Dat ik je mis !

Wat een weekend ! Genieten in het kwadraat !

Op zaterdag zijn we, alweer in Leuven, terechtgekomen. Ik heb weken dat ik er niet kom, of hoogstens met een lijstje van twee to-do winkels, zodat ik op een half uurtje het stad weer uit ben. Nu zitten we in een periode dat we genieten van wat een zomerse stad te bieden heeft ; soldekes, terrasjes, optredens, blote benen en vrolijke mensen.

Met een zak, geshopt bij .... Didi, in de hand, werd ik overvallen door Trinny, die ook in de stad was. Alsof ik me betrapt voelde ... kom ik in `t stad, dan hangt er elke keer een knalrode Didizak aan mijn hand te zwieren. Ik verschoot me rot. Lachen.

Later op de middag werd ik overrompeld door een allercharmanst aanbod van echtgenoot en zoon ... we gingen eten in een vegetarisch restaurantje. Beiden eten nog heel graag vlees, zeker de echtgenoot, maar deze keer gingen ze met mij veggie eten. Het was zelfs mijn idee niet. 

Zo fier op mijn twee mannen !

Op zondag hadden we afspraak op het vliegveld. Een vliegles voor de papa.

Het was weer even geleden en mijn ventje kennende, vermoed ik zelfs dat hij bij een vorige les een flinke schrik te pakken had.

Eind februari is er een instructeur met hem de lucht ingegaan. De omstandigheden zaten niet goed, het weer was kantje boord en het was alweer de vierde keer dat er een les last-minute (na een verplaatsing van 50 minuten met de auto) gecanceld werd door het slechte weer. De instructeur voelde hoe echtgenoot baalde en besliste met mijn superman de lucht in te gaan. Ze kwamen terecht in duizenden luchtzakken, tolden als een ballon op drift.

Eenmaal op de grond was er al lang beslist dat er niet meer mocht gevlogen worden die dag, maar het kwaad was al geschied. De zin was er even niet meer. Het ventje reed naar huis en was verplicht enige tijd langs de kant van de weg te parkeren, het bleef maar tollen in zijn hoofd.

Er kwamen voorlopig geen volgende lessen meer. Zowel het fantastische Belgische weer speelde in zijn voordeel, maar ook het feit dat echtgenoot op een mooie morgen besliste om in zijn duim te zagen met een houtzaag. Was het met voorbedachte rade ?

Ik vertrok die morgen naar de kapper en kuste de echtgenoot gedag. Hij was in kostuum en zou een half uurtje na mij vertrekken naar een meeting.

Twee uur later werd ik nietsvermoedend gebeld bij de kapper. Echtgenoot had zin gehad in snel een plankje zagen en had daarbij zijn duim gekortwiekt. Snap het nog altijd niet : echtgenoot, maatpak, plankjes zagen ... Gelukkig was er op deze loze donderdag een alerte buurman, die ook op weg was naar een vergadering en die het ventje naar een dokter heeft gebracht. En die er vooral voor heeft gezorgd dat mijn superman genoeg kriptoniet kreeg, zodat hij halverwege de rit niet flauw viel. Mijn ventje en bloed, dat gaat niet samen.

En dus ging de duim er half af en werd er weer aangenaaid. Er volgde nog sessies bij de kine, veel kusjes op de stoute duim en vooral volgde er een vliegverbod.

Maar de duim genas ... en toch werd er geen nieuwe afspraak geboekt.

Tot vorige week ... ik heb letterlijk de telefoon in zijn mishandelde hand geduwd.

En vandaag had ik terug een happy man. Als een kleutertje in de vliegertjes op de kermis. Een smile van hier tot in timboektoe en ratelen als de zotte slang in het aardse paradijs.

En ik, ik keek er naar, dronk een glaasje witte wijn op het terras van de vliegclub, las mijn boek en zag dat het goed was. Missie volbracht. 

Op de terugweg met mijn gelukkige man hoorde ik plots een liedje dat om aandacht schreeuwde. Zo mooi, zo puur. Zelden hoor je zo`n muziekjes, die je van de eerste noot omver blazen.
Echtgenoot had het al eerder gehoord en vertelde het verhaal er bij. Een meisje dat mee doet in Nederland aan een Singer-Songwriter-contest en die bij het zingen van haar eigen liedje `dat ik je mis` er in slaagt om twee juryleden aan het huilen te brengen.

Zelf zat ik ook te snotteren achter mijn donkere zonnebril. Mijn lieve man troostte me zachtjes.
Ik ben hoogsensitief en kan bijna dagdagelijks huilen (heel ambetant) om onrecht, pijn, maar ook om schoonheid. Zo is er de opera `Tosca` van Puccini en elke keer de schilder zijn dood tegemoet zingt, ben ik eraan en begin spontaan mee te janken. Bij `Madame Butterfly` van `t zelfde. Hopla.
Op donderdag haalde ik tijdens het lopen mijn eindspurtje van 7 minuten (onnozel, ik weet het) en in de flow van de muziek en de adrenaline ... moest ik me heel hard inhouden om niet te beginnen wenen.
Zeer vervelend als je jouw emoties niet kan controleren. Het zijn vooral de tranen die parten spelen en de neus. Ik heb de reukzin van een drughond, denk ik. Tijdens het eerste jaar dat we hier in ons huis woonden, rook ik elke morgen een rioolgeur. En Bik, de bouwfirma, zei, madammeke, dat zit in uwe kop. Maar ik heb gelijk gekregen ... na 2 jaar bleek dat ons hele afvoersysteem met ogen en haken in elkaar zat.

Ik zou zeggen, bekijk dit filmpje. Eerst zie je hoe de jury murw ligt bij zo veel schoonheid en dan hoor je deze engel haar liedje zingen. (een beetje de omgekeerde wereld).
Laat je beroeren, lieve mensen en omarm deze puurheid.