Over vampierenmama`s en jarige tienerzonen !

We schrijven ergens 1999, een echo bij de gynaecoloog. Ik wacht op de bevestiging van wat ik al 5 maanden weet in mijn hoofd  ... een tweede meisje op komst. Buikgevoel, hé.

De kabouterdokter is een man van weinig woorden en weinig lengtes, zegt hij ineens : het is precies alsof hij op de tram staat, hij staat zich vast te houden. We zien op het scherm een babietje met zijn armpje in de lucht. Wat zei hij nou : hij ? Dat kan toch niet, ik verwacht toch een meisje. Wat moet ik met een jongen aanvangen ? Hoe werkt dat ?

In de hall op weg naar de buitendeur krijgen echtgenoot en ik de slappe lach : een jongetje !!! Alsof Pasen op kerstdag valt. Het voelde zo onwennig.

En toen kwam je eraan met veel tromgeroffel. 36 uren kraambed met op de achtergrond een onweder, donderslagen en bliksemflitsen. De gemeente van nonkel B. haalt het nieuws door zo veel nattigheid. Zijn huis stroomt vol water. Een wolkbreuk. Een voorbode.
Je wordt geboren in een serene omgeving. Het personeel wist van de voorgeschiedenis met je zus en de niet zo prettige ervaringen en doet er alles aan om jouw intrede in de wereld zo mooi mogelijk te maken.

Je wordt in mijn armen gelegd op zondag 4 juni om 14u05. Een wolkje van meer dan 4 kg. We voelen elkaar aan, ik besnuffel je kleine babylijfje en ... vuurwerk. Je bent mijn zoontje.
Drie minuten later kots ik de longen uit mijn lijf, wegens allergische reactie op de epidurale ... tot zo ver het romantische moment.

De sereniteit verdwijnt al snel. Je huilt, krijst en tiert de eerste twee levensjaren. Je bent een vurig babietje. De pediater noemt jouw een huilbaby en mama huilt mee bij het horen van zo veel bevestiging. We worden er zot van. We maken plannen om je in de diepvries te steken ... (grapje).

In de kribbe wordt je verbannen tot de voorraadruimte, een wiegje tussen de dozen papier, ver weg van alle andere babietjes. Elke avond, ga ik met het schaamrood op de wangen, mijn hyperactief monstertje ophalen.

Maar het vormt wel onze intense band. Uren heb ik met jou rondgewandeld. Je wou gekoesterd worden, gepamperd, in zo veel mogelijk dekentjes gedraaid worden, dan kregen we je even rustig en jij genoot, want je had de volledige aandacht van je mama. (De dekentjes zijn gebleven, je tienerbed telt 6 fleece-dekentjes. Telkens ik een nieuwe plaid koop voor de zetel, smokkel je hem je bed in.)

We klitten samen. Je hebt van onze twee kids, het meeste mijn karakter. Uitbundig en gevoelig, het hart op de tong.

Je bent twee en half als je naar school gaat, volledige dagen en het krijsen stopt. Hadden we dat eerder geweten... Je bent happy nu, de verveling is weg en in de school wordt vastgesteld dat je waanzinnig slim bent, maar ook verschrikkelijk lui. Als dat maar goed komt.
Op je nieuwe schooltje, je bent dan 6, stel je jezelf voor als N. het genie ! De zorgjuf is overdonderd, dus je helpt haar te verduidelijken : zoals Einstein, juf .... Mevrouw, uw zoon heeft een probleem. (dat volgde vrij snel, na jouw intrede).

Je groeit op, een gelukkig kind, een passie voor voetbal. En bij elke stap, ben ik er, want we zijn onafscheidelijk. Je bent een jongetje dat letterlijk aan mijn rokken hangt. Ik begrijp eindelijk die fameuze band tussen moeders en zonen.

Je bent een mooie jongen, ijdel. De spiegel is je beste vriend. De kapper krijgt instructies van jou, van kuif tot lange blonde lokken. je bent ook een plantrekker, neemt initiatief waar het moet. Het universum draait rond jou, mijn kleine narcist.
Soms ga ik met je mee kijken als Anderlecht thuis speelt. De eerste keer sloeg de angst me om het hart. Je scandeerde uit volle borst liedjes die gingen over janetten en plastikke tetten, tot in het Frans toe. Mijn klein lief manneke dat zo`n lelijke woorden spuwde.
Evengoed neem ik je mee naar culturele aangelegenheden, met niet altijd evenveel succes. Bij René Magritte knalde je net geen schilderij van 1.000.000 euro van de muur.
Op een flamenco optreden van Carmen in Madrid legde je gezwind je hoofd op de schouder van je  geïrriteerde rechterbuurvrouw van zodra de eerste Spaanse kreet de zaal in ging. Je snurkte de hele voorstelling door. En ik maar aan jou sleuren ... zodat je op zijn minst je kop bij mij zou leggen. Maar ik geef niet op.

Ondertussen zit je in het eerste jaar van het College. Je bent een genieter, een levensgenieter. Boeken zijn niet interessant. Dat wordt nog spannend. We zitten letterlijk op dezelfde lengte, nog even en ik moet naar je opkijken.

De band is er nog steeds. `s Avonds kruip je gezellig tegen me aan ... 

Alleen, overdag, in het bijzijn van anderen is het ondertussen een beetje vervelender geworden. Mama is, vermoed ik, een vampier en mag niet samen met jou gezien worden bij daglicht. Wie weet wat er zou kunnen gebeuren. Van zodra leeftijdsgenootjes in onze zone komen, verander ik in de paria. Mama zijn van een hippe tiener ... graag een handleiding.

Dat is `t leven. Zolang je in het schemerdonker je mama nog weet te vinden. Zolang we samen nog kunnen strike liggen met onze idiote grappen, maak ik me nog geen zorgen.

Happy Birthday lieve zoon, (die deze blog nooit zal lezen, want dat is niet cool).

Onze jongen voor het eerst op kamp, 3de kleuterklasje schreef zo ongeveer :
Lieve Snoezepoes
Ik wou dat je hier was
???? papa
Je ogen blinken
Ik mis je
Ik zweef in de lucht

Dan breekt je hart ...
(let op de supermama met het rode haar)