wie het meest blij was, ik of de echtgenoot.

Vanmorgen de eerste probeersels. Men neme een 16 jarige dochter, hotter dan hot en plaatse haar tussen de broedlampen. En schieten maar !

Het resultaat was niet wat ik ervan verwachtte ... oefenen, oefenen, oefenen. Dat is iets dat ik deze week nog beseft heb en heb verkondigd tijdens de les fotografie. Tot augustus 2013 heb ik gedurende 20 jaar mooie plaatjes getrokken met de groene knop van mijn cameraatje. Nu ik les volg en me samen met het ventje verdiep in de technische kant, trekken de foto`s op niks meer. Blazen.

Oefening baart kunst. Na !

Terug naar zaterdag. De auto stak dus vol met waardevolle brol en we hadden geen zin om ons te parkeren op een parking in het Brusselse, nabij Tour & Taxis. We hadden evengoed de koffer kunnen open zetten en roepen : Kom het maar allemaal pikken !

Dus parkeerden we ons in de parking van echtgenoot zijn werk, centrum Brussel. Dju.

We aperitiefden eerst in een gezellige Brusselse brasserie en aten floeffie quiche en kaastaart als dessert. Vervolgens rolden we naar de metro.

Twee metro`s en een bus waren er nodig om te eindigen bij Tour & Taxis, voor de expo van Fotofever.

Ondertussen grolde het ventje en was een beetje misnoegd dat hij nergens ten velde op een voetbalveld stond. Ik zag het aan zijn gezicht.

Maar hij klaarde op bij het zien van al die leuke, veelal bewerkte foto`s. En hij werd groen bij het zien van de prijskaartjes die naast de foto`s hingen te flikkeren. Sommige wel tot 12.000 euro en meer. Ik leef nog op hoop dat ik à la Van Gogh nog na mijn dood zal ontdekt worden .... maar eerst moet mijn oor er nog af.

En hier nog twee kleine tekeningetjes voor the Big Drawing Challenge, met vertraging !

Ik vind het leuk en vind het vreemd dat ik het tekenen heb weggemoffeld onder in de lade van mijn breinkast. Het plezier van het tekenen komt stillekes terug.

Fijne week !

Krisje

The Big Drawing Challenge 2 oktober Close-up

Ik vrees dat mijn scanner vol pastelkrijt ligt ... moet nog uitdokteren, hoe ik dit het beste aanpak.
Door te scannen gaat de echtheid van de kleuren een beetje verloren.

Dit is een detail van een juwelendoosje in porselein.

met pastelkrijtjes ... tot in mijn haren toe.

Fotofeverartfair Brussels 2013

Net een leuke link doorgekregen. En ik krijg zo`n goesting om dit weekend te gaan kijken. Dat doen we dus.

http://www.fotofeverartfair.com/bruxelles

Hier alvast leuke voorproefjes

The Big Drawing Challenge

`t is ne keer iets anders

In een post van een collegablogster/pennevriendin www.fotootjevandaag.wordpress.com vond ik deze uitdaging. Zij vond dan weer inspiratie bij de bedenkers van deze uitdaging : www.plutomeisje.be en www.fennek.be.

De uitdaging : teken elke dag van de maand oktober een opdrachtje. Heel simpel.

Aangezien ikzelf verslaafd ben aan digitaal tekenen, vond ik het een leuke challenge om terug op de oeroude manier te werk te gaan, met de handen.

Het helpt mensen ook om even stil te staan in hun hectische dag. Een klein tekenmomentje, een punt van bezinning.

Ik loop wat achter, maar zal mijn best doen om bij te benen. Ha !

Krisje

1 oktober : de Doodle !
Als in met een blauwe vettige Bic kringetjes zitten tekenen, terwijl je aan de telefoon hangt ?

Dit wordt nog lachen !