Ik kan nog honderden verhaaltjes uit mijn mouw schudden ... ik en broerlief waren als twee handen op één buik.
Oké, we maakten ook ruzie, anders zouden we niet normaal zijn, denk ik. Maar toch ...
Eén van de eerste herinneringen die me bijblijft is het badkamerverhaal. Met vier kinderen en één kleine badkamer moesten we thuis creatief omspringen met badwater. Dus, toen we klein waren, hadden we het privilege om met twee in bad te mogen of als je groter werd, mocht je gaan dobberen in gerecycleerd badwater, als je begrijpt wat ik bedoel.
Op zaterdagavond mocht ik met broer in bad. Ik, een poppemieke van misschien vier jaar oud, broer net geen twee jaar ouder. En toen het creepy verhaal : broer vertelde me keer op keer dat ze me gevonden hadden in de woestijn ... ik was niet de liefdesbaby van mijn ouders, neen, ik was meegegeven door Berbers in de Sahara woestijn. Blijkbaar moet het toch indruk hebben gemaakt op mijn kleine brein, want dat verhaal is één van mijn allereerste herinneringen. Of trauma ?
En ik was al helemaal in de war, omdat ik geen wenkbrauwen had, maar rode streepjes. Haha. (zie vorige post)
Later heb ik wraak genomen voor al die onzin die grote broer in mijn kop stak. Geregeld kroop ik boven op zijn rug en reed dan paardje met hem ... met alle gevolgen vandien. Broer was in zijn eerste levensjaren een tak, een klein fijn twijgje en natuurlijk met zo`n mollig zusje op zijn rug ... hij is meermaals dubbel geplooid ... krak krak krak en dan was het richting dokter. Ha!
Gisteren hebben we hier in Tervuren een punt gezet achter het zomerseizoen. Wat in juli begint met HeeTervuren, eindigt in september met de Reuzenfeesten.Ik was nochtans niet in de mood gisteren ... maar echtgenoot sleurde me mee naar de avondmarkt. Wat later vonden we een romantisch tafeltje op de stoep bij onze lievelingsitaliaan ... en op de achtergrond keelde een zanger `Passionele Nachten`van Mama`s Jasje ... het plaatje klopte. Dat liedje was onze openingsdans op ons huwelijk.
Om half elf was er vuurwerk. En dat zullen we geweten hebben. Bij de eerste vuurpijl die in de lucht ging, gingen mijn armen ongecontroleerd in de lucht. Zo verschieten. Ik vormde meer attractie dan het vuurwerk zelf.
Op den duur hield echtgenoot me in een houdgreep, zodat ik niet bij elke knal begon te meppen op omstaanders. De dochter stond naast me. En waar ik HSP ben en heel verschietachtig ben, is Bo ook HSP, maar ervaart harde klanken als moordend. Ik zat gewoon te wachten tot ze Frolic-gewijs zou beginnen huilen als een hond.
De papa had zijn handen vol met zijn twee freaken.
Tussendoor begonnen de dochter en ik onbedaarlijk te lachen ... nu en dan vielen er vuurgensters uit de lucht. We stonden dan ook heel dicht bij de plaats waar de vuurpijlen in de lucht werden geschoten. En met onze fantasie zagen we al snel een publiek met brandende en smeulende haardossen.
Ik herinner me nog een vuurwerkspektakel als eerbetoon voor Ivo van Damme, de loper. Ikzelf ben afkomstig uit Veltem-Beisem. Ivo van Damme was onze grote held en woonde op een boogscheut van ons af.
Op 29 december 1976 verongelukte hij met de wagen ... ik voel nog die golf van verdriet die zich manifesteerde. Zelf was ik te klein, maar als ik zie hoe mijn twee zussen van slag waren ... de snelle Prins op het witte paard was niet meer voor onze tweeling.
Een tweetal jaar later kregen we in onze kleine nietszeggende kaboutergemeente een echte sporthal, met de naam Ivo Van Damme. Met een uitbundig feest, een misviering en een vuurwerk werd de sporthal geopend.
Dat vuurwerk herinner ik me nog goed. Ik ben boven op mijn stoeltje geklommen.
En daar stond ik dan met knikkende knieën op een wiebelende stoel in het zompige voetbalgras in het pietendonker. En bij het afknallen van het vuurwerk voelde ik tegelijkertijd een duivelse angst, maar evenzeer zag ik hoe die mooie vuurwerkpijlen de lucht ingingen, tot in de hemel. Alsof Ivo vanuit de wolken meekeek. Ik was op dat moment één met mijn angst en met met mijn hemelse verrukking !
Vamniddag ga ik met een vriendin en beide dochters naar Opera in de cinema. Ze spelen Lucrezia Borgia.Da`s een goed initiatief van Kinepolis om opera`s te vertonen aan democratische prijzen. Gegarandeerd een goed plaatsje, de juiste ondertiteling en een glaasje bubbels als voorafje. Ik zie het al helemaal zitten.
En morgen kan de ratrace weer beginnen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten