Vergiftigd door de tweeling of door de beenhouwer ?

Wat een week. Zo vele ervaringen. Van ziek naar happy, naar depressief, naar euforisch.

En tussen alle bedrijven in photoshoppen tegen de sterren op, tekeningen maken en fotokes nemen. Creatief zijn, het is hier een zeer explosief werkwoord.

We hadden een feestje vorige week zaterdag. Het was een Cluedo-feestje. Wie had het gedaan ? Dat was de grote hamvraag. Hoe ? Dat was duidelijk.

Op maandag bleek tweederde van onze ruime, uitgebreide familieverzameling van ouders, kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen allemaal besmet met een smerige bacterie. Eén voor één plooide we gezwind voor een pijnlijke darmontsteking. Daar waar we nog dachten dat we elk op onze eigen manier uniek en eenzaam lagen weg te rotten in onze bedjes, stelden we op dinsdag vast, via Facebook, dat we allemaal een klop van de beenhouwer zijn hamer hadden gehad.

De beenhouwer is ondertussen op de hoogte gebracht van alle ellende.

En dat feestje wordt memorabel. De dag dat ons mama 70 werd, gooide de tweeling (mijn zussen en beide immuun voor de kaka-bacterie) wat antrax over het koude buffet. Ha !

Het depressieve moment laten we achterwege en is vlijtig weggespoeld met een groot glas wijn en verteerd met een kleine kilogram zwarte chocolade. Pfff.

Gisteren was het nog eens een Kris-dagje. Na al die weekends vol voetbal en voetbal en voetbal, had ik gisteren beslag gelegd op mijn echtgenoot en was niet van plan hem te delen, met niemand.

In de voormiddag zijn we gaan shoppen in een soort van camera-warenhuis. Blink Blink Blink ... Jeuk Jeuk Jeuk ... ik had veel kunnen gebruiken, misschien wel alles wat daar in de rekken stond.

Maar ik heb geleerd van tegenwoordig niet meer impulsief te werk te gaan, het enige voordeel van ouder te worden. Deze geplande aankoop is er één van zeer lang nadenken en tot op het laatste moment gisteren, heb ik nog getwijfeld.

Voor ik het echter goed en wel besefte, stak de koffer van de auto vol met studioflitsers en softboxen.

En wijle weg. En dan weet ik niet wie het meest blij was, ik of de echtgenoot.

Vanmorgen de eerste probeersels. Men neme een 16 jarige dochter, hotter dan hot en plaatse haar tussen de broedlampen. En schieten maar !

Het resultaat was niet wat ik ervan verwachtte ... oefenen, oefenen, oefenen. Dat is iets dat ik deze week nog beseft heb en heb verkondigd tijdens de les fotografie. Tot augustus 2013 heb ik gedurende 20 jaar mooie plaatjes getrokken met de groene knop van mijn cameraatje. Nu ik les volg en me samen met het ventje verdiep in de technische kant, trekken de foto`s op niks meer. Blazen.

Oefening baart kunst. Na !

Terug naar zaterdag. De auto stak dus vol met waardevolle brol en we hadden geen zin om ons te parkeren op een parking in het Brusselse, nabij Tour & Taxis. We hadden evengoed de koffer kunnen open zetten en roepen : Kom het maar allemaal pikken !

Dus parkeerden we ons in de parking van echtgenoot zijn werk, centrum Brussel. Dju.

We aperitiefden eerst in een gezellige Brusselse brasserie en aten floeffie quiche en kaastaart als dessert. Vervolgens rolden we naar de metro.

Twee metro`s en een bus waren er nodig om te eindigen bij Tour & Taxis, voor de expo van Fotofever.

Ondertussen grolde het ventje en was een beetje misnoegd dat hij nergens ten velde op een voetbalveld stond. Ik zag het aan zijn gezicht.

Maar hij klaarde op bij het zien van al die leuke, veelal bewerkte foto`s. En hij werd groen bij het zien van de prijskaartjes die naast de foto`s hingen te flikkeren. Sommige wel tot 12.000 euro en meer. Ik leef nog op hoop dat ik à la Van Gogh nog na mijn dood zal ontdekt worden .... maar eerst moet mijn oor er nog af.

En hier nog twee kleine tekeningetjes voor the Big Drawing Challenge, met vertraging !

Ik vind het leuk en vind het vreemd dat ik het tekenen heb weggemoffeld onder in de lade van mijn breinkast. Het plezier van het tekenen komt stillekes terug.

Fijne week !

Krisje