We hadden enkele weken terug afspraak op een zondag. Bloedheet. De afspraak was al eerder gemaakt en we hadden er geen rekening mee gehouden dat in dit kleine landje de zon nog kon schijnen. Na 8 maanden duisternis en wolken geloof je niet meer in zonnestralen en hittegolven.
Het was net geen 30 graden, de zon op haar hoogste punt. Niet ideaal om foto`s te maken, hard licht en veel te veel schaduwen. We zijn nog steeds zoekend, hebben geen team rond ons dat schaduwen kan wegwerken met van die witte schermen.
Ik heb het geluk dat echtgenoot zich heeft verdiept in de technische zaken van ons toestel en hij speelt ondertussen met termen als witballans, objectief en sluitertijd.
Dus daar hebben we het mee gedaan : het brein van de echtgenoot, een statief, een goede camera en mijn creatieve inbreng en buikgevoel. Handig.
Menig fotograaf zal bedenkelijk de wenkbrauwen trekken, maar wij zijn alvast tevreden met het resultaat.
De eerste shoot hebben we foto`s genomen van dat kleine kereltje, want daar zijn we nog andere dingen mee van plan. Een peutertje dat nog geen benul heeft van wat die madame toch bedoelt. We waren pompaf !
Maar een nieuwe wereld is ondertussen weer open gegaan.
Aangezien kiezen moeilijk is, ga ik hier voor de 2 versies.
Met de eerste versie is serieus wat geknoeid, maar in een instagramtijdperk
is het moeilijk om achter te blijven.
Dit is de originele versie. Aangezien de omgeving vol stond met groenen draad,
tuinhuisjes en andere ongepaste attributen, hebben we beslist de lucht
als achtergrond te gebruiken.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten