Het was een nacht, die je normaal alleen in films ziet ...

Het was een nacht, die je normaal alleen in films ziet ...

En het was weer een hilarische nacht. Ik begrijp nog altijd niet hoe het is kunnen gebeuren.

Ken je dat gevoel ? Het is kwart voor drie in de nacht, ik vermoed dat ik in mijn tweede slaapblok zit, ergens in mijn remslaap ... ik ben ergens ten velde, op een steenweg, die ik niet ken, in een auto die niet de mijne is ... enfin een standaard doordeweekse droom voor een creatief hyperkonijn als mezelf.  

En dan hoor ik in mijn droom een tuut-tuut, heel ritmisch en het geluid klopt niet met het beeld dat mijn hersenen afspelen op de TV aan de binnenkant van mijn hersenkom. Tuut-tuut ... tuut-tuut ... het gaat maar door. En dan is er dat moment dat je geest er zich mee moeit, hij rekt zich uit, geeuwt nog eens flink en schreeuwt dan langs de binnenkant van mijn trommelvlies : DE BEL, domkop !

Onze bel is geen bel die bel doet, of dingdong, nee ze is modern en doet dus tuut-tuut. Enfin, we zijn nu zo ver .. mijn hart klopt efkes niet meer ... Ik merk dat bij echtgenoot hetzelfde tafereeltje zich voordoet ; het verschrikt wakker worden uit een zalige droom. Misschien zat hij wel als koene ridder op een glanzend ros ... een paard, hé. We voelen de geruststelling dat we beide wakker zijn. Maar nu, de bel in het midden van de nacht ? Da`s nooit goed nieuws. Of ons dak ligt dan eindelijk op het gazon van de buren, of er staat een inbreker met een koevoet die ons de kop wil inkloppen, of het is belleketrek, of de politie die komt melden dat een dierbare is verongelukt ... maar voor zo ver ik weet liggen al mijn dierbaren in hun bedjes.

Mijn koene ridder aarzelt een beetje en begeeft zich in sexy onderbroek naar onze voordeur. Ik maak ondertussen licht. Tuut-tuut, tuut-tuut, het gaat maar door.

Alleen jammer dat we een vensterloze voordeur hebben. Het blijft gokken. Op de eerste verdieping hebben we wel een display die verklikt wie er staat te bellen, maar dan moet echtgenoot in vol ornaat de trap op om te gaan kijken. We slapen beneden, remember. Hij besluit de trap te nemen en op trede vijf heeft hij zicht op onzen boerenbuiten. Ziet hij daar ineens zwaailichten als in zaklamp en als in politiecombi. Godverdekke, de politie staat voor onze deur.

We doen aarzelend open. En dan volgt het verhaal : een hele cryptische rebus, waar we niet uitraken. Het is midden in de nacht en onze hersencellen werken in slow-motion. Ik vang iets op als : alarm, telefoon, gebeld, nummer op naam van Kris Van Roosendael. We blijven erbij dat er een melding is geweest van de alarmcentrale, een valse melding ... onze agenten worden nerveus, nee, madammeke dat is het niet ... en dan begint het te dagen ...

Er is gebeld met een gsmnummer, dat van onze Noah (staat op mijn naam) en hierop heeft de politiecentrale teruggebeld, maar viel op de mailbox. Noah ? NOAH !!!!!

Met zijn allen naar Noah`s kamer, stal, place of delict, kweekvijver van bacterieën (kies maar uit). Zoonlief slaapt als een kleine beer in zijn torenhoge hoogslaper. Ik word al duizelig als ik het trapje op moet, niet naar beneden kijken, Krisje. Na een klim van 5 minuten zie ik mijn prins liggen, hij ronkt, hij snurkt, hij is zich van geen kwaad bewust ... er mag een TGV over zijn bed rijden, Noah slaapt er door. Noah er staan twee agenten op twee meter van je bed ... het maakt geen indruk. Schudden, schudden, schudden ... Noah wordt wakker en is brutaal weggerukt van datzelfde glanzende ros als van zijn papa, vermoed ik.

Noah waar is je GSM ? Krab, krab, krab door zijn blonde bles. Heel even weet hij het niet en dan bedenkt hij zich dat iets zit te priemen onder zijn rug ... een gsm ! Ha !

En hier eindigt het verhaal. Noah heeft in zijn slaap zijn toestel gedeblokkeerd (een Nokia, 2 toetsen, snap het nog altijd niet) en heeft de politie gebeld. De politie vond dat zeer verdacht, heeft terug gebeld, kreeg geen gehoor en is ter plaatse komen kijken om te zien wat er met ons ventje gebeurd was. 

Op zich wel een geruststelling te weten dat als het er ooit op aankomt, dat ik kan rekenen op de politie, mijn vriend.

Ik was van slag. Ben opgestaan om iets warm te gaan drinken, tussen het slikken door, de slappe lach. Wat een verhaal !

We zijn terug in ons bedje gekropen, maar terug inslapen was er niet meer bij. Het ritmisch getuut bleef terugkomen, heel de nacht en kroop tussen mijn hersencellen, gedachten en dromen door ... tuut-tuut.

Fijne week !