Plons de gekke kikker !

Acryl op doek, pen

Rafke de brokkenmaker.

Ik maak me de laatste dagen wat zorgen om ons Rafke. Daar waar hij altijd in mijn schaduw vertoeft, is hij de laatste tijd zeer afwezig.

Ik zie hem `s morgens naar buiten wandelen, het hoekje omgaan en de straat over waggelen. Voor hem zijn dat grote stappen in het leven. De eerste maanden van hun poezenleven heb ik de tweeling achter glas opgevoed. Maar mijn dierenhart was te groot en vond het niet kunnen de poezen op te sluiten in de woning. Dus hebben we ze de eerste zomer van hun leven de tuin ingegooid en laten proeven van gezonde lucht, groen gras en fladderende vogeltjes.

Een territorium hebben ze hierdoor nooit kunnen creëren en daarom hangen ze maar wat rond op ons mini terrasje en durven ze al eens verder te gaan als ik of de echtgenoot de visjes in de vijver gaan voederen. Ze dartelen dan van blijdschap mee tot achter in de tuin, blij met zo veel bescherming.

Want hier zitten stoute katers op de loer. De ergste van de bende is Zorro, van de achterburen. Een grote sportkater met zwart masker op zijn neus. Het zijn vooral mannetjes die hier rondhangen, klaar om te vechten met onze teddybeer of klaar om ons Nelleke haar maagdelijkheid in te pikken. Ze is dan ook het schoonste wijfke van `t dorp. Maar Nelleke kan er op kloppen, als `t moet. Girlpower.

En dus wandelt Rafke, stoutmoedig de straat over. Mijn hart staat altijd een beetje stil. Een beige poes op een beige straat van klinkers. Ik ben altijd bang dat hij niet zal opgemerkt worden door een niet opmerkzame automobilist ...

Gelukkig wonen we op een doodlopend stuk, maar de verkaveling blijft uitbreiden en dus is het hier permanent een komen en gaan van aannemers in sputterende camionnetjes.

Ik heb er al aan gedacht om hem fluoroze te schilderen, voor zijn eigen veiligheid.

En dus missen we Rafke de laatste dagen, hij vertrekt `s morgens en weg is hij.

Je mag de rest van de dag staan roepen als gek, hij vertikt het om te komen. Mijn mama wist te vertellen dat witte poezen met blauwe ogen vaak doof zijn. Ik begin het me af te vragen. Voor we het weten is iedereen op zoek naar onze kleine loebas. Zelfs echtgenoot is de laatste dagen op zolder gaan kijken of hij niet in zijn Rockwool-nestje lag. Hij houdt van SM, die kater. En dan voel ik de ongerustheid van echtgenoot dat Rafke onvindbaar is en zich voor ons pierendood houdt.

De poezen zijn hier echt een deel van het gezin.

Vandaag bracht onze dikke kater wat afleiding...

Gisterenavond zijn we laat thuisgekomen van het Jubileumfeestje van mijn ouders. Iedereen was doodmoe en snakte naar zijn bedje. Op zo`n moment wordt er niet meer op details gelet ... zijn alle deuren toe, die moeten toe zijn ?

Als een blok zijn we in slaap gevallen, half bedwelmd door alcohol en bourgondisch eten, de gebeurtenissen, de emoties, de beats van de muziek die nadreunen in je kop. Alsof je in een carrousel zit en rondtolt tot het ochtendgloren. Alle hoop was gevestigd op lang uitslapen, maar we hadden niet op onze Raf gerekend.

Om 7 uur vanmorgen werden we uit onze slaapdronkenroes gebruld door mijn autoalarm !!!! De garage geeft uit op de hall met de slaapkamers. Onze kater was gezwind in mijn cabrio (was te lui om het dak te sluiten) gesprongen en was er waarschijnlijk gezwind terug uitgekatapulteerd toen de auto begon te loeien.

Onze hartslag sloeg tilt, het kotsen nabij van het zo bruusk wakker worden.

In de voormiddag zijn we langs het tuincentrum gereden om wat bloemekes te gaan kopen. Nu de zomer beslist heeft eraan te beginnen, kriebelt het om de tuin mooi aan te kleden.

Dus, heel romantisch, ben ik deze namiddag begonnen aan het vullen van bloempotjes, ik was er helemaal in verdiept.

Plotseling werd ik opgeschrikt door een catfight. Schelle klanken, veel geblaas van achter de blauwe lelies die rond de vijver staan te pronken. De lelies gingen alle kanten op. Ik zag geen poezen, maar hoorde ze wel. De surrogaatmama in mezelf sprong in de bres voor kleine Raf, maar ik kwam te laat.

Ik hoorde een diepe plons, gevolgd door opspattend water ... en daar spurtte 6 kg nat kattenhaar richting huis. Ik stond perpleks. Wist niet of ik moest lachen of me moest zorgen maken ... Zorgen maken dus ... Sluit de deur,brulde ik door de tuin, Raf is met zijn chokodijnen in de vijver gevallen.

En zo geschiedde, de deur ging voor zijn snuitje toe. Arm ventje, verslagen door Zorro, vernederd bovendien. Ik heb hem lekker droog gewreven. Hij heeft nu een schattige poedelpoep vol kleine krulletjes.

En hij ligt in zijn mandje, kort bij mij en echtgenoot. Voorlopig wijkt hij niet meer van onze zijde.

En morgen spuit ik hem fluoroze.

Rafke, nog zonder poedelpoep.