Start to run, Start to kill, Start to die, Start to enjoy !

Start to run :

We hebben er al 14 lessen opzitten en zitten, vermoed ik, halverwege. En ja, we zitten achter op schema, omdat de agenda soms te vol staat om er nog een derde loopsessie in te steken.

Ik zou het wel kunnen gebruiken, zo`n extra gegarandeerde les, want op vlak van conditie hink ik achter op echtgenoot.

Ik voel me ondertussen gestroomlijnder, dat wel. Maar de weegschaal verraadt niet dat er sport in `t spel is, wel een grote zak paprikachips, na elk loopavontuur. Goesting in `t kwadraat.

Start to die :

Ik blijf dat gevoel behouden dat elke les een kwelling is en dat ik zelden of nooit met een grote smile de finish haal, eerder met een grote godverdomme. En dan blijft iedereen maar vertellen dat ik conditie moet kweken. Ik zou willen dat er elke les maar een half minuutje extra bij kwam, zodat ik op mijn niveau kan opbouwen.

Ik ben al thuisgekomen met een kleur als van een aubergine. Je bent paars ! riep de dochter, toen ik door de voordeur binnen rolde. Heel flatterend.

En na het douchen gaat dat dan over in oranje en blijft mijn kop aanvoelen alsof ik er eitjes zou kunnen op bakken.

Op een keer, tijdens het lopen, voelde ik mijn hartslag borrelen, in dolby surround,  in mijn hals ... ik dacht, dat kan toch niet ! Nu ben ik eraan voor de moeite.

Start to kill :

Ja, dat komt er dan van. Want door het feit dat een vorige les eerder weg had van een middeleeuws folterspektakel, begint mijn brein te flippen en maak ik me onrechtstreeks zeer nerveus als er een volgende loopsessie aankomt.

Vorige zondag besloten we in de ochtend te gaan runnen. Hartslag naar 120, in rust. Ik ga op zoek naar een sportbroekje, met lange pijpen, want het was buiten koud Natuurlijk vind ik dat niet in de meest wanordelijke dressing van `t dorp. Voor we het weten lopen echtgenoot en ik elkaar verwijten naar het hoofd te slingeren, die niks meer te maken hebben met dat vermiste sportbroekje ... gewoon omdat ik panikeer. Een voordeel is wel dat ondertussen de dressing is opgeruimd.

Evengoed heb ik soms de neiging om echtgenoot eigenhandig te killen als hij als een dartele bambi voor me uit huppelt in een crazy ritme, als ik eindelijk in de juiste kadans zit, als ik eindelijk merk dat ik er wel kom.

En dan out of the blue, verandert hij van koers !!!! Tot zo ver mijn regelmaat. En dan blijkt dat hij er een berg van categorie 6 heeft uitgepikt, waardoor je het gevoel hebt dat je ter plekke blijft trappelen, ook al geef je volle 200%. Daar kon ik niet mee lachen en ik heb me furieus omgedraaid en dag gezwaaid naar een verbouwereerde echtgenoot. Ha.

Start to enjoy :

Meestal is het genieten. Als we op het juiste moment gaan lopen. Zonsondergang, alle chili-con-carnés verteerd, geen wind van voor en geen wind van achter, niet te veel tegenliggers en de juiste muziek op de ipod.

Het is genieten als blijkt dat, als je de hele les hebt afgehaspeld, je nog een extra minuutje over hebt aan zuurstof. Is het nu al gedaan ?

Het is genieten als ik, tijdens het wachten van een onverwachte plaspauze van echtgenoot, een Amerikaans blaffende hond in mijn handen krijg geduwd, omdat zijn baasje ook dringend moest. Thank You very much !(het was deze week de kindergordel in `t bos en dus stonden er van die wegwerp-WC-tjes).

Het is genieten als we elke keer zien hoe de kleine lelijke eendjes langzaamaan uitgroeien tot mooie jonge zwaantjes. Het is een mooie familie, ma, pa en de twee tieners. Zo herkenbaar.

Het is genieten omdat elke avond honderden kikkers langs de kant staan te kwaken. Verdoken in het riet. Gelukkig zie ik ze niet. Ik weet niet wat er dan zou gebeuren ? Dan breek ik waarschijnlijk alle snelheidsrecords in het lopen.

Mama en haar 2 tieners. Prachtig.

Deze bomen met witte stammen heb ik al
vaak geteld.

De zotte zoon van de zotte mama. Mee om ons aan te moedigen. 

Een nestje kweet-niet-wat.

Verliefd op dit zicht.
met dank aan de dochters die de foto`s
heeft genomen.