Porselein ...

20 mei 1994,

Stralende zon. Het is middag. Ze staat er wat bedeesd bij. Dit had haar grote dag moeten worden.

In plaats van fris en vrij, voelt ze zich verpletterd en moe. Emotioneel vermorzeld. Ze is de actrice in haar eigen toneelstuk.

De hele nacht waakt ze, in blijde verwachting van haar verloofde, de hele nacht wroet ze haar veel te grote lege bed rond ... na deze nacht zal niets nog hetzelfde zijn. Haar oogleden worden zwaar, fysiek zwaar, maar haar geest blijft alert, schrikt op van elk geluidje in de hall, van elk gepruts aan de voordeur. Haar zorgen vertrouwt ze toe aan haar lieve zwarte kater die niet van haar zijde wijkt.

De zon komt op en daar strompelt verloofde het appartementje binnen. Ze weet niet of ze nu dolblij moet zijn of hem zo meteen een draai rond zijn oren moet verkopen. Zo had ze het allemaal niet gepland. Zo stond het niet in haar lieflijke dagboek.

Ze vallen beiden in een korte, chaotische slaap ... als in een allesverterende tornado worden ze opgeslokt door de gebeurtenissen van de afgelopen nacht en dagen.

Enkele uren later gaat de wekker af. Het is zo ver. Ze ontwaken als twee verliefden, de een met een kater van jewelste, de ander slaapdronken.

Ze maken zich stilletjes op voor de grote dag. Nerveus.

Ze strijkt nog even de plooien van haar crémekleurige zijdebroek glad en trekt zijn rode vestje recht op zijn vermoeide schouders.

En dan stappen ze in de auto, rijden hun toekomst tegemoet, een blancoblad voor hem, een zak van roze tulle vol met fleurige bloemetjes voor haar.

Bij aankomst staat de familie hen op te wachten. Allemaal blije en opgewonden gezichten. Alleen zij, ze voelt zich niet zo happy, haar hart gaat te keer, haar hart dat toe behoort aan haar prins ... maar voorlopig is het nog veel te hard verbonden met het hart van haar mama. Hier had ze geen rekening mee gehouden. Dit stond niet in het script.

En dan begint de ceremonie :

Ze staan beiden recht. Hij teert op de adrenaline en wuift de alcoholische dampen van zijn vrijgezellennacht van zich af. En zij, ze staat daar breekbaar, met heel haar ziel en lichaam wil ze huwen met de prins van haar dromen. Maar ze straalt niet echt. Haar handen beven. Ze slikt moeizaam.

De burgemeester ratelt maar door en ze kan de tranen niet meer bedwingen. Ze huilt zachtjes ... ze voelt hoe het scherpe mes snijdt : de gevleugelde woorden die hen voor eens en altijd zullen verbinden als man en vrouw, bij wet. Deze woorden snijden definitief de navelstreng met haar mama door. Op deze emotionele act had ze niet gerekend, niemand niet, en zeker de burgemeester niet. Die begint zich al af te vragen wat er mis is en kijkt met vragende ogen, dan naar haar, dan naar hem ...

En dan is daar het moment dat ze man en vrouw worden verklaard. Haar hart wil sprongetjes maken, maar het is te zwaar om te springen ... en daar komen de gelukwensen ... kussen van de zussen, de papa en de broer ... en dan de mama, de ontlading ... snikkend vallen ze in elkaars armen.

En dan is het goed. De tranen worden gedroogd. De make-up bijgewerkt. De heer en Mevrouw Maes tonen zich voor de eerste keer als echtpaar aan de wereld. Ze klitten in elkaar en zullen elkaar niet meer loslaten.

Een fragment uit het leven van Krisje van het Droomhuis.

Porselein. 20 jaar getrouwd.

Op 20 mei 1994 zijn echtgenoot en ik voor de wet met elkaar getrouwd. Ik had nooit kunnen denken dat op dat moment de emoties de overhand zouden nemen en de hele ceremonie zouden bepalen. Hoogsensitief als ik was, was dat eigenste `wettelijke` trouwmoment, een moment van loslaten en van opnieuw geboren worden. Het kakkenestje van het gezin werd overgeleverd aan de goede zorgen van de echtgenoot.

Het was zo vreemd allemaal en zo grappig. Als ik het verhaal aan de kinderen vertel, komen we niet meer bij van het lachen. De burgemeester zijn blik : is dit hier een gedwongen huwelijk, of wa ? Echtgenoot die zijn wulpse bruid haar tranen ziet verbijten ... en het minutenlang snikken in de armen van de mama.

Hilarisch. En daarmee was de toon gezet voor de rest van ons huwelijk.

Op 28 mei hebben we het overgedaan in het kapelletje van Tervuren. Ons kerkelijk huwelijk. Een sprookjeshuwelijk. No more stress. Een zalige dag.

Kus Krisje

En deze post sluit daar mooi bij aan, voor wie hem nog niet gelezen heeft :

http://hetdroomhuis.blogspot.be/2013/05/echtgenoot-en-ik.html