Mayday Mayday ! Dinsdag naaidag !

U herinnert zich nog twee dingen : ergens heb ik vermeld dat dochterlief de verstrooidheid heeft geërfd van haar mama en dat mijn lieve nicht zich ging ontfermen over mijn naaikunsten, die op dit eigenste ogenblik neigen naar raw art in motion.

We gooien deze twee feiten bij elkaar en krijgen een intriest verhaal ... niettegenstaande ik er vandaag in geslaagd ben om mijn lieve nicht te doen huilen ... van het lachen.

Dinsdag-Naaidag. We hadden al een Donderdag-Veggiedag. Mijn nicht ging me helpen bij het maken van een tricotjurkje. Yeah !!!

Om tijd te winnen had ik gisteren alvast een poging ondernomen om het patroon te tekenen en uit te knippen.

So far, so good. Koud Kunstje !

Herinnert u zich nog het lees-thee-slurp-terras met platanen en lichtkristallen ? Uit deze prachtige bomen plukte ik na een windstoot mijn patroondelen, spelden en schaar. Om nog maar te zwijgen over de hele rol papier die door de lucht vloog. En maar hopen dat de buren me niet in de mot hadden. Beschamend.

Iets in mij blijft me influisteren dat ik niet in de wieg ben gelegd om kleedjes te naaien.

Vandaag stak ik mijn autootje vol met naaimachine, attributen en een wansmakelijke gekreukte rol patroonpapier, die het gevecht met de wind verloren had.

Een half uurtje rijden, met veel omleidingen, grrrrr ...., toevallig langs het huis van mijn al lang geleden overleden grootouders gereden, helemaal uit de richting, maar het gaf een fijn gevoel de dochter te tonen waar ze de roots van haar zelf kon terugvinden. Nu ik er bij stil sta was deze plek de originele bron der dwaasheid, hier is het allemaal begonnen, hier heeft de verstrooidheid gekiemd en zich verspreid. Voor zo ver ik weet was ons moe, mijn grootmoeder, ook zo`n verstrooide madame. We zitten ondertussen aan de vierde generatie ...

Aangekomen op locatie bleek al meteen dat mijn patroon er aan was voor de moeite. Ik had belangrijke delen gewoon vergeten te tekenen. Euh ???

Of ik even de stof kon nemen. De Stof !!!!!! Die lag thuis op de strijkplank, fris gewassen. Tot zover onze naailes. Het duizelde mijn nicht, ze kon het niet geloven.

Ik had het haar weer geflikt. De dag dat ik een presentatie ging geven over een ontwerp voor de inrichting van haar zolder ... iedereen vol spanning rond de tafel gedrumd, wachtend op de Grote Peep-Show ... ik had mijn usb-stick niet bij.  Grote Domper op de feestvreugde. Ja, dat was dus dezelfde nicht.

Dit was te gek voor woorden. Ik belde even echtgenoot. Nog voor ik mijn verhaal kon doen, vroeg hij, met lichte paniek in de stem, of iets wist van zijn computer ? Het ventje had een topbespreking vandaag, veel voorbereidingen voor getroffen, vond vanmorgen zijn PC niet in de hall en  had dus geconludeerd dat hij wel op zijn werk zou zijn. Niet dus.

Ik wist wel iets van een computerzak die ik mee genomen had naar mijn bureautje op zolder en die, als ik hem opende, bleek niet van mij te zijn. Maar ik kon me niet herinneren wat ik er mee gedaan had. Echt niet.

Ik beëindigde maar snel het telefoongesprek ...

Op de achtergrond een dochter en een nicht die het nog meer hoorden donderen in Keulen en onbedaarlijk begonnen te lachen.

Nicht maakte de terechte opmerking dat ik wel eens verstrooider en chaotischer zou kunnen zijn dan mijn dochter. Daar had ik nog niet bij stil gestaan.

We gingen dan maar patronen overnemen. Moeilijk. Alsof ze in braille waren getekend en bedoeld voor slimme labradors. Een kluwen van rode strepen met dotjes en puntjes en streepjes en andere miserie. Het was een modelletje uit een Knip, anno 2005. Ik kan alleen maar vaststellen dat mensen 10 jaar terug een waanzinnig visueel brein hadden of dat juist door deze stafkaarten mensen er de brui aangeven en een trauma oplopen voor de rest van hun leven. We hebben er 3 uur over gedaan om de jigsawpuzzel te ontrafelen.

Terloops vertelde ik nicht nog een kleine anekdote, tussen het knippen door en dat had ik beter niet gedaan...

Vorige zomer ging ik raad vragen bij mijn mama. Ik had een rokje in elkaar geflanst en had nog een vraagje over de afwerking. Toen ons mama het rokje openplooide viel ons beider ogen, niet op de schoonheid van mijn haute couture rokje, dan wel op een gapend gat, de grootte van een kredietkaart. En toen wist ik het weer : ik had in alle haast een stukje stof geknipt uit mijn rok, maar dat wist ik alleen niet, dacht dat het een restje stof was ... want ik moest nog langs de Veritas voor een bijpassende rits. Mama, ik en de dochter, het triumviraat der verstrooidheid, we kregen de slappe lach. We zijn alle drie zo verstrooid als zwiepende achterdeuren en als er zo iets gebeurt, begrijpen we het ook. Buitenstaanders zouden panikeren, wij al lang niet meer. Vermoeiend is het wel.

Gelukkig is ons mama er in geslaagd het rokje nog te redden.

En nu was het de beurt aan mijn nicht om dubbel te plooien van het lachen. Tranen met tuiten. Haar dochtertje maande aan dat ze niet moest wenen ...

Enfin, ik was groggy ...  de chaos van de dag, het kruipt niet in mijn kouwe kleren. Ha.

Dus pakten we de auto en vertrokken huiswaarts.

Mijn beschermengel ... die wil echt niet dat ik ooit nog naai ... bij een fijne, geniepige voorrang-van-rechts-straat ben ik op de rem moeten gaan staan voor nen dikke Mercedes, met als gevolg dat mijn Toyota-naaimachientje door mijn Mini Cooper Cabrio vloog. Het landde net niet in de nek van de dochter. Gelukkig was het dak toe. En ja, er zijn wat dingetjes afgebroken ...

Mayday ! Mayday ! 

Volgende week een nieuwe poging. We geven niet op.

En nu, een paar uren later ... besef ik dat het vandaag woensdag is. Oh My God !

Waar gaat dat naar toe ?!! De waanzin nabij ?