Oef dan toch niet zot, alleen maar verstrooid !

Dinsdagmorgen. Het gaat er gezellig aan toe in het klaslokaal. We hebben les Illustrator. Ik volg geconcentreerd de les mee, het voelt spannend aan.

De deur zwaait open, het is 11 uur en daar staat M. in het deurgat. Hey Kris, je bent er dan toch ? Euh ja, ik ben aanwezig, da`s duidelijk ... en dan begint het me te dagen ... da`s de derde keer dit jaar dat ik de les kunstgeschiedenis ben vergeten. Oh, nee ! Niet weer. De lessen worden tweewekelijks gegeven en mijn chaotische brein slaagt er niet in om de structuur te vinden in zo`n simpele opgave. De minste vakantie of brugdag gooit roet in het eten en mijn brein flippert als een discobal.

Grappig zou je denken. Maar ik begin toch een beetje bang te worden. Het lachen vergaat me tegenwoordig snel, want de gevallen van acute verstrooidheid bieden zich sneller en schrijnender aan. Ik vraag me soms af of ik vroeg zal dementeren, zit ik echt niet op te wachten. Waarom toch zo verstrooid ? Ik zou er is een wetenschappelijk naslagwerk moeten op raadplegen. Wat gebeurt er in die kronkelige roze worstjesmassa of wat gebeurt er net niet. Lopen mijn neurotransmitters ergens verloren of verdrinken ze gewoon in al dat overtollige vocht ?

Ben ik gewoon moe, psychisch ? Op creatief vlak vraag ik veel van mijn werkende massa. Zowel de opleiding fotografie als grafiek zijn hun laatste weken ingegaan ... ik schakel met gemak over van het letter-schimmelproject, naar de zwart-wit-contrastfoto`s, van de eerste stappen illustrator, naar ik-moet-nog-die-ene-portretfoto maken ... non-stop, dag in, dag uit. Het is zo moeilijk om het denken stop te zetten. Het eeuwige denken.

Fysiek is daar terug ik-heb-een-tennisbal-ingeslikt-gevoel. De welgekende stroma of krop in de keel is terug. Schildklierlijders knikken nu. Out of the blue heb ik sinds ruim een maand terug een tennisbal in de keel en .... ik krijg hem niet doorgeslikt. Ik puf en hijg en bent op `t einde van de dag echt groggy ... de dokter heeft nog geen verklaring waarom uitgerekend nu het monster zich opnieuw aanbiedt, tenzij ... het zal wel stress zijn. Onderhuidse stress, positieve stress, het maakt niet uit. Mijn lichaam kan er niet mee lachen en wreekt zich. Hier, een tennisbal in je strot.

Don`t worry, ik ben alleen maar zotgedraaid, in de goede zin.

En om het niet helemaal te donker te maken, geef ik je hier een korte samenvatting van wat er zoal misloopt in dat crazy leven van me. Kunnen we nog eens lachen. Ha !

Een drietal weken geleden trakteert echtgenoot me op een nieuwe Canon. Na een dag hard werken op de zolder hebben we een nieuwe camera verdiend. Zo simpel kan het leven zijn. Ik bel wat rond en dat ene modelletje is nog beschikbaar in een winkel in het Gentse. We vertrekken laat in de namiddag, trotseren de file en komen net voor sluitingstijd hijgend aan. Blijkt dat ik een verkeerd model heb laten wegleggen. Ander type lens. Ik snap er niks van. Gelukkig is er toch nog één laatste model van mijn droomcamera en zijn we opgelucht. We zinken wat later door de grond als onze betaalkaarten geweigerd worden. (weeklimiet overschreden ... weekendje Amsterdam zat er voor iets tussen). Ik zie de verkoper echt denken van ... amai die twee, kopen hier een toestel en ze hebben er het geld niet voor. Eénmaal terug in de auto, beginnen we onbedaarlijk te lachen.

We rijden terug naar Tervuren en stoppen halverwege langs een tankstation. Effe iets te drinken halen. Ik hoor echtgenoot iets van smoothie brabbelen ... dus koop ik hem een lekkere smoothie. Echtgenoot bekijkt me vervelend aan : ik zei nog geen smoothie, ik heb het zuur. Echt ?

In het weekend wil ik mijn nieuwe Canon beter leren kennen en we trekken naar Brussel. Tango in het Park belooft me sfeervolle gebeurtenis-foto`s op te leveren van lieflijke paartjes en zwiepende rokjes. Daar staan we dan, geen dansende koppeltjes ... wel verschrikkelijk lelijke zombies, waar het bloed van afdruipt. Euh, en dus vraag ik licht paniekerig of echtgenoot het internet even raadpleegt ... we zijn een dag te vroeg.

Met Pasen zijn we onderweg naar de oma. Ik heb mooie koolzaadvelden gespot en wil nog snel een foto gaan nemen. De velden doemen niet op, het blijft grijs en bruin langs de kant van de weg en het wordt pietstil in de auto. Ik krijg zin om in tranen uit te barsten en beweer bij hoog en bij laag dat ik wel degelijk gele velden heb gezien. Leef ik in een parallelle wereld, die zich naast de mijne afspeelt ? Wat twijfel ik zo hard aan mezelf ... een UFO heeft mijn velden opgeslokt met boer en al.

Vorige week trek ik met één van mijn zussen naar de grootstad. We besluiten de auto thuis te laten en ons een weg te banen met het openbare vervoer, als in tram en metro. Zus is van het Leuvense en daar kennen ze geen trams en metro`s. Ze vertrouwt dus blindelings op haar babyzusje. En ik vertrouw op ... heel veel geluk.

En ja hoor, bij het naar huis komen, weet ik het even niet meer. Ik besluit een dame op het perron hulp te vragen, maar bedenk dan dat ik gewoon de naam van mijn eindhalte kwijt ben. Weg, een halte waar ik zo vaak kom is ineens naamloos. De vrouw bekijkt me beteuterd. Zus die beseft dat we nog direct niet thuis zijn en ik zoek in mijn lege hoofd de naam van de ontbrekende halte. We hebben er nog efkes gestaan en na enig speurwerk en deductie op de metroplannen is het me gelukt om uit te zoeken waar we moesten zijn. Nagelbijten en nadien plat van het lachen.

En ja, vorige week donderdag, op 1 mei, maken echtgenoot en ik een romantische wandeling in de schone bossen van Hoeilaart, die momenteel paars kleuren. Een paar dagen terug ben ik fotokes gaan nemen met een vriendin en ik besluit terug te keren voor nog meer foto`s ...

Ook de paarse bloemekes zijn onvindbaar. Verschwunden. Na een uur wandelen geven we het op en keren terug naar de auto. Ik ga in mijn hoofd na, welke informatie ik kwijt ben ... ik begin er mij bij neer te leggen dat ik wartaal verkoop voor mijn medemens. En dan zien we het ... verkeerde weggetje gepakt. En daar bloeien ineens de paarse bloemekes. Oef, dan toch niet zot. Alleen maar verstrooid.