Ik had net een gesprekje met Bo in de auto ... er gebeuren toch steeds vreemde dingen in en rond ons huis. Zo ook weer het verhaal van afgelopen week met Noah en de politie. De voorvallen zijn soms zo creepy, en te gek voor woorden, dat het haast lijkt dat ik ze ter plekke verzin, maar niets is minder waar. Terwijl we overliepen wat er de afgelopen maanden allemaal gepasseerd was in ons crazy leven, stonden we plots stil bij ons eigenste kerstverhaal. Een glimlach verscheen om onze lippen ...
Sommigen onder jullie kennen dit verhaal, voor anderen is het nieuw. Het is echter zo`n bizar en vreemd verhaal en het past bij de sfeer van deze kerstdagen. Daarom wil ik het nog even meegeven.
Vorig jaar waren we uitgenodigd op een verrukkelijk kerstconcert van een goede vriend. Peter van de Vivere, een vriend, een prachtige man met een stem als een klok en tonnen charisma, zong die avond in december klassieke kerstliederen en bekende aria`s in een sfeervol kerkje.
Ik had voor de gezelligheid mijn zusje en schoonbroer meegevraagd.
Nog helemaal onder de indruk van het zeer emotionele gebeuren reden we na middernacht terug huiswaarts. Van Waasmunster tot Tervuren, we waren even zoet en ik en zus kwebbelden ons suf op de achterbank.
Toen we onze verkaveling binnenreden, remde echtgenoot als gek, stond letterlijk op de rem en katapulteerden mezelf en zus net niet door de stevige voorruit.
Daar, stamelde mijn ventje, daar in het struikgewas ... daar loopt een peutertje.
Als alerte chauffeur, of als enige BOB die avond, dat kan ook, had hij in het schijnsel van zijn autolichten iets zien lopen. In het putje van de nacht denk je niet aan kleine ukjes, maar eerder aan konijntjes en vosjes.
Maar dit konijntje droeg een kruippakje en had in zijn kleine handje een teddybeer.
En dus waren zus en ik niet voor niets tegen de voorruit gestuiterd.
Echtgenoot parkeerde de auto in het midden van de straat en spurtte zich een weg naar ons verloren gelopen Jezuske. Maar Jezuske was van weinig woorden en kon niet communiceren met zijn redder. De enige klanken die hij zou kunnen uitstoten waren : dada, kaka en pipi, maar die waren nu niet aan de orde. Het arme ventje droeg enkel een pyamaatje, geen slofjes en was zonet, met teddybeer, een brede straat overgestoken.
Tegelijkertijd was er licht in een huis op een veertig tal meter van ons. Een koppel dat een bevriend echtpaar uitzwaaide, had op hetzelfde moment de kleine Jezus opgemerkt en kwam naar ons toe.
Van wie was dit kindje ? Niemand wist het. Het koppel besloot kleine Jezus onderdak te geven en op te warmen en echtgenoot belde met de hotline, de politie, onze vriend ondertussen. Het was wachten op de politie.
Ondertussen ging ik met echtgenoot de huizen in de straat af om uit te vogelen of er iemand een kind mistte, maar we kregen geen warm onthaal, angstige mensen die deuren moeizaam openden en ons aankeken of we van Mars kwamen ... Mevrouw, we hebben hier op een straat een baby gevonden, of die misschien van U is ? Bang ! Deur op onze neus.
Op een bepaald moment reed onze buur voorbij. Ik zweer het je, het was over middernacht en de meest onmogelijke dingen gebeurden ... onze buur, met zijn gezin, die passeerde en stopte bij het zien van zo veel beweging op straat. We deden ons verhaal. De kleine buurjongen in de auto had een vermoeden om wie het zou kunnen gaan, maar moest het kereltje eerst zien om zeker te zijn. En zo geschiedde. En vijf minuten later was Jezuske geïdentificeerd en was nu een Fonske.
De politie arriveerde en ging op stap. Blijkbaar logeerde Fonske die nacht bij familie. Toen de politie aanbelde, hetzelfde tafereel als hier een paar dagen geleden, twee verschrikte vogelschrikkers aan de deur. Uit hun slaap gehaald. De shock die volgde, tart alle verbeelding ... meneer, mevrouw, uw logee is uit zijn bedje gekropen en heeft het hazenpad gekozen langs de voordeur. Dingdong. Een wake-up call om u tegen te zeggen.
De rust keerde terug in onze straat. Fonske is ons kerstekindje geworden. We zijn heel dankbaar dat echtgenoot hem heeft opgemerkt en dat we hem niet hebben ondersteboven gereden ... Met dank aan Jezus Christus, de echte.
Een kippenvelmommentje, ge moogt gerust zijn.
Een fijne kerst voor al mijn lieve lezers !
Krisje
