De Poolse kuisvrouw-tandarts die een SM-meesteres bleek te zijn ...

Ik en de tandarts. Het ene kan niet zonder het andere.

Ik was er al vroeg bij. Het is één van mijn vroegste herinneringen. Mama Eend met in haar kielzog vier kleine eendjes die het Sint-Rafaël ziekenhuis in Leuven binnen wandelden voor een jaarlijks nazicht van onze tandjes. Het was een schattig tafereeltje, weggeplukt uit een Tiny-boek.

Hieraan voorafgaand ... meestal weken van hysterische huilbuien, omdat we niet wilden overgeleverd worden aan de wilde terreur van brute en kinderhatende tandartsen in spe.

De enige troost in deze horrorfilm was de grote eekhoorn mèt konijnentanden (tiens) die her en der aan de muren hing (in de vorm van een poster, wel te verstaan) en ons aanmaande flink onze tandjes te poetsen.

Het is een keer echt de spuigaten uitgelopen. Ik zal een jaar of vijf geweest zijn en ik had besloten die dag dat geen enkele student-tandarts mijn mond mocht onderzoeken. Ik zette het op een brullen en de ene student na de andere werd opgeroepen om dit kleine dolgedraaide poppemieke haar tandjes te doen.

Ik dacht dat ik die dag de overwinning mocht kraaien. De studenten werden één na één groggy afgevoerd. Ha !

Totdat de professor zelf er zich kwam mee moeien. Daar had ik niet op gerekend. Moeder Gods, bid voor mij ... Hij maakte korte metten met mijn dramatische kuren en ontvoerde me, weg van mijn bezorgde mama. Oh O ! Ik zette het op een nog groter brullen. De prof sleurde me mee naar zijn praktijk. Een klinisch blauwe ruimte met van die blinkende tegeltjes (waar je het bloed makkelijk kan van afwassen). Een steriele folterkamer voor kleine meisjes.

Het eerste wat die man deed, was me in de hoek zetten bij de radiator, een handdoek pakken en er mee op mijn poep kletsen. Can you imagine ? De  Shiny Seventies, godverdekke !

Ik herinner me niet veel meer van wat er verder is gebeurd ... mijn tandjes waren behandeld, dat was een feit. Ik ben uit die grote stoel naar beneden geklommen als een klein angstig vogeltje, met een afkeer voor stoute tandartsen.

Na zo`n ervaring werd mijn schrik er niet minder om. En elk jaar kondigde ons mama op de meest onmogelijke momenten het nieuwe tandartsbezoek aan, waarop ik me dan verslikte in mijn chocomelk en begon te huilen en te flippen. Meestal was dat in de zomervakantie. En dus was de helft van de schoolvakantie eraan voor de moeite, want ik was bezig mezelf zot te draaien van schrik.

Ik heb dan ook de pech om de meest slechte tanden van het Noordelijk halfrond te hebben, gemaakt van fimodeeg. Alleen maar naar mijn tanden kijken en er springen al stukken af. We kregen geen snoep, we poetsen onze tanden. En toch.

Als echtgenoot me vol vuur kust, vliegen de brokstukken in het rond. Hij kan me best zoenen met een veiligheidsbril op zijn neus (fantasie, ik weet het ...).

Gelukkig hebben onze kinderen de kwaliteiten van mijn gebit niet meegekregen. Enkel ons Bo heeft één keer kennis gemaakt met de Boor ... zonder huilen. De tanden hebben ze van hun papa ... al de rest van mij !

Op een mooie dag, ik was toen 11, is er een jonge tandarts neergestreken in de buurt waar we woonden en dus trok Mama Eend met haar vier kuikens naar deze nieuwe ontdekking.

Nooit nog heb ik een traan gelaten voor spuitjes en boren. Als kind, als tiener, als volwassene, als mama ... tot vorig jaar was ik er kind aan huis. Ook al wonen we niet meer in de buurt, voor hem deed ik een omweg.

Hij word wat ouder nu, gaat binnenkort met pensioen. Voor de complexe behandelingen stuurt hij me door.

Vorig jaar kwamen we terug van vakantie, met het vliegtuig. Het vliegtuig landde en binnen de kortste keren dook er een verschrikkelijke pijn op in mijn tanden en aangezicht. Ik dacht meteen aan de slijtage van oude grijze vullingen. Door een luchtdrukverschil ontstaat er vaak pijn in de holtes tussen vulling en kies. En ik dacht : lap, ik ben er bij.

Van zodra ik ging slapen, gingen de deuren van de hel open en was het alsof er met scherpe drietanden in mijn mond werd geprikt. Ik hoef niemand te vertellen hoe verschrikkelijk tandpijn kan zijn. Huilen !

Onze tandarts was er niet gerust in en stuurde me door naar een expert. En natuurlijk kwam ik terecht bij de vrouw van de expert.

Op het eerste gezicht goed nieuws. Een tandartskabinet, spik en span, de nieuwste technologieën. Ze stelde vast dat ik drie verborgen gaatjes had, met de nodige complicaties. Op dat moment maakte ik de bedenking dat mijn oude tandarts toch eens langs Pearle mocht gaan. Hoe kon hij dat gemist hebben. Tot zo ver het goede nieuws.

Waar ik in 30 jaar geen angst meer had voor die mannen in witte jassen ..., met één behandeling was de horror terug. Ik voelde dat de verdoving zijn werk niet voldoende deed ... dat gevoel van verlamd in die stoel te liggen, een hoge hartslag, klamme, ineengestrengelde handjes en iemand die met een breinaald in je zenuwkanaal aan `t friemelen is om een verloren steek op te vissen. Ik heb al fijnere momenten gehad. Ik had er geld voor gegeven om op dat eigenste moment in een echt breiclubje te zitten.

Maar daar bleef het niet bij. De dame in kwestie is er in geslaagd om niet alleen mijn tand uit te boren, maar ze was zo sado dat ze er niets beter op vond om ook mijn kaken te behandelen. Ik wist niet dat er iets mis was met mijn kaken ? Mijn kaken waren verbrand van de roterende beweging van de achterkant van de boor. Hoe ze het geflikt heeft ... ik had allemaal witte boorkringen in de binnenkant van mijn mond. Het was eens iets anders. Het heeft twee weken geduurd voor de boel genezen was.

De Bitch ! Misschien was ze wel helemaal geen tandarts, maar was ze de Poolse kuisvrouw die zin had in tandartsspelletjes.

En nu ben ik bang. Ik ben op zoek naar een zeer lieve tandarts, met gevoel voor humor, die niet aan SM doet en me niet vastbindt aan radiators (hoewel, als `m hot en sexy is...), die me niet slaat met handdoeken, die geen gaten boort in mijn kaken. Een tandarts die zeer geduldig is en bereid is me plat te spuiten met verdovend spul, zodat ik die horror niet meer live moet meemaken.

Zou hij bestaan ?

Een afdruk van Bo haar tanden, met een foto
van een Poolse tandarts, zonder haar.

Bo haar tanden in Chibi-land.