Als een cactus op een kraakwitte zolderkamer ...

Ladies and gentlemen, ons Krisje schrijft dit blogje aan haar gouden bureautje, tot zo ver niks nieuws ... maar de locatie is gewijzigd. Het bureautje staat nu in een blinkende en kraakwitte zolderruimte.

Het is gelukt. Ik pits even de ogen toe en zie de detailkes niet die nog ontbreken, zoals  essentiële lamparmaturen aan het plafond, maar in grote lijnen is dit mijn nieuwe creatieve ruimte. Een uitbreiding van het Droomhuis zeg maar. Een dreamspace met veel opbergruimte, wit met gouden accenten en met een geïmproviseerde fotostudio. Keifier ben ik en dan vooral op Echtgenoot die weer maar eens heeft bewezen poten aan zijn lijf te hebben. Zo van die schophanden à la Permeke.

En nee, het was niet altijd leuk, want als je met een bricoleur bent getrouwd, dan weet je dat ombouwprojecten een eeuwigheid kunnen duren, dat ze 5 keer in een weekend langs den Brico moeten voor dé juiste vijs, dat ze het niet zo nauw nemen met details, dat ze niet kunnen zonder een boze opzichter. Ik dus. En we kennen Echtgenoot ondertussen, ... 1 cm is 1 cm en dus moet ik heel duidelijk zijn in mijn wensen en moet ik meermaals per poging tot het creëren van abstracte kunst bevestigen en nog eens herbevestigen.

Ik blijf erbij, Echtgenoot neemt in zijn dagdagelijkse job, nagelbijtende beslissingen, gaat over geldbedragen waar uw en mijn oren van flapperen, gaat desnoods over stinkende lijken in staat van ontbinding ... maar hier thuis moet ik naast hem staan om te tonen waar de vijsjes in de OSB-platen moeten gevezen worden. Zou hij schrik van me hebben ? Faalangst binnen de relatie. Da's nog ne keer een titel voor een diepgaand boek.

Maar het blijft een zalig gevoel. Toen ik vorig jaar ronddartelde in de living, kon ik vaak weemoedig en depri worden bij de gedachte dat de verdieping boven me vol stond met tonnen rommel. Het voelde zwaar. Een opgeruimde geest kan je enkel hebben in een opgeruimd huis. En hoe hard ik ook mijn best deed om minimalistisch te wonen, het hielp niet om de deuren van de zolder toe te trekken ... de chaos bleef. De gedachte dat elke kast, die overbodig stond te wezen op de zolder, langs twee glazen trappen moest verdwijnen uit dit huis, het baarde me zorgen en ik geloofde er niet meer in dat het kon. 

Het is een project van lange duur geweest, langer dan een jaar. Zo nu en dan gingen er gevulde vuilzakken naar de garage, maar het was als een speld in een hooiberg. Je zag nauwelijks vooruitgang. Voor de grote stukken tikten we op de schouder van toevallige passanten van het Droomhuis en als je het vlaggen had, droeg je overmoedig en bibberend  een kast mee naar beneden en hoopte je niet ter plekke je botten te breken op die schoon glazen trappen van ons.

Grote spullen werden gedoneerd aan Het Spit. Het omzetcijfer van Het Spit is dit jaar verdriedubbeld door onze gulle donaties, van interbellumkasten tot Ikeabedden, van hometrainers tot TV's. Toedeloekes.

Vanmorgen zijn de bekende Spitmannen een laatste keer langs geweest.
Ook de mannen van de vuilkar hebben vanmorgen de berg hout voor onze deur vakkundig laten opslokken door de gruwelijke oranje vuilkar.

Het voelt zo opgelucht ! En ja, vaak was het balen ... de laatste weekends werd enkel nog aan de zolder gewerkt (of gingen we naar Den Haag, ha). Soms heb ik echt het gevoel dat mijn 20-jarig huwelijk enkel bestaat uit bouwen van huizen (twee keer, hoe zot kunde zijn), verbouwen, herinrichten, schilderen van de living (ik schilder om de twee jaar, hoe zot kunde dus zijn, echt, hè), ... en op vakantie gaan. Chique combinatie. Batterijen af door het rommelen en vechten met aannemers, dan gingen we toch een paar dagen relaxen, door vaak een superuitputtende citytrip te ondernemen. We zijn raar mensen.

Binnenkort post ik een fotootje van mijn nieuwe blingbling studio/bureauke. Eerst moeten de lamparmaturen aan het plafond hangen ...

Dit weekend zijn we hals over kop naar de nieuwe release van The Loft gaan kijken. We mogen fier zijn op onze kleine Belgische regisseur. Gelukkig herinnerde ik me niet veel meer van film nummer één. Ik kan geen twee keer naar dezelfde film kijken, ik beleef daar geen vreugde aan, integendeel. Maar een engelse versie, dat kon dus nog.

Bij het naar huis rijden vroeg Noah zich luidop af of Echtgenoot ook een eigen stekje had ... Nu hij had opgevangen dat de mama worstelde met prémenopauze-toestanden (véél te vroeg, godverdomme) ging hij er van uit dat de papa het bed moest delen met een cactus. Eerlijk gezegd voelde ik me gechockeerd door zijn opmerking en binnen de vijf minuten volgde een excuus van junior. We waren allebei geschrokken.

De rest van de dagen verzucht ik met het ineenknutselen van een boek, het organiseren van tentoonstellingen, het nemen van dubbel-foto's, het ontwerpen van een exclusieve huisstijl (ja,ja, Nancy, hij komt er aan ...).

Hoe harder ik iets wil, hoe moeilijker het soms wordt. En zo wacht ik op inspiratie, die er niet aankomt. Ik doorzoek het internet, blader door boeken, koop nieuwe boeken ... het blijft wachten op Godot.

Herkent u ons ? Krisje en haar Cootjes. Joehoe.
Een eerste try-out voor het boek.

En dan is er nog de knie, die blijkbaar heeft beslist een eigen leven te gaan lijden. Hoe hoopvol ik nog was begin september, na een haast pijnloze operatie ... 

De revalidatie verloopt niet op wieltjes, was het maar ... met zijn momenten blokkeert mijn gewricht en moet ik effe naar adem happen om verder te kunnen stappen. Op de meest ongepaste momenten natuurlijk : wachtend op de bus die ons naar Maastricht zou brengen om een dagje te gaan shoppen, net voor ik de auto in stap om te gaan tafelen met Echtgenoot in een exclusief restaurantje. Klote knie. Dat krijgt nog een staartje. Ha !

Fijne week allemaal !

Krisje