Jo Tiethooft

Jotie `t Hooft, junkiedichter.

Ik neem jullie mee naar een zonnig klaslokaal, ergens in de lente van 1988. Latijn-Griekse, een bonte mengeling van vooral vurige meisjes en enkele brave jongens. 

Ik tril een beetje op mijn benen. Vandaag heb ik een spreekbeurt, zo heette dat toen nog. Voor de les Nederlands moet elk van ons een Vlaamse dichter/auteur bespreken. Spreekbeurten zijn niet leuk. Spreken voor een klas vol pubers ...  er zijn leukere dingen. Maar ik ben goed voorbereid. Ik heb mijn verhaaltje talloze keren afgedreund voor de mama en voor de spiegel in mijn kamer.

En dan is het aan mij. Ik draag een zwarte kanten rok, zwarte trui en flashy puntschoenen. Nee ik was geen punkster, gewoon zeer eigenwijs. Ik begeef me van mijn vaste stek op de achterste rij naar het verhoogje vooraan in de klas. Wij, knotsgekke meisjes zaten stoer op de allerlaatste rij. Links van mij zat S., een zeer slimme en knappe verschijning, waar ik gezwind kon van afschrijven, als het nodig was. Rechts van mij zat A. of Trinnie, mijn boezemvriendin. Een olijk trio.

Ik palm het bureautje van de lerares in ... mijn handen beven, ik leg mijn zorgvuldig getypte velletjes klaar. De lerares wijst me erop dat ik best nog even de naam van mijn dichter op het bord schrijf.

Ik schrijf JOTIETHOOFT. Ergens verdwijnt de kleine `t in het niets.

Hilariteit alom en vanop die allerlaatste rij roept er iemand :  Jo Tiethooft ????

En toen mocht ik eraan beginnen. Ik heb dat eigenste moment opgeslagen in mijn brein. De combinatie van een verstikkende adrenaline met zo`n onnozele opmerking ... ik heb er jaren later nog vaak moeten om lachen en heb het verhaal al vaak verteld aan de kinderen.

Het typeert ook die zalige, jeugdige jaren in de humaniora. We dachten vaak dat we zorgen hadden ; vervelende leerkrachten, te veel huiswerk ... maar eigenlijk hadden we vleugels.

Ik leerde dus de werken van Jotie `t Hooft kennen. Een hoogbegaafde jongen die op de dool raakt en verstrikt zit in een duister web van dood en drugs. In 1977 sterft hij aan een overdosis. Hij is pas 21.

Als ik de foto`s zie van zo`n knappe jongen ... we hadden hier in Vlaanderen onze eigen Jim Morrison. 

In zijn strijd om te overleven, zijn agonie schrijft hij wondermooie neoromantische gedichten, heel dark, heel reëel, heel kwetsbaar, geen hoop.

Afgelopen weken maakte ik een typografisch strak werk rond enkele van zijn gedichten. Ik gebruikte zijn initialen als uitgangspunt.

Het was de maand van de typografie. Hier volgen nog andere werkjes ...

Ik sluit dit blogje af met happy feelings en denk terug aan die plezante, pure tijd, de jaren `80. Een humanioratijd die je binnenwandelt als 12-jarige opgeschote wijsneus en die je als jong-volwassene buitenwandelt op je 18, met een rugzak vol herinneringen en belevingen.

Fijn week !

Krisje