Simpelweg, Part Two !

Ik had nooit verwacht dat het zo ver zou komen.

De vorige blog was nog niet uitgezongen, want onze pech heeft zich simpelweg verder gezet, deze week. Grappige en onnozele dingetjes, maar ook dingen om ons zorgen om te maken.

Het verhaal gaat verder. Ik kom thuis op donderdagavond van de les fotografie en zoonlief staat met een grote smile in het deurgat. Nee, dus al geen slecht nieuws. Hij vertelt honderduit. Bij het plassen of liever bij het plaats nemen op de toilet is zijn portefeuille in het wc-water gevallen. En wat vindt hij dat toch een spannend verhaal. De gedachte dat hij morgen zijn maaltijdenkaart met een geurtje aan, mag laten afstempelen op het schoolsecretariaat, hij vindt het subliem. Kleine grote jongens. I like.

Op vrijdagavond komt hij binnen geslopen tot in de living op het eerste verdiep en plots staat hij naast mij. Ik snap het niet goed. Als Noah van de training komt, wil hij altijd door de grote ingang binnengehaald worden en belt dan aan bij de voordeur. Als ik vraag hoe hij is binnen geraakt, merkt hij op dat de poort open stond, waarschijnlijk al uren lang. Ik had me weer eens vergist van schakelaar. Knopje van het licht of knopje van de poort, wie merkt het verschil.

Op zaterdag ga ik met een volle bus creatievelingen van het BKO (de academie) naar Bonn. Ik ben in het gezelschap van mijn lieve vriendin, Karin (http://www.kadewekdw.blogspot.be) en ons beide kunstzinnige dochters. Een zalige dag vol gekwetter, aperitiefjes en koffietjes en ook nog wat schilderijtjes.

Op de heenreis worden we aan de kant gezet door een Angry Bird, een zwaantje en wordt de bus binnenstebuiten gedraaid. Een spannend momentje ... vooral als blijkt dat ons Bo zonder identiteitskaart op weg is naar Duitsland. Wat had je gedacht ?

We bezoeken de hele dag de grote Kunst en Tentoonstellingshal met oa een tijdelijke collectie over Firenze.

De locatie valt ons tegen, we hadden gehoopt in de stad zelf terecht te komen, maar merken dat we in een bedrijvencentrum zitten, ver weg van winkels en mensen.

Maar zonder twijfel, een leuke dag.

En ja, we waren ook een beetje bang van de
heel strenge Duitsers ...

Operatie Love-House is in volle gang en we bestellen op een Nederlandse site twee mooie tapijten om de living in een nieuw perspectief te zetten. En de miserie kan beginnen.

Op maandag stuur ik verontrust een mailtje naar de Hollanders, ik heb van hen nog niks gehoord, zij hebben wel al mijn geld. Nog diezelfde dag komt, zonder verwittiging, de levering van ... één tapijt. Euh, nog is een vriendelijk mailtje om te checken of zij de oelewappers van dienst zijn geweest of dat de pakjesman een tapijt heeft laten verdwijnen in zijn achterzak. Oh, mevrouwtje, we hebben een fout gemaakt en sturen de tweede tapijt asap op en dan radiostilte.

Op donderdag een mail, de vliegende tapijt komt eraan. Regelt u maar, zenne. `s Avonds nog altijd geen tapijt en ik zie in de Track and Trace dat ons tapijtje gestored werd. Godverdekke.

Op vrijdag landt ze in een exclusief gouden camionnetje. Halleluja nog aan toe.

We bestellen deze week ook een nieuwe lens voor de Canon. Of liever, de heer des huizes bestelt een lens voor een Nikon-toestel. Yep, u raadt het al. Miserie Miserie Miserie.

Eigenlijk heb ik de hele week zitten wachten op pakjesmannen en ik word daar zo zot van. Als je weet dat mijn bureau onder de nok van het dak is en dat die mannen met de rechterpinker van hun busje aanbellen en me welgeteld 2 seconden geven om 35 glazen treden zonder kleerscheuren te overbruggen ... vanaf de derde seconde kijk ik dan op de achterkant van een busje dat letterlijk de straat uitscheurt.

Enfin, eind goed, al goed. De tapijten liggen mooi en zijn goed gekeurd door Raf en Nelleke en de lens is ook al ingewijd. Yeah !

Ondertussen maken we ons wat zorgen over de berichten die uit Bangkok komen aanwaaien. De noodtoestand is afgekeurd. Dat klinkt niet goed. We wachten af. Gaat de reis niet door, dan hebben we pech gehad en dan komt er nog wel eens kans om naar onze droomstad af te reizen. We zijn verzekerd als het slecht afloopt. Maar leuk is het niet. Dit hadden we niet verwacht.

Gisterenmorgen merkt echtgenoot een eerste tattoo op op zijn nieuwe auto. Een tattoo in de vorm van enkele lelijke schrammen. De auto is nog geen twee weken in gebruik. We hebben geen benul van wie dit ons geflikt heeft. 

Gisterenavond was het Mutoto Comedy Avond, een hele avond stand-up comedians die optreden voor het goede doel. Klinkt goed ... alleen was de affiche lichtelijk onthoofd. De avond zelf vernamen we dat de twee hoofdacts, nl William Bouva en Begijn Lebleu niet zouden komen. Ding Dong. Er werd iets gemompeld van dubbele boeking en daarmee was de kous af. Balen dat wel.

Ondanks de afwezigen hebben we ons alsnog een breuk gelachen met de resterende komieken van dienst. Zeeeeer ontspannend.

Op dus naar een nieuwe week en weer smeken we om een rustige week zonder euvels en dillemma`s. We bidden dat de situatie in Bangkok zich herstelt ... anders schuiven we toch nog aan aan de feestdis en moet ik nog op zoek naar cadeautjes. 

De kids starten op donderdag met de examens. Dat wil zeggen dat echtgenoot zich alweer heeft ontfermt over oa de dochter om haar last minute wiskunde in het hoofd te prenten. Ik las onlangs dat intelligentie wordt overgeleverd via de moeder. Laat ons nu 3 verbale spraakwatervallen zijn, die allergisch zijn aan wiskunde. En elke examenperiode opnieuw opent zich de discussie over het nut van wiskunde. Elke keer opnieuw zijn er de gevleugelde woorden van echtgenoot : en wat als je ooit een brug moet bouwen ? Die mag niet instorten ! Zal wel, maar ik ben ervan overtuigd dat samen met mij en mijn kinderen onze humanioratijd werd overschaduwd door het wiskundemonster en dat geen van ons drie de intentie heeft om ooit een brug te bouwen. Dus, wat is het nut van wiskunde ?

En als afsluiter ook nog goed nieuws : daar waar ik de eerste lessen van de cursus heb geworsteld en gevochten om mooie foto`s uit mijn toestel te toveren, lukt het me elke keer beter en beter. Dus, deze week met heel veel glans geslaagd voor mijn thema `licht`. Oef, supercontent. 

Maar we zijn er nog niet. 

Een fijne week allemaal !

Krisje van het Vliegend Tapijt !