Waar is da feestje ?

Het is komkommertijd, overal, in de pers en de media, in blogland. De blogstatistieken bewijzen het, iedereen is van de aardbol verdwenen.

Ik was gisteren in een vreemde mood. De mood van ik twijfel weer aan alles en iedereen, zie weer stoute spoken, en vermoed dat er in elke lieve dame een monster schuilt, die het weer allemaal op mij gemunt hebben.

En dan denk ik, stop Krisje, met jezelf zo open te stellen naar iedereen, want er wordt alleen maar misbruik van je gemaakt. Altijd maar geven en merken dat er zure haringen mijn richting uit komen. Balen. Stoppen met mensen zo makkelijk het vertrouwen te geven ...

Maar dan pep ik me op aan de gedachte aan de mensen die me omringen, die het wel goed met me voorhebben. Dat handjevol oprechte lieve en eerlijke mensen. Die vriendengroep die er altijd zal zijn.

Niet de buitenstaanders die zo vaak beoordelen en veroordelen zonder me te kennen.

En gelukkig mag ik op dit moment fijne geboortekaartjes ontwerpen, dat helpt ook.

Maar de mood was van korte duur en de zoon had het lumineuze idee om naar Brussel te gaan. Ik herken mijn zoon niet meer; hoe spetterend en uitbundig hij nog was in juni, des te zombie is hij nu in juli. Slapen tot de middag, het deuntje van het één-uur-journaal is zijn wake-up-call. Schandalig, ik weet het. Ik laat hem maar begaan. Het is alsof hij echt moet bijslapen deze maand van een heel jaar naar school gaan en sporten. En we noemen het een zomerslaap.

Ik was zo wanhopig deze week over zijn neurotische tienerverschijnselen, dat ik hem nog last-minute een sportkamp wou boeken, maar dat zag hij niet zitten, want hij is zo graag thuis. Ik snap er nikske van.

Dus wij naar Brussel. Ons avontuur start hier in het dorp, want we hebben het geluk dat we een tramverbinding hebben met de hoofdstad.

Van zodra je één voet op de tram heb gezet, ben je in de Europazone en verdwijnt het volledige Vlaamse karakter van onze gemeente. Op de tram zitten Amerikanen, Nederlanders, Engelsen, Zuid-Amerikanen, Oostblokkers... de expads en hun Poolse kuisvrouwen. Ik geniet er altijd van.

Brussel kreunde onder een hete namiddagzon. Onze trip kon beginnen. Uitgestapt aan de Broukère, gepasseerd langs de Nieuwstraat, het Muntplein en de Beurs en wat geshopt voor mijn jongen, halt gehouden op de Grote Markt en een veel te dure Mort Subite gedronken op een terrasje met zicht op het stadhuis. Een ijsje gekocht voor N. , die er in slaagde voor de SuperDry Store zijn bol ijs op de grond te kieperen. De kids hebben geleerd om met geen ijsjes de winkels binnen te gaan. Ik denk dat het te lang duurde voor hem, hij wou persé naar binnen. Doorgewandeld tot aan de Sint-Goedele-Kerk en vastgesteld, dat het aan de binnenkant maar een doodnormale kerk is, zonder veel tierlantijnen. Geen kerk voor koningen.

En ons dan neergevleid op een bankje in het park voor de kerk, naast het Boudewijnstandbeeld, wachtend op de echtgenoot, om samen iets te gaan eten. Ik was croustiant gebakken toen hij met een uur vertraging arriveerde, maar het plezier was er niet minder om. Genieten van een meute toeristen, waarvan we dan proberen te achterhalen uit welk land ze komen, afgaande op hun  soms toch carnavaleske kleding, ... een stralende zon en Daft Punk meezingen op de Ipod van de zoon.

En, o ja, weer eens een oerkreet laten, zodat heel Brussel een minuut lang zijn adem inhield, omdat er een zwart beest op mijn schouder was geland.

Waar is da feestje ?

Nu dacht ik toch dat we zondag een belangrijke gebeurtenis op de agenda staan hebben ... maar hiervan was niks te zien. Hooguit wat vlaggetjes, die te koop werden aangeboden. Ik vind dat zo`n gemiste kans. Nu kunnen we een keer de stad uitbundig versieren, ons voor een keer profileren als een groep Belgen die samen iets te vieren hebben. Maar dat viel tegen. Royalist of niet, Waal of Vlaming, dat maakt toch niet uit ... feesten moeten we doen. Is bij de Nederlanders gaan kijken en zien hoe zij het doen.

Ik was van plan om zondag naar het Warandepark te gaan om me te smijten in de massa, maar ik vrees dat de massa zal bestaan uit feestvierende toeristen.

We hebben de avond niet in schoonheid beëindigd. De verkeerde pizza besteld in het verkeerde restaurant. Degoutant.

We hebben alsnog een poging gedaan om te gaan lopen ... voor 10 uur deze keer. Wil niet meer geconfronteerd worden by night met breedsmoelkikkers, die zich voor mijn voeten werpen en kamikazevleermuizen die het op mijn haardos gemunt hebben.

Maar de rauwe pizza zat in de weg. Halverwege de sessie was ik kotsmisselijk !

En vanavond fladderen we verder ... op naar Beleuvenissen. En zo blijf ik pendelen tussen twee prachtige steden. Leve de zomer !