Een zee van tijd was het thema waar ik de afgelopen tijd rond gewerkt heb.
We baseerden ons op een tekst, die ik niet direct kan terugvinden ... maar het klonk ongeveer zo :
Zie hem daar staan, de oude man in zijn oude zwempak, mijmerend.
Zijn gedachten en herinneringen stromen als een zee door zijn hoofd ...
Zoiets dus, maar dan veel eleganter, haha. En wat levert dat op ?
Een eerste bewerking is lieflijk en meer geïllustreerd. De oude man zit op zijn brein en zijn herinneringen. De sprekende klok van Belgacom zegt dat het vier voor twaalf is. Hij kijkt gelukkig terug op zijn leven en voelt dat zijn tijd op is.
Maar ons Krisje zou ons Krisje niet zijn als haar eigen brein weer begin tilt te slaan en rare ideeën binnen krijgt.
En dus moest de hersenpan van deze oude heer eraan geloven en legde ik zijn brein met zijn herinneringen letterlijk bloot. Hij heeft niet afgezien, deze lieve opa en kan er nog lief om lachen.
Nadien kon ik niet beslissen of hij nu onder de douche zou staan, in het zwembad of dan toch langs de zee.
Daarom deze drie versies.
Ik denk eraan ze binnenkort te koop aan te bieden via Etsy als digitale print. Da`s voor later.
Een zee van tijd.
Ik hunker naar een week vakantie. Ik ben met niets meer bij. De was ligt te blinken en lonkt me, maar ik doe alsof ik het niet zie. De livingvloer is bepoteld met honderden voetafdrukken van yeti`s en andere pubers, die het vertikken om hun sloefen aan te doen, maar ik stap er tussen door.
Ik word zot. Het is op dit ogenblik ontwerpen en foto`s maken en omgekeerd. Een zalige zottigheid dan maar.
Komt een vrouw bij de dokter of eigenlijk bij de voedingsdeskundige.
Heb ik me daar vorige week een bodyscan laten maken. En wat was ik blij. Ja, mijn BMI is te hoog, maar niet omdat ik kilo`s vet meezeul ...
Blijkt dat ik een zeer grote spiermassa heb, ver boven de max-waarden van een dame met mijn leeftijd en BMI. Hoe zou dat komen ? Ik loop geen marathons, tenzij achter mijn hyperkinetische tieners. Ik heb waanzinnig veel trappen in dit huis, maar dat kan het ook niet zijn.
We steken het op de groeihormonen van de seventies die vlijtig in melkvoeding werd gestoken. Ik, mijn broertje en mijn nichtje werden gevoed door een bepaald merk van flesjesvoeding ... en alle drie zijn we reusachtig gegroeid, als we onszelf vergelijken met de naaste zusjes, die tot een kop kunnen schelen in lengte.
Gelukkig zijn onze hersencellen exponentieel meegegroeid.
En wat blijkt nu nog ? Ik tors bovendien minstens 10 liter water te veel mee, als extra ballast. Kunde het geloven ? Je kan letterlijk een kraantje op me aansluiten en de planten water geven met mijn waterreservoir. Schat, vergeet de bloemekes geen water te geven !
Dus toch blij met de resulaten. Een standaard diëtiste, zonder de juiste apparatuur, had me weer publiekelijk vernederd en me rond de oren gekletst omdat mijn BMI te hoog is. Nu weet ik in welke richting we moeten zoeken.
Een zee van tijd.
Dat heeft ook het babietje van mijn klant. De baby was voorzien voor 14 oktober. Maar het zit lekker bij de mama.
Heb ik daar toch een leuk geboortekaartje mogen maken ...
Maar we hebben geduld en ik beklaag de mama, die nu toch al een eeuwigheid over tijd is. Het wachten op een nieuw wonder kan zo lang duren. Nog efkes.
Toedeloe,
Krisje van het zothuis.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten